Dag lieve mensen,

ondertussen lopen sara en ik al 6 dagen rond in de filippijnen en vandaag is de eerste keer dat ik een pc met internet te zien krijg. De dagboek telt ondertussen al 13 pagina’s, die de komende dagen eerst getypt en later ook gepost zouden moeten worden. Desalniettemin is het al duidelijk dat de ervaringen hier niet zomaar zullen kunnen worden neergeschreven.

Wat we leren van de fillipino’s, hun maatschappij vol diepe contrasten en hun cultuur van strijd zal een lange tijd nodig hebben om te kunnen doordringen, maar hun vastberadenheid voor een andere maatschappij is zo klaar als het zomerweertje nabij de evenaar. 

Mijn voornaamste ervaringen situeren zich rond een tiental verenigingen zoals LFS (League of Filippino Students), Anakbayan (Zonen en dochters van het Volk), CSM (Student Cristian Movement), … en hun politieke werk aan de Polytechnic University of the Philippines (PUP).

Deze kollos van meer dan 80 000 studenten vormt het bruisende hart van studentenactivisme in de Filippijnen. Al deze organisaties hebben hier elk (soms vele) duizenden leden en houden dagelijks betogingen, vormingen, forums, discussies, vergaderingen,… Ik hoef niet te vermelden dat er van deze studenten veel te leren valt.

Ook de universiteit op zich is (letterlijk en figuurlijk) een leerschool van wat onderwijs in een derde wereldland betekent. Honderd man die les heeft in een klas met dertig stoelen, klaslokalen die constant onder water staan, geen computers, geen geluidsmateriaal, geen auditoria, geen deftige administratie,…, niets.

De filippino’s spreken over een onderwijssysteem dat gecomercialiseerd, gekoloniseerd en repressief is. Wat dit juist betekent probeer ik de komende dagen/weken aan de hand van een paar fotoreeksen duidelijk te maken…

 Hou jullie goed en veel succes met de laatste herexamens.

Dikke kus,

Ko-en (or just say Cookie if you can’t pronounce it!)