Hey,
Wie had verwacht dat ik nu al op internet zou geraken? Dat is buiten Mama Ars gerekend! Ik weet nu al dat ze een schat van een mens is..

Vermoeid, dat ben ik zeker. Het was dan ook een stevige trip. Eerst naar Paris met de TGV, vanuit Parijs naar Koeweit, dan naar Bangkok en van ginder naar Manilla. Zondag ben ik ‘s ochtends om 5u15 opgestaan en ik was hier deze namiddag om 16u30. Het is hier wel zes uur later als bij jullie, dus het moet daar nu 15u40 zijn. In Parijs was het wel even stressen, je moest er met een bus 9 (!) naar de juiste terminal gaan. Ik denk dat de opgetutte juffrouw achter de information-desk een belangrijkere taak heeft dan ze zelf denkt .. Nuja, alles is goed verlopen. Goed aangekomen en zelfs onze bagage is nog steeds de onze!

Eens toegekomen, hadden we Jan al snel gevonden. Jan is een 21jarige Filippina. Ze zag die twee Belgen volgeladen met bagage en stapte op ons af. Koens naam vergde een probleem, maar het was snel opgelost: Koen zal hier vaak Koekie genoemd worden.. Even later hadden we ook Koen’s contactpersoon gevonden (waarvan ik de naam vergeten ben). We namen samen de taxi. Vanuit het vliegtuig zagen we al waar velen ons voor ‘gewaarschuwd’ hadden: het immense verschil tussen de arme krotten en de sjieke villa’s. Het verkeer is ook immens chaotisch. Alles rijdt door elkaar; ze kennen er geen rijstroken en getuut is er alom. Door mijn vermoeidheid bleef ik er opvallend rustig bij. Koen en ik hadden ons voorbereid om elkaar 2 maanden niet te zien, dus was het wel een wat lastig afscheid. Ik kreeg prompt een krop in mijn keel. Jan vroeg wanneer we elkaar terug wilden zien en ik zei dat het zaterdag zijn verjaardag was. Dat zou zeker geen probleem zijn (maar ik had er niet meteen vertrouwen in, in de Filippijnen loopt namelijk bijna alles anders dan verwacht, vernam ik uit geode bronnen..)

Ik kreeg een hartelijke ontvangst in de Center for Women’s Resources, zoals ik al zei: mama Ars is een schat van een mens. Ook de anderen zijn heel lief. Dit is een van de organisaties onder de koepel van Gabriela, namelijk het onderzoekscentrum. Jan had plots het voorstel om met Koen en de contactpersoon te gaan eten. Seems nice, dacht ik bij mezelf. Tot we daar aankwamen en we begot niet wisten waar we moesten zijn. Ik had wel de ‘dental clinic’ onthouden (Koen HAAT namelijk tandartsen), maar ook na een paar steegjes te zijn binnengesluipt, wist niemand ons te vertellen waar we ze konden vinden. Dan alleen richting een Filippijnse Italiaan. Dat was best lekker en ik heb maar ongeveer 3euro betaald voor ons twee (Jan zei dat het een duur restaurant was). Daar merkte ik dat mijn Engels toch niet zo fantastisch was, maar we hebben met veel omwegen toch elkaar wat alledaagse dingen kunnen vertellen. Jan werkt 7/7 voor Gabriela, echt zot. Haar ouders werken beide in het buitenland. Elk in een ander land! Zij woont samen met haar 4 jongere en 1 oudere broers in een huis met haar grootmoeder. Ze vertelde ook over verschillende moorden die hier plaatsvonden. Allemaal op ‘goede’ mensen. Mensen die werken in een NGO. Ze kenden twee mensen ook echt persoonlijk. Best hard. Op 22 april 2003 hielden de ‘killers’ (militaries) een auto tegen waarin onder meer de gehate activiste Eden Marcellena zat: Wanneer ze de vrouw wilden doden en vroegen wie Eden was. Zei iedereen dat zei Eden waren. Eden hadden ze intussen achter zich verstopt. Wanneer de moordenaars de anderen vervolgens aftroefden, kwam Eden Macellena tevoorschijn. Ze stapte uit de auto, samen met Eddie Gumanong. Ze werden beide weggebracht en de volgende dag vermoord teruggevonden. (Bansud Orientalm Mindoro). Eden was een vrouw die opkwam voor de vissers. Ze was ‘harder’ dan de anderen, ze durfde nog net iets meer in opstand komen. Daarom was zij het doelwit. Hieronder een foto met de cijfers van de ‘political killings’ ..

Morgen mag ik uitslapen. Ik krijg in de namiddag een ‘orientatie’ doorheen de organisatie van Gabriela. Een beetje ’studeren’ dus ..

Ik slaap hier samen met een Japans meisje. Ze is gisteren alleen op pad getrokken en een jongen en meisje hebben haar misleid en haar geld gestolen. De mensen hier in de WRC (Women Resource Center) waren in alle staten. Ze had immers niets laten weten. Ze maakten me duidelijk dat ik het hier nooit alleen mag verlaten en dat ik hen moet opbellen als ik na half 11 ‘s avonds aankom, omdat ik nog een meeting ofzo heb. Komt in orde .

Dit is een zeer lange mail geworden, maar ik wilde hetgeen ik meegemaakt had graag even van me ‘afschrijven’. Nu ga ik een heerlijke nacht tegemoet. Al zijn we hier intussen in een een zware storm beland.

Vele groetjes,
Sara.