Dag Filippijnenfans )

Waarschuwing: dit is een zeer lange mail, maar je heb tot volgende woensdag om hem te lezen

Ik voel me goed. Gelukkig. Gisteren was dat wel even anders. Ik voelde me soms zo schuldig voor wat de mensen allemaal voor me doen & ik voelde me ook alleen. Een goede babbel met Nanette heeft dat opgelost.

Zondag hebben Koen ik een dagje op ons gemakske vanalles geregeld. Eerst sliepen we goed. ’s Ochtend was ik echt down, omwille van de moeilijke situatie hier (de armoede, political killings…), de vluchtige sociale contacten die ik hier maak (ik ga elke dag naar iemand anders) en ook de taalbarriere die je soms heel eenzaam doet voelen. Koen troostte me en sprak me goede moed in .. Daarna probeerden we wat foto’s op USB te zetten, maar dat bleek niet zo eenvoudig (de foto’s van jouw Gilles, van je blog, zodat we de Comac en studentenactiviteiten met beeldmateriaal kunnen uiteenzetten). We aten in een Filippijns restaurantje, waar we iets bestelden op goed geluk. We hadden we geluk, iets vis-achtig en iets gehakt-achtig. Zelfs Koen heeft van beide gegeten (hoewel hij vegetarier is in Belgie eet hij hier vlees). ’s Avonds kwam Nanette me oppikken. Ze zag er echt kapot uit. Ik voelde dat ze te moe was om te praten, maar ik had zoveel vragen. Voelde me schuldig. We gingen naar haar huis en daar waren 2 zalige kindjes: JM en Jamaima. JM is het zoontje van N., Jamaima is het dochtertje van haar broer. Je moest ze zien wanneer ik foto’s van hen nam. Zie hier eentje:

 

 Ze wilden ook niet weg van mijn kamer en slopen stiekem terug naar boven. Ik deed teken dat ze heel stil moesten zijn, maar N. hoorde het en haalde ze uit de kamer . Het was goed bedoeld van haar en ik wilde haar ook niet ‘tegenspreken’ omdat ze zo moe was. Eens ze wegwaren begon ik te wenen, djiezes ik voelde me zo rot en alleen. Omdat zij zo moe was en ze zoveel voor me deed (van Quezon City naar Munitlupa is het minstens 1.5u rijden en ze moest heen en terug speciaal voor mij, terwijl ze in het weekend ook tal van activiteiten had). Op de bus had ze gezegd dat ze het raar vindt dat Koen en ik een apart programma hebben, omdat je dan 2 fulltime mensen nodig hebt om voor ons te zorgen (alleen ben je hier totaal verloren en is het ook echt niet veilig). Ik vond wel dat ze gelijk had & ook omdat ik me eenzaam voelde, stuurde ik naar Koen of we volgende maand geen gemeenschappelijk programma kunnen hebben. Hij gaat dan immers naar het platteland en ik ook. Hij wil het graag, maar uiteraard moeten we dat nog regelen met de verantwoordelijken. Ik denk wel dat het in orde komt. Het zal leuk zijn mijn ervaringen met hem te kunnen delen. Ook volgende maand zal ik immers van de ene naar de andere gaan. Koen verblijft nu altijd op 1 plaats met dezelfde mensen, dat maakt het voor hem wel gemakkelijker. N. zegt ook dat de studentensituatie niet te vergelijken is met de arbeiderssituatie (deze mensen zijn immers veel armer). Eigenlijk is het zo: Koen gets the social contacts, Sara gets the action. Ik denk wel dat mijn ervaringen ‘breder’ zijn dan die van Koen, maar zoals jullie wel weten ben ik een ’sociaal’ beest, dus is het niet altijd gemakkelijk. Wel een les in ‘jezelf leren kennen’.

Gisteren, maandag, hebben N. en ik de hele dag rondgelpen om een endorsement (toestemming) te krijgen voor mijn interviews in de fabriek. Eerst gingen we naar de office van de burgemeester. Help: wat een personencultus heeft die! Overal hangen posters omhoog van hem en zelfs rond zijn nek heeft hij een ‘festivalketting’ (als jullie begrijpen wat ik bedoel, zo een waar je je sleutels kan aanhangen van Hoegaarden ofzo) met zijn naam op. Na lang wachten en veel ‘heen-en-weer-geloop’ geraakten we bij de burgemeester himself. Hij ondervroeg mij een beetje: waarom koos ik de Filippijnen voor mijn onderzoek, waarom Muntinlupa?, hoe ken ik Nanette? … Alles liep gesmeerd. Ik kreeg de endorsement om naar de fabriek te gaan. In Belgie kan je je echt niet voorstellen dat je daarvoor naar het stadhuis zou gaan, maar hier is het een teken van ‘respect’ voor de burgemeester. Het bestuur, op gemeentelijk/stedelijk niveau, zit trouwens wat hetzelfde ineen als bij ons. Met onze toestemming gingen we dus naar het fabriek (het was dan al middag). Opnieuw wachten. N. was nog steeds heel moe, maar ze was wel meer babbels dan gisteren. Uiteindelijk kregen we een vrouw te zien die normaal de arbeiders rekruteert. Zij kon ons nog geen toestemming geven om de interviews te doen, maar ze ging het wel overmaken aan haar bazen. Ze zag er niet meteen een probleem in en zou woensdag zeker iets laten weten. Let’s hope. Het zou (inderdaad, Annelies) echt leuk zijn moest ik iets concreet kunnen doen voor hen. N. zei dat ik soms wel een beetje zenuwachtig overkwam. Vooral wanneer ik enkele keren zei dat het allemaal betrouwbaar was en ik het niet zou doorgeven aan derden. (dat leren ze ons toch in de unief om daar veel nadruk op te leggen .) Blijkbaar was het redelijk zenuwachtig gezegd. Kan zijn, ik voelde me nit echt 100% op mijn gemak. Ik heb geen foute dingen gezegd, dus dat is goed! Hierna gingen we naar een internetshop, om info van internet te halen voor een uiteenzetting over de (vrouwelijke) arbeidersrechten in Belgie. Bedankt papa en mama voor de vele info! Ik moest ongeveer 5euro betalen voor de kopies! Echt zot.. Omdat er een prentje opstond (dat ik niet eens nodig heb) en omdat A-4 hier blijkbaar geen normaal formaat is .. Gelukkig ben ik een ‘rijke’ westerling (je wordt hier op straat trouwens immens hard bekeken, N vertelde me dat ze blanke meisjes alleen kennen uit de pornografie: JUIJ). Vervolgens gingen we naar de office. Ik weende in de tricycle (een brommertje met zo’n zijbakje aan waar je met 2 in kan zitten en ook liefst 2 achterop de brommer). In de office heb ik mijn hart eens kunnen luchten. N. zei dat ze me begreep, dat het normaal is dat ik me aleen voel en dat ze zich zelf schuldig moet voelen omdat ze zo moe is. We konden goed praten. Over relativeren, over het verschil tussen Belgie en de Filippijnen… Ik voelde me erna ineens veel beter!! Ik bereidde enkele uren voor aan mijn uiteenzetting voor vandaag. N. sliep intussen. Door omstandigheden sliep ik weer in N.’s huis. Ik was superblij. Weer JM en Jamaima zien en op een vertrouwde plaats blijven. Heerlijk. Ik speelde spelletjes met hen en ze wilden weer niet van mijn kamer, tot N. zei dat er een monster in de kamer zat . N. is een heel goede mama (tegenover haar broer, die helemaal niet zorgt voor Jamaima). Ik bereidde ’s avonds nog de uiteenzetting van deze ochtend voor. We zullen de feiten/onze ideeen over de arbeiderssituatie in ons eigen land uitwisselen, vooral mbt vrouwen dan.

Sebiet zal ik dus deze uiteenzetting geven. Ik zal eerst het belangrijkste verschil tussen Belgie en de Filippijnen vertellen: B is rijk, F is arm. B heeft een relatief goede sociale zekerheid. Daarna zal ik ingaan op het feit dat deze sociale zekerheid in B de laatste tijd slechter wordt (hogere kosten voor gezondheidszorg, meer privatiseringen in kinderzorg, langer werken…). Ten tweede zal ik de onderwijssituatie kort vertellen. Het verschil tussen ASO, TSO en BSO en de beperkte toegang tot de hogeschool/universiteit voor de 7.7% armen in ons land. Ten derde ga ik dieper in op deze armoede: hoe is de verdeling tussen arm en rijk in ons land? Wat is een minimumloon? Ik zal hierbij werken adhv een case van een alleenstaande moeder van 35 die slechts 619 euro verdiend en hiermee 3 kinderen moet opvoeden. Adh hiervan ga ik verder op de problematiek vrouwen-armoede: discriminatie in sociale zekerheid (zie case), oorzaken waarom ze minder loon krijgen, oorzaken waarom ze minder pensioen krijgen, de nadelen van het eindeloopbaandebat voor hen (vrouwen kunnen zeer moeilijk brugpensioen verkrijgen, omdat ze dan een bepaalde tijd moeten gewerkt hebben en daar komen ze zeer moeilijk aan). Ten vierde zal ik nog een aantal specifieke problemen van vrouwelijke arbeiders aanhalen: werk combineren met priveleven, parttime jobs, weinig vrouwen in poliitiek. Tot slot geef ik een aantal ‘oplossingen’: de vakbond die strijd voor een betere positie van de arbeiders (ahv een aantal cases en de witte woede) en ook Marianne. (= de vrouwenorganisatie vd PVDA die naar wat ik nu hoor op een lijn zit met Gabriela). Het zal dus nog de moeite worden sebiet! In mijn beste Engels (dat echt niet altijd zo fantastisch is …)

Vanaf deze namiddag ga ik in de echte Filippijnse wereld. Ik zal elke dag in een ander huis van ontslagen arbeiders(vrouwen) slapen (meestal omdat hun fabriek sloot, meestal zijn ze ook nog in strijd met de fabriek own achterstallige lonen die niet uitbetaald werden). Ik zal met hen samenleven en doen wat zij doen. Voor de kinderen zorgen, in het huishouden werken, tv kijken, naar de winkel gaan,… Alles doen wat zij doen. Hopelijk kan ik ook naar de fabriek gaan een van de volgende dagen, maar N & ik denken wel dat dat in orde komt. Ik zal niet meer op internet kunnen tot de 21ste of de 22ste, so be prepared! Daarna zal ik wellicht heel wat kunnen vertellen over het ‘krottenwijkleven’ hier en de ervaringen van het uitleggen van dingen met handen en voeten (want die mensen kunnen bijna geen Engels). Ik voel me nu sterk om het aan te kunnen. N is een pracht van een vrouw en ze heeft me ontzettend geholpen gisteren. Ik ga gewoon doen en niet te veel nadenken (anders wordt je hier depressief).

Liefs, Sara

ps: Er zit hier heel de tijd een jongetje mee te lezen, maar ik veronderstel dat hij er niet veel van kan maken.

pps: ik heb mijn draad niet mee om de fotos op internet te zetten en ik betwijfel ook of het wel zou gaan met deze beperkte apparatuur . ik ben wel firefox aan ‘t gebruiken! In CWR (het center waar ik soms verblijf) hebben we zelfs Linux!