Hallo!

Sinds de fact finding is er natuurlijk weer heel wat gebeurd. De dag erna deden Koen en ik een rally aan de supreme court. Ik vertelde al dat het was om te reageren tegen de ontvoering van 3 mensen, 2 studenten en een priester. De militaries willen de lichamen niet identificeren (en niet zeggen waar ze precies liggen) en daarom deden we deze rally. Tijdens de rally waren de ouders ook in de supreme court, dus het was ook ‘to support them’. Ik zal ze wellicht nog ontmoeten wanneer ik een paar dagen bij de mensenrechtenactivisten zal verblijven. Op deze rally, waar 20 mensen op aanwezig waren (er werd pas de avond voordien via sms gemobiliseerd) was ik uiteraard opzichtig. Ik hield heel de tijd een affiche met ’stop the killings’ voor mijn gezicht, maar een persman vroeg het naar beneden te doen. Joan had me verteld dat dit niet te doen tijdens onze allereerste meeting, maar de anderen van Gabriela zeiden het allemaal te doen. Dus deed ik het .. het gevolg: op de voorpagina van een lokale krant en ook op 1 vd eerst pagina’s van de grootste krant van het land. Hmmm ik had effe schrik. Stuurde een sms naar Joan, maar ze antwoordde nog niet.

Koen stuurde dit naar mij met een sms, vrijdagochtend. Ik was toen al in Muntinlupa, in het Zuiden van Manilla, op 1,5u rijden van Quezon City, als het geen file is .. Daar werk ik met de gabriela displaced women workers. Dit zijn vrouwelijke arbeiders die met tijdelijke contracten werken, maar ook vrouwen die in strijd zijn met hun company om verschillende redenen.
Ik ging donderdagavond naar Muntinlupa, samen met Nanette, een madam met pit (een zeer geemancipeerde vrouw, laten we haar zo beschrijven). Ik voelde me meteen goed bij haar en we hadden al heel leuke gesprekken. Ze wil jullie ook graag ontmoeten, mama en papa .
Donderdagavond heb ik gewoon gegeten en wat gebabbeld met Lejn en Leen van de displaced workers. Interessante gesprekken over de armoede, over het onderwijs, maar ook over de strijd die ze voeren en hoe gedreven ze daarin zijn. Ik maakte ook een brief voor een fabriek in Muninlupa. Ik ben namelijk vanaf nu een studente economie, die haar thesis schrijft over ‘economie and human relationships of women workers’. Op die manier zal ik daar maandag waarschijnlijk een klein onderzoekje verrichten naar de arbeidsomstandigheden van de vrouwen en proberen eerste contacten te leggen met vrouwelijke arbeiders. Als westerling is het veel gemakkelijker om in een bedrijf binnen te geraken dan als Filippino, zij hebben immers geen reden om er iets te gaan onderzoeken. Met deze contacten zullen ze dan de vrouwelijke, contractuele, arbeiders buiten de fabriek verenigen. Deze vrouwen kennen immers vaak hun rechten niet, dus laten ze bijvoorbeeld aantastelijkheden toe .. Maandag weet ik of ik er mijn onderzoekje mag doen. Het lijkt me super wanneer het lukt, want dan kan ik er als westerling ook echt iets betekenen (en luister ik niet alleen naar wat zij allemaal doen).
Na het afgeven van de brief in het bedrijf heb ik ook 2 arbeidersvrouwen bezocht in hun (krotten)woning. Ze zijn beide werkloos, omdat hun bedrijf failliet ging, maar hun laatste lonen werden niet uitbetaald. Daarom voeren ze een strijd tegen hun bedrijf. We gingen ernaar toe om vandaag een vergadering bij te wonen die voorgezeten werd door een arbeidsrechter. We konden ze alletwee overtuigen. Echt schatten van mensen. Bij 1 van hen zal ik de komende week slapen. Ze leven uiteraard heel primitief, maar het zal een zeer verrijkende ervaring zijn om er bij te wonen. Om in Lea’s huis te geraken, moesten we over een ‘bamboe-bridge’ lopen, over heel vervuild water. Hier zie je hoe sommige mensen in de Filippijnen leven:

Gisterenavond ben ik dan met Nanette terug naar Quezon-city gereisd. Heel veel file, ocharme Nanette, zij moest nog helemaal alleen terug (niet echt veilig wanneer je een organizer van Gabriela bent, maar ze kwam veilig thuis). Ik heb met Koen in een supersjiek hotel geslapen, een flesje wijn gekraakt, chipjes gegeten: een wereld van verschil wanneer je diezelfde dag nog in krottenwijken op een bamboebrug gelopen hebt (die zo smal is als een turnbalk, als jullie dat kennen) boven degoutant vervuild water, waar de kinderen ook in spelen enzo.
Het was dan wel een ’schandalig’ groot verschil, ik heb ervan genoten. Kunnen praten in het Nederlands, alle zaken proberen relativeren met z’n 2tjes, Koen’s verjaardag vieren!

Vandaag zijn we naar een party van een gast geweest, die we niet op voorhand kennen. Het was een Jollybees party voor kleine kindjes, maar de kerel was 23 jaar oud en professor. Heerlijk. Echt lachen. Met spelletjes enzo: breng zo snel mogelijk 1000 pesos, een ID-card… en heel veel eten, ik snap niet hoe de Filippino’s dat binnenkrijgen. Allemaal op de kosten van zijn ouders. Ik denk ook dat er daardoor heel veel mensen waren .
Vanavond slaap ik weer een nachtje met Koen in het hotel, om morgen naar Nanettes huis te gaan. Haar zoontje en nichtje zijn zalige kindjes en Nanette en haar man ook. Ik kijk er echt naar uit!

Liefs, Sara.

ps: in de bijlage zit de foto die in de newspapers verscheen.