Hallo!

Ik ben moe, maar voldaan … Gisteren gaven mijn ouders een feest voor hun 25 jaar getrouwd zijn. Daar werd het voor hun vele vrienden en familie duidelijk waar ze veel mee bezig zijn: de Filippijnen. In de inkomhal stond een groot bord opgesteld als een par-à-vent (of hoe schrijf je dat?) met foto’s van de gezondheidswerking, de vrouwenrechten, de krottenwijken en verschillende heropbouwprojecten in de Filippijnen. In de zaal hingen foto’s aan de muur van verschillende manifestaties, de mijnbouw, de landbouw,… Deze fotoreportage komt van Intal, Er lag ook een petitie die het ‘non-respect voor werknemersrechten door Toyota (in de Filippijnen) aanklaagt (zie 1ste reactie, de bijlage lukte niet). Dé cadeautip luidde: steun de Alliance of Health Workers (AHW), de vakbond van de gezondheidszorg in de Filippijnen. Ik maakte ook een collecte-bus (met veel foto’s van de AHW) voor mensen die de cadeautip over het hoofd zagen . Dit alles heeft zeer veel geld opgebracht .. Ik zal het daar persoonlijk gaan afgeven aan Emma, het hoofd van de AHW. Ze zullen mijn ouders enorm dankbaar zijn!

Op datzelfde feest zag ik ook Wim Deceuckelaire van Intal die net terug is van de Filippijnen. Hij vertelde me dat ik in de krottenwijk ‘vitas’ zal werken/ervaren/beleven. Veronique Coteur, een actieve Hasseltse dame, liep er vorig jaar enkele maanden stage. Ik ontmoette haar en ze was wild enthousiast! De omstandigheden waarin je stage doet zijn hard: vitas is een krottenwijk die bestaat uit ruwbouw-betonnen-blokken waar de mensen met zeer veel in een kleine ruimte (over)leven. Het ligt naast een slachthuis dat een enorme stank verspreidt. De mensen die in Vitas wonen, woonden vroeger op de ’smokey mountains’. Onder internationale druk heeft de Filippijnse regering deze mensen doen verhuizen naar Vitas. Daar hebben ze het niet veel beter .. Ze moeten huur betalen (mensen die op een vuilnisbelt betalen hebben niets .. ze kúnnen dus niets betalen) en de hygiënische omstandigheden zijn degoutant. Ik zag op een vormingsweekend van Intal (jawel ) een video over de wijk Vitas waarop een vrouw zei dat het enige wat ze wil is eten en kunnen ademen. Kúnnen ademen .. dat gaat bij ons (’rijke Westerlingen’) vanzelf. Ik was echt gepakt door deze beelden! Gabriela doet aan gezondheidseducatie in deze wijken: ze geven de mensen tips zodat ze in deze vreselijke omstandigheden tóch nog zo hygiënisch mogelijk kunnen leven, dat zij en hun kinderen kúnnen ademen. Gabriela houdt het daar (gelukkig) niet bij. Ze doet ook aan kritische bewustwording. Ze vertellen de mensen waaróm ze in deze omstandigheden moeten leven. Wat ze er aan kunnen doen. Gabriela probeert ervoor te zorgen dat de mensen zich niet laten doen en opkomen voor hun (mensen)rechten.

Ik wil nog graag één iets vertellen voor ik afsluit. Ik zal bij Gabriela ook eens navraag doen welke vrouwen er de voorbije jaren allemaal vermoord en/of ontvoerd werden. Inderdaad, in de Filippijnen heerst een klimaat waarin mensen die opkomen voor hun eigen rechten en de rechten voor hun eigen bevolking vermoord worden. Gemiddeld 2 moorden per week. Deze moorden gebeuren vaak in opdracht van de regering (Arroyo is er aan de macht; Bush is haar idool). Mijn ouders krijgen zeer vaak mails in hun inbox waarin staat dat opnieuw één van de mensen die ze ontmoet hebben is vermoord. Eén van hun vrienden (vriend=Ka in het Filippijns). We willen deze vermoorde mensen een gezicht geven (adhv een foto) en een verhaal (adhv een getuigenis van familie/vriend). Deze foto’s en teksten zullen we plaatsen op: stopthekillings.be.

Binnen een weekje ben ik weg, eindelijk.. Ik heb al zoveel gehoord/gelezen. Gisteren zei iedereen me ‘goede reis’, ‘toffe ervaring’, ‘kom heel terug’,… Ik heb er vertrouwen in: er zal zeer goed voor me worden gezorgd. Privacy zal ik daar niet kennen. Gelukkig ben ik een madam die graag altijd onder de mensen is. Ik kijk ernaar uit!

Groetjes, Sara.