Tempus Fugit, schreven de romeinen al rond de eeuwwisseling. En voor ze het goed en wel doorhadden, begon het eens zo romeinse rijk af te brokkelen en plaats te maken voor wat nadien de “Donkere Eeuwen” zouden genoemd worden.

Hier in West Europa denken we dan terug aan vervallen kastelen en kathedralen, de overgebleven iconen van een eeuwenlange sociale, culturele en economische dominatie van clerus en adel.

In de Filippijnen denken we dan aan vandaag de dag. Aan rijke famillies die nog steeds als landheren over hun “hacienda’s” heersen. Hetzij inheemse overblijfselen van feodaliteit, hetzij buitenlanders die het tijdens de spaanse (en later amerikaanse) kolonisatie opgeïste land nog steeds als hun eigendom beschouwen.

De kolonistie mag dan formeel zijn opgehouden, in de praktijk wemelt het in de filippijnen nog steeds van de Amerikaanse mariniers en houdt de economische supermacht het arme derdewereldland nog steeds in een economische houdgreep.

Maar het verhaal dat we willen brengen uit de Filippijnen, wil niet in de eerste plaats gaan over buitenlandse bezetters, corrupte politici en anachronistische heersers. Het verhaal wil in de eerste plaats gaan over het Filippijnse volk, dat zowel van dag tot dag in concrete acties, als op lange termijn met een klare kijk op democratie en nationale onafhankelijkheid, weerstand biedt!

Zo kwamen de studenten van Anakbayan (Tagalog voor “Zonen en dochters van het volk”) deze week nog in conflict met politie en gerecht, toen tal van hen werden opgepakt na een actie aan de amerikaanse ambassade in Manilla.

Voor deze mensen is verontwaardiging over de oorlogen in het midden-oosten geen theoretische kwestie, maar een duidelijk statement tegen onderdrukking van volkeren, die een koers kiezen, weg van het amerikaanse imperialisme.

Are we the next Iraq? Lebanon? While not completely undermining the dangers of possible terrorist attacks, we question the US government’s motives for condoning attacks on humanity via wars of aggression in countries where civil wars exist.
(bron)

Tempus Fugit, vandaag hopelijk ook eindelijk voor de Filippino’s. Hun eisen zijn alvast duidelijk: weg met het amerikaanse imperialisme, weg met de presidente die Bush als haar nauwste bontgenoot ziet en weg de achterlijke heersers op het Filippijnse platteland.

Het belooft alvast een boeiende reis te worden!