Vind ik leuk:

Hey, ziehier een onvolledige en voorlopige versie van de dagboek.

Ik probeer het hier wekelijks wat aan te vullen. Ook foto’s, spelling en lay-out zullen geregeld een oppoetsbeurt krijgen.

Groetjes,

Koen

————————————————————-

Dagboek Filippijnen September – Oktober 2006

 

- Geschreven: 06/09/2006 -

 

Dag 1) 03/09/2006: Opstaan en vertrek

 

Opgestaan om kwart voor 5, een zware klus. We lagen er pas om 12 uur in en de dag voordien nog examen gehad, waar opnieuw een kleine nachtrust aan vooraf ging. Laatste spullen bijeen gepakt, gewacht op Sara’s ontbijt en dn door Sara’s ouders naar de luchthaven gebracht.

 

Om 7u02 de TGV genomen naar Parijs. Daar aangekomen een eerst spannend moment: die luchthaven (Charles de Gaule) is enorm! Na een bus te nemen en wat rondvragen toch aan de balie van Kuwait Airlines geraakt en na nog een eind op het vliegtuig. Dan opgestegen om 11u00, eem 1e koude maaltijd, tussenstop in Geneve, wat films en maaltijden om om tegen de avond aan te komen in Kuweit. Daar was het inmiddels pikkedonker, maar wel 37 graden celcius! De luchthaven daarentegen was goed gekoeld, maar dat koud-warm-koud gedoe zou zich later mss nog wel eens willen wreken.

 

Op zich had deze luchthaven wel iets bijzonders. Op de 100′en en 1000′en mensen die er, gedurende de 4 uur die we er moesten doorbrengen, passeerden zag ik ongeveer 3 europeanen (Sara inclusief). Voor de rest massa’s Indiers, Filippino’s, Saudi’s,… vooral gastarbeiders voor de bouwmaatschappijen hier. Zelf zien de Kuweiti’s dat harde werk niet zitten in die broeiende hitte, laat staan tegen zo’n hongerloon. Nog iets specifiek aan deze luchthaven is dat het er vol gesluierde vrouwen loopt, inclusief een aparte “identity-check” balie, bemand door vrouwen in boerka’s. De tijd doden deden we dan maar wat met discussieren over culturele verschillen, preutsheid, vrouwenrechten en de ontwikkeling (of de afbraak) van het Chinese socialisme.

 

Dag 2) 04/09/2006: Aankomst in Manilla

 

Daarna op weg naar Manilla, met nog een tussenstop in Bangkok. Weer veel eten op het vliegtuig, maar bovendien was er veel plaats om te slapen (2 stoelen per persoon), dus konden we toch een paar uurtjes (Sara 3 en ik 2) onze oogjes toedoen. Het laatste stuk (Bangkok – Manilla) kreeg ik echt zel ‘m’n klop’ met veel pijn aan de oren bij het landen tot gevolg. Dan uit het vliegtuig gestapt, bagage opgehaald (Sara super-enthousiast omdat alles er heelhuids was geraakt), nog een wc-pauze, geld gewisseld (1 euro = 63,84 peso’s) en dan naar buiten.

 

De enorme hitte, de beruchte vervuiling en het vochtige tropische klimaat slagen je direct in het gezicht. Na 100 meter wandelen stonden we beiden al stevig in het zweet. Daarna begon de zoektocht naar ons ‘ontvangst-comitee’. Na even zoeken vonden we een meisje van Gabriela en nadat we wat gerief hadden uitgewisseld uit onze zakken zagen we een meisje van AnakBayan met een bordje “Koen and Sara”. Dan samen een ‘official airport taxi’ genomen naar onze verschillende verblijfplaatsen. Na afscheid genomen te hebben van Sara en de taxi betaald te hebben, begaven het meisje van AnakBayan en ik ons naar onze verblijfplaats.

 

Het ‘staff house’ bevindt zich ergens in een donker steegje achter een reeks andere gebouwen. Hier zitten jongeren van een 5 tal organisaties: College Editors Guild of the Philippines (CEGP), Student Christian Movement (SCM), League of Filippino Students (LFS), Center for Nationalist Studies (CNS) en natuurlijk AnakBayan (AB). Een houten bankje, wat afgeleefde stoelen, een TV waar tussen 18u30 en 22u30 naar gekeken mag worden (energiebesparing), een fles gas en een kookvuurtje, een WC met een grote emmer als douche,… alles vrij primitief dus. Beneden vind je een leef-, kook-, werk-, was-,… ruimte en een toilet en boven 2 kleine kamers: 1 voor de meisjes en 1 voor de jongens. De studenten hier slapen op dunne rieten matjes, op de grond.

 

Na een korte kenningsmakingsronde, werd er rondgegaan bij iedereen wie nog wat peso’s kan missen en dan samen eten gekocht, klaargemaakt en opgegeten. Een zoute groente, ansjoviessaus en wat rijst. Niet bepaald lekker maar echt veel honger had ik toch niet. Daarna hadden we nog een korte politieke discussie over de verschillende organisaties en de gelijkenissen met Belgie, dan deed ik een poging tot ‘douche’ (mislukt, heel men broek was drijfnat), daarna mezelf geschoren in een scherf spiegel (geen idee of dat gelukt is), nog wat nieuwe mensen ontmoet en dan eindelijk in m’n bed (ben redelijk goed voorzien: een zelfopblazend matje, een slaapzak die tegen de muggen is ingespoten en vooral een kussen!).

Eerst een uur geen oog dichtgedaan door het lawaai (verkeer (vooral de ‘jeepneys’), muziek, de buren, buren van de buren, …), de muggen en de hitte. Dan terug opgestaan, muggenstick opgedaan, oordopjes ingedaan en een uurtje later lag ik eindelijk te slapen…

 

Dag 3) 05/09/2006: Een dag vol ontdekkingen

 

Het leuke aan de Filippino’s is dat ze je (voorlopig) lang laten uitslapen. Minder is dat ze je elke nacht een 3-4 keer (bewust of onbewust) wakker maken. Het ontbijt (na een ‘chip-in’ van 20 peso’s (0,3 euro)) bestond uit gebakken droge vis, rijst en ansjovissaus. Daarna een ‘douche’ en een paar uur durende ‘politieke orientatie’ met het meisje van AnakBayan dat me was komen ophalen.

 

De algemen politieke lijn (Nationaal-Democratisch), hun geschiedenis, het verschil met de andere bestaande jongerenorganisaties, hun klassenanalyse van de Filippijnse maatschappij, de rol van de jeugd in de strijd, hun doelen, hun organisatorische structuur, hun actiemiddelen, hun doelpubliek, hun belangrijkste overwinningen, hun ‘massawerk’, de belangrijkste slogans (‘Serve the People!’),… Heel wat dus! Maar vooral uiterst leerzaam.

 

Daarna nog aan de praat geraakt met iemand van LFS over hun meest recente martelaren (slachtoffers van de bloedige politieke repressie in het land), maar hierover later zeker veel meer!

 

Daarna ging ik naar de “mall” (onder begeleiding zowel omwille van het praktische nut als wegens de veiligheid) om wat dingen te regelen. Ook dit was een hele belevenis: eerst een drukke straat over, dan voorbij de (letterlijk) ‘Junk store’ en dan de Jeepney op. Dat zijn kleine busjes die dikke wolken rook achterlaten, de putten en bulten in het Filippijnse wegennet weten te overwinnen maar vooral het wegennet onveilig maken. “King of the road” noemen de Filippino’s ze. Een rit kost meestal 7,5 peso’s (0.12 euro) per persoon en het geld wordt naar voren doorgegeven, waarna het wisselgeld opnieuw zo terugkomt.

In de ‘Mall’ werden we eerst gefouilleerd voor we binnenmochten en aan ongeveer elke van de honderden winkels in 6 verdiepingen die we binnengingen, werd onze bagage opnieuw gecontroleerd. Zowel ik als men begeleider kenden onze weg er niet (te duur voor de Filippino’s en te nieuw voor mij). Toch gevonden: een SIM-kaart (SMART: 1 peso (1.5 cent) per sms of 15 peso’s (25 cent) voor 24 uur lang ‘unlimited’ sms-en), boekjes voor dagboek en vormingen (internet bereiken is vaak een probleem en alles tot dan onthouden is helemaal ondoenbaar), Filippijnse muggenmelk (‘Off’ for kids: ruikt naar bosbessen), wat flessenwater (van de kraan is hier geen goed idee) en een paar ‘slippers’ voor binnenshuis (50 peso’s = 0.80 euro). Dan terug naar de ‘staff-house’. Net op tijd de jeepney in voor een stortbui en dan een helse rit door ‘rush hour’ (redelijk letterlijk te nemen).

 

‘s Avonds had ik dan tijd om de constitutie van League of Filippino Student te lezen en te bediscussieren en wat artikels te lezen over de political killing, terwijl de Filippino’s naar wat geimporteerde amerikaanse TV-reeksen keken. Daarna wat geholpen met een soort curry met groenten klaar te maken en geleerd met men handen te eten (niet vanzelfsprekend!).

 

Om 11u30 gaan slapen is voor de Filippino’s al heel laat en ook ik viel (beter voorbereid, al vond ik nog maar 1 oordopje terug) direct in slaap!

 

Dag 4) 06/09/2006: Het programma

 

Deze ochtend opnieuw eerst een douche, dan gegeten en beginnen neerpennen. M’n dromen over de killings ebden al stilletjes wat weg, toen een nieuwe discussie met mensen van LFS ze weer helemaal tot leven deed komen.

 

- eetpauze: ei met vis, een sort groene mango, rijst en een pikante saus.

 

De rest van de morgend geholpen met plooien van flyers over de political killings voor LFS (ik probeer de engelse versie nog zel eens ergens te linken) en proberen uit te leggen welke taal mijn moerdertaal is. De consenus achteraf was dat ik toch duits spreek… De filippino’s zelf spreken tagalog als voornaamste van de 80 locale dialecten. De studenten kunnen ook veel engels, wat als intellectuele taal vanaf hun 7 jaar, onder druk van de amerikanen, in de school wordt aangeleerd. Dat ook in het gerecht, de politiek, de unief,… engels verplicht is wijst op de sterke resterende economische, politieke, militaire en culturele dominantie van de voormalige kolonisator.

 

Voor de rest alles in orde en vele groetjes van de kasama’s (vrienden, kameraden,…) hier!

 

Groetjes,

 

Koen

 

- geschreven: 07/09/2006

 

Daarna kwam bericht van Lengua, het hoofd van AnakBayan, dat ze was opgehouden. Twee organizers van AB waren opgepakt en daarop volgde een dringende “response action”. Daarna moest ze nog naar de dokter omdat ze nog met koorst rondliep sinds haar arrestatie (zie eerder).

 

Tegen de namiddag liep het ‘staff house’ vol met mensen van LFS, die biven een vergadering hielden. Daarna kwamen er nog een heleboel mensen bij voor een ‘sectoral meeting’ van vanalle jongerenorganisaties in Manilla: Tanggulang (mensenrechten), Student Christian Movement, AB, LFS,… Op deze informele bijeenkomst met enthousiatst sfeer werden de campagnes aan elkaar voorsteleld en de programma’s op elkaar ingesteld, om de mobilisatie te stroomlijnen en het werk te verdelen.

September belooft alvast een bruisende maand te worden. Rond de twee centrale thema’s van ‘onderwijs (tuition fee increase en commercialisatie)’ en ‘repressie (politieke moorden en militarisatie)’ organiseren zee en 5-tal conferenties, een groot forum voor 1000 man, een 5 tal kleinere betogingen, een multisectorale “big mob” op 21 september, herdenking van dictator Marcos’ afvaardiging van de krijgswet, tientallen vergaderingen, enkele vieringen (bv: 29 jaar LFS,…) en een groot feest om de maandelijkse campagnes af te sluiten. Bedenk hierbij dat dit enkel de YS (youth sector) betreft en dat de vrouwen, arbeiders, boeren, urban poor, health workers,… ook volle gas geven!

 

Na een avondmaal, nog een reeks discussies en wat gelezen te hebben, kreeg ik Lengua eindelijk te zien. Ze was onlangs naar een internationale bijeenkomst geweest in
India, dus voor de meeste Filippino’s hier was het ook een blij weerzien. Ondertussen stond ik te koken: gebakken droge vis, rijst, ‘kinnekesvlees’ met ei en bonen. Na het eten was er tijd om men programma te bespreken.

 

Op zich bestaat men programma uit 2 stukken: de eerste maand zal ik telkens enkele dagen integreren en meedraaien aan verschillende uniefs, gaande van respressieve prive-scholen tot het ‘militante bastion’: PUP. In oktober volgt er dan een periode van integratie bij de ‘basic masses’: de arbeiders, urban poor, de boeren,… Er is dan immers ook verlof op de uniefs en ook de studenten worden dan op ‘basic mass integration’ gestuurd, hetzij in hun eigen community, hetzij bij een of andere lokale afdeling van AB, KMP (boeren), KMU (arbeiders),…

 

Morgenvroeg staat er alvast een actie aan het hooggerechtshof op het programma tav de 5e zitting van de zaak tegen ‘generaal palparan’, berucht als de ‘butcher’ voor zen grote rol in de politieke repressie. De vorige 4 zittingen kwam hij gewoonweg niet opdagen, maar deze keer staat er een opvordering te wachten.

 

Dag 5) 07/09/2006: Actie aan het hooggerechtshof

 

Deze morgend wakker geworden om 6u30. Teveel licht, lawaai (zelf met oordopjes in) en veel te warm. Dan maar een emmer water over m’n hoofd gegoten (of ‘douche’), wat gelezen, wat gepruld met het foto-apperaat en wat geschreven in ‘het dagboek’.

 

Groetjes en succes met de laatste examens,

 

Koen

 

Geschreven: 07/09/2006 ‘s avonds

 

Op de actie zelf had ik met Sara afgesproken: een blij weerzien! Zo’n “response rally” duurt toch wel zo’n 2 uur en als buitenlanders mochten we niet teveel in de kijker lopen, dus rustig wat tijd om nij te praten. Over haar avonturen bij Gabriela kan je op deze site ook heel wat boeiends lezen!

 

Op de actie zelf was er veel pers en veel ambiance.

 

 

Ook de Philipine National Police hield zich nogal gedeisd en nadien kwam er een moeder van een van de slachtoffers een woordje doen. ‘Kop van jut’ waren natuurlijk generaal Palparan, de regering, de PNP en het AFP (Armed Forces of the Philippines) en president ‘Gloria Arroyo’ door hun rol in de bloedige politieke repressie. Met ondertussen meer dan 750 politieke moorden steekt Gloria op 6 jaar, dictator Marcos met ‘maar’ 400 gelijkaardige incidenten op 10 jaar, ruimschoots voorbij! Alle organisaties die we hier al ontmoet hebben hebben verschillende slachtoffers in hun midden!

 

Nadien trokken we via enkele jeepney’s met enkele jongeren naar PUP (Polytechnic
University of the Philipines). Omrind door krottenwijken, huisvest deze campus 15 000 studenten (van de 80 000 die studeren aan de PUP) en vormt het het bonzend hart van alles wat progressief is in de jongerensector.

De maaltijd voor 4 in de cafetaria was voor mijn rekening: 100 peso’s (1,4 euro), een redelijke prijs hier. Met de rest van de ‘facilities’ is het minder gesteld hier: door extra kosten voor je studentenkaart, doucumenten, wc’s, electricteit, ventilatie, licht, stoelen, computer, gynasium,… loopt het intitiele bedrag van 300 perso’s voor een semester flink op. Veel is er van deze voorzieningen echter niet te zien.

Ondanks de verzekering van het onderwijs als eerste doel van het nationale budget in de grondwet, gaat budget jaarslijks achteruit ten koste van militarisering en de oplopende buitenlandse schulden die het land in de handen van de WTO, wereldbank,… drijven. De filippino’s noemen hun onderwijs gecomercializeerd, gekolonizeerd, en repressief. Dat dat concreet betekent probeer ik de komende dagen met tekst en beeld duidelijk te maken. De staat van de gebouwen, faciliteiten, wc’s,… laat allesinds weinig aan de verbeelding over!

 

Daarna volgde een korte over AB op de PUP: hun politieke orientatie, hun geschiedenis van strijd,… en de behaalde overwinningen van de studentenbeweging. Daarna nog een discussie gehad met de voorzitter van LFS over hun politieke orientatie, de politieke en militaire repressie en de verschillen met AB.

Veel te snel, maar met de belofte terug te komen, gingen we op weg naar de volgende bijeenkomst: een bijeenkomst van Tanggulan, een koepelorganisatie voor jongerenorganisaties die actief zijn rond mensenrechten. Na een paar verkeerde jeepneys en een stevige stortbui stortten we druipnat en een hele tijd te laat de bijeenkomst binnen. Snel werd er een simultane vertaling georganiseerd van een medestichter van de ‘Patriottische jeugd’, onder de krijgswet van Marcos.

 

Snel waren we echter weer opgewarmd toen we z’n verhaal vol vuur over de foltering, de moorden en het verzet tegen de bloedige dictatuur in alle geuren en kleuren aanhoorden. Ook de link met de moorden op de jongeren van vandaag werd niet vergeten!

 

Dan terug naar de “staff house”, een maaltijd en een heftige discussie in vele talen dooreen over de “US Imperialist”, la Belgique en “onze Congo”. Genoeg dus om me voor het slapengaan terug aan het schrijven te zetten.

 

Groetjes,

 

Koen

Dag 6) 08/09/2006:Polytechnic University of the Philippines

Laat gaan slapen en vroeg opgestaan. Naar verluidt zou de president, GMA, misschien naar IRIS, een universiteit niet ver van PUP, komen. De studenten van de PUP ware er alvast klaar voor maar helaas was er geen president te zien. Tegen dat wij er waren, waren de meeste activisten al terug op ‘hun’ PUP. Ondertussen waren de mensen van AB druk bezig aan de voorbereiding van een forum. Al wat meer op m’n gemak tussen de vele aandacht die je als enige ‘blanke’ tussen duizende filippino’s krijg liep ik wat rond en babbelde ik wat met een groepje studenten. Veel gelach en een lang vraaggesprek over ons kleine landje trok veel aandacht.

 

Na wat technische problemen kon het forum dan toch van start gaan. Vier verantwoordelijken van AB en/of studentenvertegenwoordigers namen om te beurten het woord. De paar honderd aanwezigen luisterden meestal aandachtig, lachten en reageerden enthousiast mee. De sprekers deden hun best om de moeilijke materie van een gecommercialiseerd, gekoloniseerd en repressief onderwijs inzichtelijk te maken aan de hand van eenvoudige anekdotes en voorbeelden uit het dagelijkse leven van elke student aan deze universiteit. Voor mij zag je hier echt studentenvertegenwoordigers aan het werk om naar op te kijken. Met hun beide voeten in de realiteit van elke student, een enorme ijver in hun ‘job’ als vertegenwoordiger, een enorme aanhang en bovendien veel aandacht voor een duidelijke poltieke en economische visie wat betreft de oorzaken en de oplossingen van de problemen die er heersen.

 

 

Daarna nog enkele vergaderingen meegemaakt en een rondleiding gekregen door de de PUP. Hier werd volledig duidelijk wat deze studenten bedoelen met commercialisering, maar ook wat voor impact de ‘jongerenbewegingen’ hebben op hebben op deze studenten. Met duizenden affiches, opschriften,… en tientallen lokaaltjes met activisten kleuren deze campus.

 

 

Daar tegenover staat de belabberde toestand van de gebouwen: regelmatige overstromingen (eerst 6e verdiep, dan 5e,… wegens gebrekkige afwatering), ramen zonder glas (‘windoors’), ventilatie die niet werk (maakt een lange les echt afzien in dit klimaat!), vele klassen zonder verlichting en aan gelijk welke infrastructuur. Vele kapotte WC’s, typmachine’s uit de jaren ’70 (te gebruiken tegen een ‘fee’), niets van projectie, audio,… materiaal, geen koeling in het gymnasium,… Verder hebben veel studenten geen stoel (ondanks de fee die je ervoor betaalt), worden er soms 2 lessen in 1 klasje gegeven en moeten de studenten vaak op de gang zitten om de les te kunnen volgen!

 

Na nog wat discussies met verschillende studenten van verschillende verenigingen (normaal gingen we naar de sloppenwijken rondom, maar er waren wat organisatorische problemen) werd er een vergadering van de NUSP (National Student Counsil of the Philippines, analoog aan de VVS (Vlaamse Vereniging van Studenen) bij ons) simultaan vertaald. Zij voeren actie tegen een onwettige indexering (zonder raadpleging van de studenten) van verschillende inschrijvingsgelden en extra kosten. Deze strijd wordt door hen gecoordineerd, zowel op parlementair als op instellingsniveau. Op 1 unief is de terugbetaling ondertussen al aan de gang. Ook was er uitgebreide aandacht en solidariteit voor de politieke moorden op studentenactivisten en werd er steun toegezegd aan de mobilisaties in samenwerking met de verschillende verenigingen van de jongerensector.

 

‘s Avonds ging ik met de jeepney naar Sara, om samen een nachtje in een hotel door te brengen, voor m’n verjaardag. Een ontzettend blij en lang verwacht weerzien!

 

Dag 7) 09/09/2006: M’n verjaardag

 

Na een heerlijke nacht en een kort ontbijt, uitgechecked uit het hotel en op zoek naar een oude krant (zie Sara’s blog) , geld voor nog een nachtje samen te kunnen zijn en een internet shop. Op een paar uur vonden we toch al geld, krant van gisteren was niet te vinden en de internet-shop had geen internet.

Daarna gingen we naar het verjaardagsfeestje van ‘Carl’, een jonge prof aan UP (University of the
Philippines) die 23 werd. Als verassing hadden z’n ouders hem een ‘jollybees kids party’ cadeau gedaan: ‘party hats’ in de vorm van looney tunes die op formaat 6-10 jaar waren, een chingha (gay) host die de sfeer erin hield, veel happy reclame muziek, veel eten, veel domme spelletjes en vooral veel gelacht!

 

 

De Filippino’s vonden het allesinds geweldig en ook Sara en ik lagen in een deuk!

 

 

- Geschreven: 11/09/2006

 

Nadien nog even samen mee terug naar de ‘Staff House’ om wat gerief op te halen en dan voor de eerste keer op ons eentje een jeepney genomen. De internet-shop deed het weer dus ik kon eindelijk een berichtje (zie:) nalaten voor thuis en daarna kochten we nog wat eten en drinken voor ‘s avonds.

Een rustige nacht in een luxe kamer met zelf wat internationaal nieuws, konden onze batterijen weer helemaal opladen voor de komende dagen!

 

Dag 8 ) 10/09/2006: Center for Women’s Recources

 

‘s Namiddags opgestaan, uitgecheckt en opnieuw de jeepney in. Ondertussen waren Sara en ik wat bijgepraat, wat ons deed beseffen dat we gerust wat meer zaken samen zouden kunnen doen, zeker bij mensen die enkel Tagalog (of een ander onverstaanbaar dialect) spreken…

Daarna wat gegeten in een klein restaurantje (70 peso’s (1.1 euro) per persoon) en dan naar het Center for Women’s Recources van Gabriela geweest om wat op de pc te werken. Een heel gedoe maar uiteindelijk stonder er toch 3 dagen dagboek op papier, al was het voornamelijk onder een Japanse windows. ‘s Avonds nog met Sara een ckecklist gemaakt om vrouwen te gaan intervieuwen in een fabriek en daarna afscheid genomen. Terug op de ‘staff house’ nog wat gegeten, wat les gekregen over gemeenschapsleven, ‘serve the people’ (DÉ slogan van AnakBayan) en over hun affectie met Mao Zedong, zowel als basis voor hun analyse van een semi-koloniaal en semi-feodaal systeem, maar ook als filosofische inspiratiebrond wat betreft de band tussen de activisten met de massa’s en hun organisatiewerk.

 

Na de theorie kwam de praxis en hebben we tot 3 uur ‘s nachts affiches geschilderd voor de betoging aan de amerikaanse ambassade de volgende morgend.

 

Dag 9) 11/09/2006: 9/11

 

Ik ben geen ochtendmens, zeker niet na 5 uur slaap, maar toch moet ik toegeven dan zo’n vroeg gevecht tegen een serie insekten en een koude emmer water wonderen kan doen.

 

 

Daarna ontbeten en verder affiches geschilderd. Na pech te hebben gehad met de jeppeney kwamen we, 3 kwartier te laat, aan. Voor de zekerheid werd ik als ‘pers’ ingeschakeld. Spijtig genoeg begaven men batterijen het nogal snel en veel foto’s kon ik dus niet nemen.

 

Wat heeft 9/11 met de politieke situatie in de filippijnen te maken bedenk je jezelf? Heel eenvoudig:

 

1) Na 9/11 vestigde de VS zich als met z’n agressieoorlogen tegen Afghanistan en Irak definitief als ‘terror- state’, met de steun van president Gloria Arroyo.

 

2) Na 9/11 werd er eerst in de VS en daarna ook in de filippijnen een heele reeks maatregelen (zoals de Patriot Act) afgevaardigd onder het mom van de ‘War on Terror’.

 

3) De militarisering en politieke repressie van Gloria is geinspireerd op het amerikaanse model en word uitgevoerd met amerikaanse wapenss en know-how (de moorden gebeuren naar model van de ‘masked-motorcycle-killing’ in
Vietnam, door de VS).

 

Na de betoging een andere unief bezocht: University of the Philippines (UP-M: Manilla Campus). Ook hier kreeg ik, eens ik voorbij de bewakers was geraakt, een stevige uitleg over het universitaire onderwijs en de link met de campagne tegen de politieke killings. Ook was ik getuige van een ‘unificatie’ van de ‘chapter-leaders’ betreffende de mobilisatie voor 21 September: de herdenking van de in ’73 afgekondigde krijgswet door voormalig dictator Marcos, met honderden politieke moorden tot gevolg, waaronder vele studenten.

 

Het voornaamste campagnemiddel zouden hier de ‘room-to-room’ discussions worden. Dit zijn politieke discussies voor, tijdens of na de lesseen van de studenten in hun respectievelijke klassen. Deze punten staan centraal in de discussie:

 

1) Het ‘nursing’-schandaal: de vragen van de eindexamens voor nurses (1 van de grootste exportproducten van de Filippijnen) werden gelekt door de firma’s die de buitenlands contracten regelen.

 

Dit is een goed voorbeeld van commercialisatie van het onderwijs: de firma’s hebben geen interesse in de kwaliteit van het onderwijs, ze zien het enkel in termen van kwantiteit en als een product voor de markt. Vele laaggeschoolde arbeidskrachten die tegen lage lonen in het buitenland kunnen tewerk gesteld worden is voor hen ideaal.

 

2) In het kader van de import-dependent, export-orientated economie van de Filippijnen worden enkel die richtingen gepromoot die de buitenlandse bedrijven het beste uitkomen, niet de dokters, ingenieurs,… die de Filippijnen nodig hebben om hun problemen te bestrijden en zichzelf te industrialiseren.

 

Dit is een goed voorbeeld van kolonisatie in het onderwijs. In de jaren ’70 werd er bijvoorbeeld ‘PUP’ opgericht om vooral accountants te scholen die de Amerikanen nodig hadden, in de jaren ’80 verschoof het accent naar technisch ingenieurs voor de technologie-boom te voeden, in je jaren ’90 werden er massaal ICT-mensen opgeleid voor aan lage lonen in de Amerikaanse ICT-sector te kunnen gaan weken en vandaag de dag worden de ‘call-center colleges’ door de overheid als prioritair aangewezen.

 

3) De bloedige politieke repressie van studentenactivisten, intimidatie van activisten binnen de campus door proffessoren, bewakers en instellingsoversten en het niet raadplegen van studenenvertegenwoordigers voor het verhogen van de inschrijvingsgelden.

 

Dit zijn goede voorbeelden van een repressief onderwijs.

 

Als alternatief willen ze een wetenschappelijk onderwijs, dat gericht is op de noden van de massa’s (vooral de boeren en de arbeiders). Een onderwijs dat dokters opleidt voor noden van het filippijnse volk en geen slecht geschoolde nurses om het vuile werk te gaan opknappen in de Amerikaanse prive- ziekenhuizen. Ook willen ze meer geld voor onderwijs. Hier betalen ze bijna 10 000 peso’s (150 euro) inschrijvingsgeld. Daarbovenop komen dan nog de vele ‘fees’: ‘confort room fee’, ‘electricity fee’, ‘computer fee’, ‘ventilation fee’, ‘rental fee’, ‘miscelanious fee’,… en de dure boeken,… In feite zou de overheid het belastingsgeld moeten aanwenden voor onderwijs en niet voor verregaande militarisering en de oplopende buitenlandse schuldenlast aan de rijke landen. Kortom: onderwijs is een recht, geen voorrecht!

 

Daarna terug de jeepney op naar de centrale campus van UP (UP-D: Diliman), waar de verantwoordelijken van AB en LFS bijeenkwamen op het hoofdkwartier van de studentenvertegenwoordigers. Zoals gewoonlijk liep de vergadering zowel serieus vertraging op als lang uit. Geen leuk idee als je weet dat velen van de deelnemers het constante risico lopen neergeschoten te worden, zeker als ze ‘s avonds op straat lopen.

 

Daarna nog met 2 kasama’s (vrienden, kameraden) nog wat ‘Filippijnse specialiteiten’ gaan eten en het was bijgevolg weer zeer laat eer we terug waren. Inmiddels had ik ook geen kleren meer over, dus moest ik een handwas doen: 3 uur hard werk voor 1 broek, 2 t-shirts en een stel boxershorts. Gelukkig doe je hier niet veel aan. Diep in de nacht viel ik snel in slaap!

 

Dag 10) 12/09/2006: University of the Philippines, campus Diliman

 

‘s Morgens afgesproken met de voorzitster van AB. Ik had me overslapen maar de Filippino’s (vooral de jongeren naar verluidt) zijn toch ook echt overal te laat. Dan naar UP-D gegaan, eerst wat rond het gebouw gelopen om de security te ontwijken en dan een politieke orientatie gekregen over de ‘taken van de jeugd’, aan de hand van een tekst van prof. Jose Maria Sison, oa. stichter van de ‘Patriottische Jeugd’ die onder de dictatuur van Marcos ondergronds is gegaan en momenteel politiek vluchteling in Nederland.

Daarna een lezing bijgewoond over de effecten van militarisering op kinderen: permanente letsels, trauma’s, gewoonweg vermoord,… De voorstelling door mensen van de College of Social Sience and Philosophy, van het Childerens Rehabilitation Center en van Gabriela was enorm confronterend! Met tekeningen, foto’s en getuigenissen van kinderen werd de noodzaak van demilitarisering en ontwikkelingsprojecten voor de kinderen van het land aangetoond.

Buiten was er ook een tentoonstelling en wat speelgoed voor kinderen voorzien. De studenten van LFS waren 1000 kraanvogels aan het vouwen, wat in Japan gelijk staan aan een wens mogen doen. Hun wens was een veilige wereld voor kinderen en door mensen uit te nodigen om mee te helpen, werd op een eenvoudige manier aan politieke bewustmaking gedaan. Ik leerde ook vogels vouwen en en leerde meteen een techniek bij om op een laagdrempelige manier mensen te betrekken bij een symbolische actie.

Nadien volgde een rondleiding door de campus en een uitleg over de revisionistische en trotskistische strekkingen aan de unief. Ook werd uitlegd hoe vele studenten georganiseerd zijn in ‘fraternities’ (broederschappen) of ‘sisterhoods’ (zusterverenigingen), een feodaal overblijfsel dat strikte hierarchie, rites en regels, die je het beste kan vergelijken met de loges hier, maar dan voor studenten. Vele hebben geen politieke lijn, maar ook hier probeert de nationaal- democratische beweging wat aan te doen. Zo kwam recent de gekende “alfa sigma omega” broederschap onder hun invloed, internationaal gekend voor hun jaarlijkse naaktloop door de campus om de eis voor een groter onderwijsbudget te onderstrepen.

Nadien ontmoette ik nog wat studentenvertegenwoordigers van de ‘Kunst en Letteren’ faculteit. We babbelden over de problemen aan hun campus en dus vooral de verhoogde inschrijvingsgelden. In UP-M werd de prijs voor nursing al verhoogd van 300 naar 600 peso’s per unit, maar de administratie plant algemene verhoging naar 1000 peso’s per unit. Over een heel jaar zou dat neerkomen op een inschrijvingsgeld van 44 000 peso’s (687,5 euro), niet te betalen dus in een land met een minimumloon van 290 peso’s (4.5 euro) per dag!

 

Nadien deed ik nog een Educational Discussion (ED) mee met een broederschap. Hier werd de politieke situatie en de tuition fee increase uitgelegd aan de leden van de broederschap door de mensen van AnakBayan. De aandacht en het aantal aanwezigen schommelde, maar de meesten zagen er toch wel het nut van in.

 

- geschreven: 14/09/2006

 

Na het eten kwam er ‘s avonds een dagelijke ‘assesment’ (of evaluatie) vergadering van tussen de voorzitters van de lokale afdelingen van AB. Hier werden wat persoonlijke conflicten besproken en uitgeklaard. De mensen van AnakBayan zien dit als Maoisme in de praktijk: het collectieve niveau overstijgt het individuele maar bovendien houden de tegenstellingen steeds de wortel van de vooruitgang in zich.

 

Dag 11) 13/09/2006: Janitors- strike

 

Vroeg op en op m’n eentje de stad doorgeraakt. Op UP-D aangekomen stonden er meteen 2 ED’s op het programma:

 

- Eerst 1 door de lokale voorzitter van AB over de verschillende elementen van het opzetten van een campagne: onderzoek en klassenanalyse, vaststellen van de campagnelijn, propaganda, regelen van de ‘machinery’ (vooral financieel), opbouw van de massabeweging en het werken in de alliantie(s).

 

- Dan 1 door iemand van het Center for Nationalist studies (CNS) over de revolutionaire opvattingen over onderwijs en vorming, over technieken om goed les te kunnen geven en over de opvattingen van de Nationaal- Democratische school.

 

Na het eten aan een kraampje achter de unief (goekoper dan de cafetaria in de unief) gingen we op weg naar het stakingspiket van het onderhoudspersoneel. 90% van hen werd eind Juli ontslagen toen de unief een goedkopere onderaanneming in dienst nam, die de minimumlonen niet uitbetaald. Vele van deze mensen werkten hier al 10-15 jaar, maar hadden nog steeds geen vast contract gezien.

Op 1 Augustus begonnen ze hun stakingspiket, om op 21 Augustus door een, door de unief ingehuurde, pro-regeringsmilitie met messen en wapens uiteen gedreven te worden. Tot vandaag staan ze echter op hun post en blijven ze actie voeren voor een volledige heropame de stakers. Om te overleven doen de jongerenbewegingen steuncampagnes en verkopen de janitors wat wasproducten. De studenten komen hier dagelijks, doen in hun room-to-room’s (r2r) aan bewustmaking bij hun medestudenten, steunen financieel en sommigen sliepen al verschillende nachten aan het piket on hun solidariteit te betuigen.

Na een dagelijkse en zeer levendige stakersvergadering, nog verder opgefleurd door een ondergaande zon, gitaarspel en solidariteitsliederen van de studenten, gingen de uitgeputte janitors slapen.

De studenten begonnen dan aan hun avondactiviteit: het schilderen van honderden posters om die nacht de campus mee te decoreren. Na er ook een paar gemaakt te hebben, nam ik de jeepney terug, las ik ‘On Practice’ van Mao Zedong, kookte ik voor de groep, prulde ik wat met het fototoestel, hielp ik de mensen van de Colledge Editors Guild of the Philippines (CEGP) met het aaneen plakken van foto’s voor een tentoonstelling en kroop ik weer veel te laat in m’n bed.

 

Dag 12) 14/09/2006: Room-to-room discussions

 

Opgestaan met veel moeite, de vliegjes, spinnen, muggen, mieren en kakkerlakken en het koude water in de douche getrotseerd en geprobeerd wat naar het toilet te gaan (eet eens een weekje 3 keer per dag rijst en je zal begrijpen wat ik bedoel). Een half uur te laat, maar toch blij er geraakt te zijn, ging ik op zoek naar m’n begeleider van de dag. Al snel vond ik wat ‘georganiseerde’ mensen en kwam ik te weten dat hij er nog 3 kwartier later zou zijn. Tijd genoeg dus voor een stevige discussie over marxisme en scholastiek met een van de filosofie-studenten bij LFS. Nadat m’n begeleider er was week het onderwerp af naar de politieke situatie in Belgie en wat reflecties over imperialisme.

 

Nadien gingen we op stap met z’n drien om de lessen te gaan onderbreken. Voor de meeste profs was 3-4 minuutjes geen probleem. Onze speech ging over de tuition fee increase, de janitors, de political killing en de mobilisatie voor de 21e September. Na een uitleg door de Filippino’s mocht ik het in een internationaal perspectief plaatsen. De eerste keer waren wat warrig, maar nadat we wat beter op elkaar ingespeeld waren en ik m’n accent had verlegd naar de link tussen de politieke repressie en de tuition fee increase, ging het zeer vlot.

De link tussen tuition fee increase en politieke repressie is vrij eenvoudig: hoewel volgens de constitutie van de Filippijnen onderwijs de eerste prioriteit zou moeten zijn van het nationale budget, wordt deze nu gepluderd door buitenlandse schulden en door doorgdreven militarisatie. De politieke repressie en de militarisering zijn dus ook een voor elke modale student een directe inbreuk op hun rechten en een reden om op straat te komen. De studenten waren alvast aandachtig en enthousiast, maar ook de ‘moeilijke profs’ wisten niet goed wat in te brengen tegen een buitenlander die even de filippijnse maatchappij komt verduidelijken, een succes dus!

 

Daarna kon ik een vorming meedoen, maar daar werd ik al snel weggehaald (het betrof toch een vorming over ‘de taken van de jeugd’ aan de hand van een tekst van Prof. Joma Sison, die ik eerder al gehad had) om meer r2r’s te gaan doen. Daarna gingen we ook naar verschillende verenigingen om hen te overtuigen om petities op te halen tegen een nieuwe maatregel die organisaties 50 peso’s (80 cent) vraagt om activiteiten te houden in de gangen van de faculteit. Een goed moment om ‘de Amerikaan’ (voor velen) een uitleg te laten doen over commercialisering van publieke voorzieningen en de gevaren ervan.

Daarna was het opnieuw schilderen geblazen en kwam ik te weten hoe een “plaktocht” eruit ziet zonder borstels. Tijdens wat gitaarspel werden er solidariteitsboodschappen voor de kinderslachtoffers van politieke repressie verzameld. De mijne: “The children make us dream of the future, but their killings remind us of the past.” Laat die avond, volgde er nog een introductie in Filippino-spicy-food (valt best mee) en kon ik weer aan het schrijven slaan.

Dag 13) 15/09/2006: Conferentie LFS

Opgestaan om 8u15. Te laat. Om 9u zouden we al op de betoging aan de Amerikaanse ambassade moeten zijn. Mijn “begeleidster” sliep ook nog, dus eerst even m’n vuile kleren naar de wasserette tegenover de deur gebracht, met de hoop wat tijd uit te sparen om eindelijk het internet nog eens te kunnen raadplegen. Daarna gedoucht en ze gaan wakker maken. Ondertussen 8u45, maar toch moesten er nog posters geschilderd, papieren ingevuld,… worden. Na miserie met de jeepneys, waren we uiteindelijk 2 uur te laat, net genoeg voor wat foto’s en het einde van de betoging te zien.

- geschreven: 18/09/2006

Daarna een ‘carbonated beverage’ (nen cola), zoals de Filippino’s het zo mooi kunnen zeggen, gedronken om wat af te koelen en naar PUP getrokken. Daar nam een forum plaats van AnakBayan, met enkele sprekers van AnakBayan en een dokter van HEAD (HEalth Alliance for Democracy), waarvan ik eerder een film had gezien bij Intal, over het werk van dokters op het platteland. Zijn lezing ging over de commercialisatie van de gezondheidssector en het desbetreffende onderwijs. Als voorbeeld ging hij in op de lek van de examenvragen voor de ‘finals’ voor nurses dit jaar. Tussendoor mocht een groepje de sfeer
erin houden door wat populaire solidariteitsliederen te zingen.

 

Daarna was de zaal voor LFS, om hun 29e verjaardag te vieren. Deze viering begon met een symbolisch spectacel met vlaggen en ‘menselijke poses’, die verwezen naar hun jarenlange strijd. Daarna sprak er een mede-oprichter over hun geschiedenis en hun behaalde overwinningen. Vervolgens volgde er een skype-gesprek met Prof. Joma Sison, die een solidariteitsboodschap voorlas en wat vragen beantwoorde. Eer werd afgesloten met een speech, een diavoorstelling over hun betogingen en vele slogans die de zaal doorgalmden. Buiten werd er dan samen gegeten, gelachen en vervolgens vertrokken we terug naar het ‘staff house’, terwijl de LFS’ers verder vierden.

 

 

Laat werd er nog gegeten en tegen ik m’n foto’s op de pc had gekregen was het weer nacht.

 

Dag 14) 16/09/2006: Met Sara naar UP-D

 

Op Zaterdag had ik weer met Sara afgesproken. Zij ging er pas in de namiddag zijn, maar ik besloot even af te zien van de voormiddagactiviteiten om men gewonnen tijd, door m’n was door de laundry-shop te laten doen doen, te kunnen verzilveren in wat achterstallig typwerk. Dat was misschien wat idealistisch, want uiteindelijk bracht ik opnieuw bijna de gehele voormiddag discussierend, documenten lezend en theorien vergelijkend door. Ik had immers de secretaris-generaal van de National
Union of Students of the Philippines (NUSP) ontmoet, die Frans bleek te spreken en dit maar al te graag wat wou opfrissen. Na eventjes achter de PC gezeten te hebben kwam sara erdoor.

 

Na gegeten te hebben gingen we samen naar UP-Diliman, om het stakende onderhoudspersoneel te bezoeken. Omdat die unief een van de weinige groene eilanden in een vuile stad vormt, was het een uitstekende gelegenheid om met z’n tweetjes wat rond te lopen, de unief eens te bekijken en wat bij te praten. Na in een stortbui beland te zijn, vonden we een jeepney terug, om daarna in de ‘staff-house’ nog wat verder problemen in verband met sara’s programma te bespreken. Aan een avondje samen zijn waren we beiden echt wel toe! Veel geluk dat we laat op de avond nog een hotel vonden (opnieuw op de campus van UP-D) zaar we terrecht konden.

 

Dag 15) 17/09/2006: Problemen zijn er om opgelost te worden

 

Vroeg uit de veren want sara moest al vroeg terug klaar staan om naar haar community te trekken. Zondag is voor de activisten rust- en/of familliedag, dus eindelijk kon er wat getypt worden. Na even kreeg ik een text van sara dat ze niet naar haar community was vertrokken en dat ze nog een dag in
Quezon City wou blijven. Na een berg tranen kwam ze er weer bovenop. Leven bij mensen die 14 of 16 uur per dag werken, in krotten wonen en totaal niets van ontspanning in hun leven kennen valt natuurlijk enorm zwaar…

 

Veel gebabbeld, een keer goed eten en eens uitslapen deed alvast wonderen! Onze keuze viel op een super-chique (5 euro) pizza tent en het Aberdeen- hotel, waar we ook al eerder sliepen.

 

Dag 16) 18/09/2006: Actie op de campus

 

Voor ‘s morgens kreeg ik de keuze: ofwel om 7 uur present zijn in de les van een progressieve prof, ofwel om 10 uur komen voor het begin van de campagne. Omdat dit men wekelijkse uitslaapdag moest worden koos ik optie 2. Goede keuze, want de les bleek een verassingstest en nadien was er ook geen plaats voor discussie.

Dan, na een reeks mensen ontmoet te hebben, begonnen we opnieuw met room-2-rooms, hetzij deze keer in de “College of Art and Litterature”. Deze keer was ik op stap met vrij nieuwe AB-leden die nogal kort en schuchter voor de dag kwamen, waardoor ik het hef wat meer in eigen handen kon nemen en wat meer tijd had om met het ‘publiek’ te proberen te spelen. Al was het een moeilijke klus om tot kritiek en zelfkritiek te komen ivm. de speech, ging voor de rest alles wel vlot.

Daarna volgde een persconferentie van de auteurs van de ‘Collegian’, een studentenblad wiens’ subsidies werden afgenomen door de unief. Hierop volgde een betoging door de gangen en hallen van de unief om de zaak kenbaar te maken en onze onvrede te laten tonen. De rally stopte in de ‘main lobby’, waar speeches gegeven werden door studentenvertegenwoordigers, mensen van de studentenpers en proffesoren.

 

Ook de woordvoerder van de janitors en z’n dochtertje waren present om hun steun te betuigen. Daarna gingen we verder naar het piket van de janitors, waar ook verantwoordelijken van LFS en AnakBayan het woord namen.

Daarna gingen we naar een ‘tea party’: koffie (geen thee) drinken en bananencake eten op een grasweide (en na een stortbui ergens in de hal van een faculteit), al luisterend naar ervaringen van oude verzetsstrijders uit de Marcos-periode en strijdliederen van progressieve artiesten van vandaag.

Daarna barstte er nog een hevige discussie los over de universaliteit van ethische regels en het nut van gewapende strijd. Ook werd er opnieuw geskyped met prof. Joma Sison, die na een speech en een reeks antwoorden op vragen afsloot met een van z’n gezongen gedichten. Hilariteit alom!

‘s Avonds nog laat gegeten en om half 1 moesten er nog posters geschilderd worden. Om 1 uur hield ik het voor bekeken, want om 7u moesten we er weer uit! Ik vliel is slaap terwijl ik de woorden probeerde te memoriseren van op een solidariteitsbriefje dat een meisje van AnakBayan me tussendoor toegestopt had:

 

“If personal conviction, theoretical maturity and practical circumstances result in a students decision to opt for the higher level of confrontation, let us not be too upset about his absences from class in the academe – it would be more tragic if he absents himseft from the making of history” – Lean Alejandro, Philippines.

 

Dag 17) 19/09/2006: Terug naar PUP

Om 7 uur opgestaan, doucheke,… zoals gewoonlijk waren de meeste Filippino’s weer veel te laat. Geprobeerd me niet druk te maken, tasje thee gedronken en de “wall street journal” gelezen, die ik de dag voordien in het hotel buit had gemaakt. Veel gezeik over China’s Yuan en niets dan goed nieuws over de G7-top; redelijk erbarmelijk dus… Op zich is het raar dat dit bij AB niet zo’n issue is, hoewel Signapore vlakbij is! Misschien terug iets voor in Oktober?

Op weg naar de rally in het centrum van de stad. Het contrast tussen arm en rijk drong zich weer eens uiterst frappant op. Hier zie je niets dan blinkende wolkenkrabbers en glimmende geblindeerde jeeps… De rally zelf was afgelast en de communicatie tussen de jongeren en de rest van de ‘Bayan’-koepel was ergens stuk gelopen, weer typisch Filippino… Op zich is het best beangstigend om met een stel mensen die het risico lopen neergeschoten te worden te staan wachten langs een drukke baan waar vele geblindeerde auto’s voorbij komen…

 

Daarna een hele tijp op weg naar PUP en daar aangekomen nog een hele tijd mogen wachten op volk en activiteiten. Misschien al bij al wel de eerste keer dat ik me hier echt verveeld heb in de Filippijnen. Gelukkig kon ik het wachten wat verzachten door met volkomen vreemde te praten en af en toe wat te eten. De meeste studenten hebben hier elk op zich echt wel een levensverhaal waarvoor je strijd op zich zou moeten beginnen…

 

Vervolgens vond ik iemand van AB-PUP die zich met me kon bezighouden. Eeerst gingen we naar boven, waar continu films werden getoond. Onder andere een docu over de Hacienda Luicita massacre, een staking van landarbeiders, die 9,5 pesos (minder van 15 eurocent) per week verdienen en al geruime tijd niet meer uitbetaald werden, die door de Philippine National Police uiteen werd geschoten, waarbij verschillende doden en vele gewonden vielen. Op men kot heb ik hier ook een copie van voor de geinteresseerden…

Daarna ging ik nog naar 2 andere campussen van PUP:

 

- Achitecture and Engineering, met erbarmelijke labo’s, machines en bijna geen pc’s.

- Massacomunicatie, met een ‘theatre’ dat al 9 jaar wacht op fondsen voor stoelen te installeren en electriciteit aan te sluiten!

Op deze laatste studeerde ook Brenda Sison, een activiste die enkele maanden geleden neergeschoten werd tijdens een confronatie met het leger op het platteland. Bij deze studenten zie je een opmerkelijke vastberadenheid en woede! De strijd gaat voort, het ‘clubhouse’ dat ze proberen bijeen te sprokkelen (voorlopig enkel een tafel, een bank en een vlag) werd alvast genoemd naar Brenda Sison, om haar in de harten van de studenten aan de PUP onsterfelijk te maken.

Dan met een ‘passagiersfiets’ terug naar de ‘main campus’ van PUP om een bijeenkomst bij te wonen van Tanggulan (‘Verdedigen’): de alliantie van jonge mensenrechtenactivisten die zich inspireren op het verzet tegen dictator Marcos tussen ’72 en ’86.

 

Terug op het ‘Staff House’ werd er gekookt, alvorens opnieuw aan het schilderen te slapen…

 

Dag 18) 20/09/2006: Voorbereidingen

 

 

 

‘s Morgens opnieuw actie gaan voeren tegen generaal (ondertussen overgeplaats naar de inlichtingendienst) Palparan aan het Supreme Court. Eerder werd hij door de Communistische Partij van de Filippijnen, het Nationaal-Democratisch Front en het Nieuwe VolksLeger (CCP – NDF – NPA, het gewapende verzet dus), tot ‘dead man walking’ uitgeroepen, wegens misdaden tegen het Filippijnse volk. Dit was duidelijk te merken aan de veiligheidsmaatregelen rond het Supreme Court. Het wemelde er van de politie (PNP), het leger (AFP), geheime agenten.en de ‘doodseskaders’ (semi prive milities). Een bewogen betoging van de jongeren en de vrouwen tot gevolg.

 

Na een tijdje vertrokken de vrouwen huiswaarts (ze waren ook veel vrouger aangekomen) en verdeelden de jongeren zich over de verschillende toegangspoorten om de generaal zeker niet te ontlopen. Na lang wachten kwam hij er echter niet door en trokken we terug naar de uniefs.

 

Op UP-D aangekomen, werden we vergezeld van een reeks Filippino’s uit Noord-Luzon, die speciaal voor de betoging van morgen vanop het platteland tot hier gekomen waren.Op UP-D werd er voor een grote groep van hen eten en slaapplaats voorzien. Terwijl zij verbroederen en/of verzusterden, begonnen wij te schilderen aan het ‘masterpiece’ voor de betoging van morgen:

 

een karikatuur van president Gloria, met als onderschrift: ‘Gloria, de nieuwe diktator’. Oorspronkelijk wouden we nog een gelijkaardige diktator Marcos op de achterkant schilderen, maar verf en tijd waren beperkt en dus werden het slogans.

 

Daarna ging het schilderen van slogans door op het staff-house tot laat die avond.

 

Dag 19) 21/09/2006: De betoging

 

Vroeg op en naar PUP. Daar geholpen met de mobilisatie van de studenten voor de betoging. Dit lukte maar matig: er werd met een 100-tal luidructig door de gangen gegaan om mede-studenten op de been te krijgen, maar uiteindelijk hadden we maar een 250 tal mensen. Niet zo best, als je weet dat hun ‘target’ op 800 lag!

 

Het voornaamste probleem leek mij hun ‘braafheid’: ze gingen de klassen niet binnen, er werd niet gediscussieerd met de lesgevers, individuele mensen werden ook amper aangesproken om hen nog te overtuigen,… Daarnaast hadden de enkele profs speciaal hun examens vervroegd naar die dag, om de studenten binnen te houden. Een brandalarm laten afgaan is hier ook geen optie, want dat hebben ze op PUP gewoonweg niet… Zeker een reeks kwesties die ik later op de ‘assesment’ eens moet aankaarten, zodat het in de teokomst beter kan…

 

Daarna trok de ‘stoet’ door de stad, op weg naar de grote manifestatie. 6 km is niet veel, maar onder de Filippijnse zon en tussen de gaswolken van de jeepneys zweet je je totaal te pletter. Ik dronk 2 liter water en viel nog bijna flauw. De Filippino’s konden het allesinds wel apprecieren dat ik met hen meeliep in plaats van de voor hen te duren bus te nemen.

De manifestatie zelf was zeer kleurrijk, vol animatie en vol sfeer! Zelf hielp ik met ‘onze Gloria’ vast te houden, maar paste ik voor het vuurspuwen met keronsine(!).

 

Vooral wat tijd doorgebracht met Sara en even afgesproken met Chris, een Belg die hier net is komen wonen en werkt voor de progrogressieve vakbond: KMU. Als middagmaal aten we loepiatjes met een pikante saus en een zakje bevroren mango-sap, heerlijk!

 

Na wat afspraken gemaakt te hebben tussen de mensen van Gabriela en AnakBayan over eventuele overlappingen tussen sara’s en mijn programma en Sara aan wat mensen van de verschillende jongerenbewegingen te hebben voorgesteld, gingen we terug, knoeiden we wat met onze foto’s. Aten we samen een verry large en een medium pizza en slipen we in een klein hotelletje.

 

- geschreven: 25/09/2006 –

 

Dag 20) 22/09/2006: Assesment

 

‘s Morgens terug naar het Staff House, om dan met wat mensen van AnakBayan en League of Filippino Students de actie van de dag voordien te bespreken. Spijtig genoeg kon ik niet naar PUP voor hun assesment, hoewel ik nogal wat vragen had over hun aanpak… Volgens de Filippino’s ligt het probleem vooral bij de –vaak nog feodale- relaties in de klas en binnen het gezin. De ouders, die vaak het studiegeld amper kunnen betalen of zwaar schulden moeten aangaan, willen hun kinderen niet op betogingen zien. Voor de activisten hier bestaat de uitdaging er dan ook in om niet enkel bij destudenten, maar ook bij hun ouders aan politieke bewustmaking te werken.

 

Daarna gingen we naar UP-D waar ik eerst wat rondhing bij de mensen van de student counsil en wat las in een handboek ‘analytische filosofie’, om daarna te kijken naar het nieuws. Eerder die dag hadden enkele studenten hier met eieren gegooid naar een generaal die te gast was op een lezing aan de unief. Naarmate het item langer uitbleef (zo’n journaal duurt hier bijna 2 uur door de vele en lange reklameblokken), groeide het aantal belangstellenden en de commotie rond het nieuws. Grote oproer toen een slimmerik de antenne omstootte en de ondertussen 60 aanwezigen hun beeld ontnam. Uiteindelijk dropen 80 studenten af na 1,5 uur wachten voor een negatief item van misschien 10 seconden…

Daarna een cultural night met liedjes, gitaar, toneel, veel poezie, koffie, bananencake en super veel sfeer.

Dag 21) 23/09/2006: De stad uit

 

Na wat op internet gezeten te hebben, trerwijl Sara haar tickets regelde om begin Oktober naar Mindanao te vertekken, vertrokken we samen met 2 mensen van Gabriela op een lange tocht (4 uur ofzo) naar een ‘vakantiehuisje’ van famillie van hen. De bedoeling was om op krachten te komen, alvorens maandag aan het zwaarste stuk van onze inleefreis te beginnen. Eerst namen we 2 lange busritten om vervolgens met 4 (+ chauffeur) op een trycycle te kruipen voor een helse tocht over een weg vol putten en bulten.

 

Tegen dat we er waren was het al een tijdje donker, dus maakten Sara en ik spagetti (feestmaal voor de Filippino’s) en werd er lang gepraat over famillie, hun reis naar Belgie een tijdje geleden en hun vroerere ervaringen bij Gabriela-Youth.

 

Dag 22) 24/09/2006: Vakantie

 

Als ontbijt maakten de Filippina’s een Filippijnse pitta: pitta-brood, tomaat, komkommer, sla, kaas, nootjes, olijfolie, look, basilicum en nog wat kruiden… Kortom: het beste wat ik hier al gegeten heb! Daarna konden we wat geniet van het frisse weer, de zuivere lucht en de vele tropische planten die de tuin te bieden had.

Nadien trokken we (eerst te voet, dan met een jeepney en dan opnieuw in een trycycle) naar een filippijns ‘vakantiepark’: een soort picknick-domein waar je een rondje op een paard kan maken, een wandeling kan doen en vooral even de stad kan ontvluchten! De filippino’s leerden ons wat lokale fauna (bv de dragon-fly) en flora (bv de shy-plant, sluit z’n vele bladjes als je hem aanraakt) en nadien hadden we een ‘picknick’ met frisdrank, nootjes, snoep, chips en koekjes!

Tergen da avond keerden we terug, pakten we snel ons gerief in (want de trycycle stond te wachten) om opnieuw de hobbelige weg te nemen richting de bus. De donker en de mist maakte het deze keer opnieuw een hele belevenis. Met wat moeite konden we toch een juiste bus onderscheiden in de mist en waren we opnieuw op weg naar Quezon City. Na een late maaltijd van koude rijst en banaan (niets anders meer te vinden op straat), sliepen we samen in CWR (Center for Women’s recourses), min of meer Sara’s Staff House.

 

Dag 23) 25/09/2006: Gedaan met frisse lucht

 

Eerst drie jeepneys genomen (die Sara hopelijk goed heeft opgeschreven) om vervolgens in Vitas aan te komen. De wijk kom je binnen door over de ballustrade van een brug te kruipen, een kapotte trap naar beneden te nemen en dan op wat balken het vuilnis over te steken. Overal stinkt het hier enorm, maar dat stoort de mensen hier niet: zij zijn immers voornamelijk scavengers (afvalverzamelaars) op de nabije vuilnisbelt. De kleine huisjes zijn ofwel krotten, ofwel kamertjes van grote betonnen ‘recolcation buildings’ (waar je soms naartoe mag als je krot werd gesloopt). Met de 100 – 200 peso’s (1.5 – 3 euro) die de mensen hier verdienen door 10 uur op het vuilnis te werken, komen ze nog niet in de buurt van het minimumloon (300 pesos), laat staan een bestaansminimum (650 peso’s per dag voor een famillie van 6). De huur kan niet betaald worden en dus worden de mensen aan de lopende band op straat gezet.

Stromend water is er niet en is veel te duur om te kopen, koken gebeurt op een vuil soort houtskool dat van de vuilnisbelt komt en rijst wordt aan het begin van de week geleend en nadien met interest terug betaald te worden. De lokale afdeling van Gabriela (Samakana) heeft hier een goedkoop medicijnenwinkeltje, maar met wijd versprijde TBC, asthma en allerlei epidemieen is het dwijlen met de kraan open. Om nog maar niet te spreken van de dagelijkse dosis stress, die voortkomt uit de strijd voor drinkbaar water, een dak boven je hoofd en eten die ze hier 1 voor 1 verliezen.

 

De politieke orientatie van de pas gestichtte AnakBayan hier liep wat vast op een taalbarriere, maar na een gezamelijke maaltijd had ik weer wat extra woordjes tagalog op zak en kwam hun engels ook wat meer los. De maaltijd van een beetje vis en rijst werd ‘gekleurd’ door een mini-pepertje dat tranen in men ogen bracht!

 

Daara volgde een ontmoeting met een nieuw AnakBayan lid, dat net uit een gewapende bende was gestapt en nu zen leven probeerde te richten op de strijd van het Filippijnse volk, in plaats van dde eindeloze gang-wars, de drugs en de kleine criminaliteit om rond te komen.

 

‘s Avond hadden we nog een bijeenkomst in hun ‘center’: een lokaal bovenop 1 vd buildings, met stoelen, tafels, een boekekenkast inclusief boeken, een bord,… ware luxe dus! Hier werd de ledenwerving van vandaag en ons programma voor de komende dagen besproken. De vallende nacht gaf een ‘mooi’ uitzicht over het slachthuis, de blokken, de haven, de vuilnisbelt en de de krotten onder en rond de brug, die samen een Vitas vorm geven. Daarna kegen we nog wat vis en rijst, speelde ik wat educatieve spelletjes met de kindjes, en probeerden we (de kindjes en ik) zoveel mogelijk van Sara’s voorraad koekjes buit te maken.

 

- geschreven: 26/09/2006 –

 

Dag 24) 26/09/2006: Leven op een stort

 

Mijn eerste nacht in Vitas was vreselijk: veel licht, de hitte, de muggen, veel lawaai en een harde grond ben ik ondertussen wel gewend, maar kakkerlakken over m’n hele lichaam voelen kruipen, de stinkende lucht die deze wijk doordringt en een zoektocht in complete duisternis naar een zeer primitief toilet hielden waren er deze keer echt wel teveel aan!

 

Na een schaakspelletje tegen de 13-jarige zoon van mijn ‘gastmama’ (gelijkspel en met veel chance dan nog!) en opnieuw vis en rijst gegeten te hebben, vertrokken Sara en ik onder begeleiding van enkele AnakBayan’ers naar ‘Smokey Mountain 2’, waarvan ik hoop de ergeste plaats te zijn waar ik ooit mensen zie leven!

 

Om door het vuilnis te stappen hadden sara en ik zakken rond onze sandalen gedaan, maar bij elke stap voel je je een stok wegzakken in het vuilnis en al gauw voelde je het ‘sap’ van de vuilnis tussen je tenen naar boven kruipen. Na enkele minuten stonden we op een terrein van vele hectaren vuilnis.

 

De ‘scavengers’ hossen met tientallen rond elke aankomende vuilniswagen om plastiek, metaal en andere recycleerbare materialen te verzamelen. In grotte zakken voeren ze die dan af naar de ‘junk shops’, waar ze 1 peso (1,5 cent) per kilo metaal en 2 pesos (3 cent) per kilo plastiek krijgen, als de weegschaal dan al klopt… Zo verdienen ze 100-200 peso’s (1.5 – 3 euro) voor 10 uur hard werken onder de broeiende zon op het stinkende vuil. Het spreekt voor zich dat TBC, astma, huidziekten,… hier hotij vieren en vele doden maken.

Aan de rand van en tussenin de vuilnisbelt wonen 800 famillies in krotten die in het vuil ingegraven worden of er bovenop geconstrueerd worden, met de hoop enige bescherming tegen de regen te kunnen bieden. Voor deze mensen is het vuilnis niet enkel hun werk, maar ook de plaats om te eten, zich te wassen, te slapen en om hun kinderen op te voeden. Van hoe moeilijk dit laatste is getuigt de lage scholingsgraad, vele ongelukken waarbij kinderen onder het vuilnis achterblijven en de vele dodelijke, middeleeuwse ziekten die in een omgeving vol insekten, ratten en vuilnis niet te bestrijden zijn. Om wat bij te verdienen stoken de mensen houtskool om op te koken, wat samen met de spontane ontbranding van de gassen in het vuil voor de meeste stank en vele longziekten zorgt.

Wat deze mensen ook drijft, de strijd tussen leven en dood is hier overal dominant. Daarbij is het onmogelijk je te bedenken dat er nog wekelijks famillies bijkomen, die het leven in de ‘relocation buildings’ (waar je terrecht komt als je krot is gesloopt) niet meer kunnen betalen…

 

Daarna gingen we naar ‘Smokey Mountain 1’, een vroegere vuilnisbelt waar (ondermeer onder internationale druk) alle krotte werden gesloopt en nu mais en een soort flauwe spinazie wordt gekweekt. Niet leuk je te bedenken dat de vis hier uit een vuile sloot komt, de rijst vaak PFA (Philippine Food Agency) rijst is (de rijst die ze in china niet willen eten omdat hij stinkt) en de ‘groente’ erbij op een vuilnisbelt wordt gekweekt…

 

Na ons gewassen te hebben en vis, ‘groente’ en risjt gegeten te hebben, werd er nagepraat over onze ervaringen. Sara en ik hadden vele vragen, over de scavengers, hun leven, sperspectieven en organisatie. Geduldig werd er vertaald en geantwoord, en toelichting gegeven over alle uitdagingen waarmee ze hier te kampen hebben. Zo zijn er de ‘gangs wars’, het drukke leven van de mensen hier, de zeer jonge vakbond en de tegenstelling tussen eten hebben of actie voeren. Desondanks blijven ze hier dag in dag uit vechten (‘Filippino-style’ dus met een glimlach) om van Vitas een strijdbare en bewuste gemeemschap te maken.

 

 

‘s Avond gingen we de kinderen van school halen. Op terugweg krgen we een hele stoet kleinmannen achter ons, versteld dat er ‘Amerikanen’ in hun wijk kwamen. Daarna praatten we wat na over onze ervaringen, wasten we onze kleren en sandalen zo grondig mogelijk en kropen we in ons bed.

 

- geschreven: 30/09/2006 –

 

Dag 25) 27/09/2006: Wonen in Vitas

 

Wat minder kakkerlakken maar nog steeds niet fantastisch geslapen. Als ontbijt opnieuw vis met rijst. Daarna deden we ‘legwork’: bij de verschillende nieuwe leden van Samakana langsgaan om hun uit te nodigen op een orientatie in verband met het werk en de visie van de organisatie. De komende weken zouden zed an ook hun ‘basic women’s orientation’, een orientatie rond huislijk geweld,… krijgen. Dat ‘legwork’ is een beetje langdradig en niet zo interessant om als buitenstaander mee te doen, maar wel crucial voor hun organisatorisch werk.

 

Na de middag hingen we met de mensen van AnakBayan naar de ‘temporary housing’: buildings die nog veel primitiever en gevaarlijker zijn dan die van ‘Vitas’ zelf. Hier wordt geen huur betaald, maar op termijn moet iedereen hier weg om plaats te maken voor een nieuw dok.

 

De dagtaak van de meeste mensen hier zie je hier in de vele ‘junk shops’, de grote hopen afval en de diepe armoede. Ook voor de locale gangs en criminelen die in de hele stad actief zijn is dit hun thuis.Tussen al deze miserie staat een luid karaoketoestel, waar ook de AB’ers en vooral de ‘pro-gays’ niet voorbij lopen zonder een liedje te plegen. Ook hier een lange tijd lope nom uiteindelijk maar enkele mensen kort te spreken, maar op 1 jaar hebben ze hier toch al een redelijke ledenbasis uitgebouwd. De kwestie van hen politiek bewust te maken ligt nog wel wat moeilijker…

 

‘s Avonds volgde er nog een assessment van mijn korte verblijf in Vitas. Ik had 4 prostieve en 4 negatieve bemerkingen en/of suggesties over hun werk in de wijk. De mensen daar hadden niet echt veel opmerkingen, behalve dat z eons graag zien, blij waren dat we er waren en veel vragen stelden. Een vrouw gaf de opmerking dat ik soms, net zoals zij, te rechtuit was. Nadien bracht ze nog een warme rijstcake als afscheidsgeschenk, die ik met de kindjes gewillig opsmulde. CSC (Criticism and Self-Criticism) hebben ze hier toch nog niet echt te pakken.

 

Dag 26) 28/09/2006: Tyfoon

 

‘s Morgens vroeg uit de veren en de jeepney op. 2 jeepney’s en 2 metro’s later stonden we aan een winkelcentrum, waar we opgepikt zouden worden om naar een informeel huwelijksfeest onder vrienden, tussen een belg en een filippijnse, te gaan. 9u stipt aanwezig, of we zouden er niet geraken, was de afspraak! Uiteindelijk 

<!–[if !supportLists]–>a)      <!–[endif]–>zaten we aan het verkeerde shoppingcenter,

<!–[if !supportLists]–>b)      <!–[endif]–>waren ze al om 8u30 vertrokken,

<!–[if !supportLists]–>c)      <!–[endif]–>hadden we pas om 12u00 vervoer en

<!–[if !supportLists]–>d)      <!–[endif]–>was ook deze trip afgelast wegens een tyfoon die de straten onveilig maakte.

Filippijnse afspraken op z’n best dus… Ondertussen ontmoette we nog wat mensen van allerlei organisaties hier en een nederlander die hier al 29 jaar woont en nu werkt voor Intal, de NGO die ons verblijf hier mogelijk maakte.

 

Tijdens wat interessant gesprekken, een veilig shoppingcenterdak boven ons hoofd en veel fast-food vloog de tyfoon snel voorbij. Uiteindelijk geraakte we dan toch op weg. Uit het raam zagen we veel materiele schade aan huizen, billboards, bomen en electriciteitsdraden, maar ook een dode man langs de weg.

 

Na enkele keren van toete te hebben veranderd wegens te veel water, kwamen we dan toch aan op het feest. Eeerst een korte ceremonie en dan veel eten, ideaal vor de Filippino’s. Veel leuke mensen, maar we moesten al snel weer weg. Omdat het al laat was en de halve stad zonder electriciteit en onder water stond, bleven we slapen in CWR.

 

Dag 27) 29/09/2006: Heen – en – weer

 

‘s Morgens beetje uitgeslapen en dan op weg naar Vitas: Sara zou er nog een week blijven en mijn slaapgerief lag er nog. Onderweg (3 jeepneys en veel verkeer dus wel meer dan 2 uur) wat rijst en vlees gegeten voor 37 peso’s (60 cent) per persoon.

 

Vitas is geen wijk om als twee westerlingen door te lopen. Op 10 minuten tijd word je zeker 50 keer aangesproken met ‘hey Joe’, waarna sommigen nog slecht gezind zijn als je niet reageert… Al bij al is het verwonderlijk dat we tussen al deze miserie nog geen criminaliteit hebben gekend. De Filippino’s zijn dan ook heel bezorgd en zorgen goed voor ons.

 

Dan afscheid genomen van Sara, de nanai (mama) ’s en de kindjes en aan de lange weg terug beginnen. Onderweg probeerde een jeepneydriver me te overtuigen van het Christelijke geloof en terug op het Staff House was het eten voor mijn rekening: iedereen was blut en zelf het water was afgesloten wegens onbetaalde rekeningen. Ik maakte duidelijk dat voor iedereen betalen ook voor mijn westerse budget teveel begon te worden. Begrip genoeg maar geen oplossing voorhanden.

 

‘s Avonds volgde een maaltijd bij kaarslicht, wat de sfeer er danig op verbeterde. Tot laat in de avond kreeg ik nog een ED (Educational Discussion) over het werk van de chapters (afdelingen van min 11 leden) van Anakbayan. Zowel de lange ED als de ‘off topic’ discussie achteraf waren enorm sfeervol wegens eveneens bij kaarslicht. Net voor het slapengaan nog eem golf van opluchting door de wijk toen de electriciteit weer aansprong!

 

Dag 28) 30/09/2006: Terug in Quezon City

 

Vanmorgen opnieuw gejuich: ook het water werkt opnieuw. De Filippino’s zijn nogal sceptisch en verwachten snel opnieuw een tyfoon. Daarom blijven ze liever binnen als ze nergens nodig zijn, best begrijpelijk gezien het hoge aantal slachtoffers en de hoge materiale schade die blijkaar vooral het gevolg is van rondvliegende reklameborden en daken. Ontbijt ontbrak wegens geldgebrek.

 

Na wat getypt te hebben, ging ik naar het centrum om een vliegticket voor mijn verblijf van een week op Ilo Ilo, een ander eiland van de Filippijnen, te boeken. Bedoeling is om daar met de lokale gemeenschap te integreren. Na wat geinternet te hebben, ging ik terug naar het staff House. Daar waren wat mensen van AnakBayan aangekomen die ik nog niet kende en/of al een tijdje niet meer geizien had, dus kon er weer bijgepraat worden.

 

‘s Avonds studeerde ik ‘Rectify the party’s style of work’ van Mao Zedong, luisterde ik wat muziek en kroop ik in m’n bed.

 

Dag 29) 01/10/2006: Tijd voor studie

 

Zondagen zijn hier rustige dagen, dus nam ik nog wat teksten van Mao ter hand. Steeds interessant om te zien hoe deze theorien hier met de praktijk van de jongerenbewegingen verweven wordt. Nu is dit ook een van de centrale punten die Mao probeert te maken: ‘subjectivisme’ en ‘sectairisme’ komen voort uit een dogmatische isolatie van boekenkennis, los van de praktijk. De tegenhanger ‘empirisme’ komt voort uit het je beperken tot feitelijke kennis, zonder theoretische studie die tot synthetische en wetenschappelijke kennis leidt. Om je strijd op een goede analyse te kunnen baseren, heb je dus zowel nood aan theorieen, als aan een praktijk waaruit die theorieen kunnen opgebouwd worden en waarin dezelfde theorieen kunnen getoest kunnen worden.

 

Wat studeren hier kan zeker gen kwaad, want eens terug in belgie heb ik heel wat in te halen… Als heb ik de indruk dat studeren toch gemakkelijker gaat achter een confortabele bureau, met een volle maag en na een rustige nacht.

-         Geschreven: 04/10/2006 –

‘s Namiddags kreeg ik dan eindelijk men volledige programma te horen! Gemilitarizeerd gebied, boeren, arbeiders, de olie lek en nog meer urban poor: het belooft nog zeer interessant te worden!

Die avond keek ik ‘Star wars: episode 1’ op TV. Of tenminste de helft, want door de afwisseling 10 minuten film / 10 minuten reclame doen er hier 2 dagen over eer een film getoond is.

Dag 30) 02/10/2006: Naar Kalo’okan

Eerst een saaie voormiddag. Mijn vertrek om 13u naar Kalookan werd uiteindelijk uitgesteld tot 19u ‘s avonds. Nu ben ik ook wat ziekjes (hoest, koorts, hoofdpijn) sinds Vitas en zag ik studeren minder zitten. Een computerscherm is niet veel beter, maar wel een
kans op nieuws uit Belgie die je hier niet laat liggen! Bovendien moest ik men moeder nog een volmacht bezorgen om te kunnen stemmen op 8 Oktober. Stemmen via de ambassade blijkt niet vanzelfsprekend…

‘s Avonds dan eindelijk naar Kalo’okan, men tweede urban-poor integratie. Men begeleidster en ik waren half uitgehonged omdat in het Staff House weer niemand kon bijleggen voor eten. We aten uiteindelijk in een fast-food resteaurant, waar we zouden wachten op de mensen van de lokale AB. Dit kwam natuurlijk weer even duur uit als mety z’n allen in het Staff House eten’’’ Geld hebben is hier een moeilijke kwestie. Filippino’s kunnen total niet met geld om, dus als je hen geld geeft dan besteden ze het, ongeacht de hoeveelheid, aan 1 maaltijd. Bovendien moet je vaak voor iedereen betalen voor jeepneys, eten,… en dan gaat het er echt wel snel dor. Ook roken ze teveel (ook tegen de honger en de stress natuurlijk) en kopen ze alles (olie om te bakken, shampoo, tandpasta, sigaretten,…) in mini-hoeveelheden wat uiteindelijk natuurlijk veel duurder uitkomt.

M’n begeleider is een toffe gast, zoals vaak pro-gay, maar geen ‘crosdresser’ zoals de meesten in Vitas, waar ik het toch wat moeilijk mee heb. Op zich zijn er gewoon super veel homo’s in de beweging hier. Bijvoorbeeld op het Staff House zeker 80%!

Dan tussen 22u en 3u nog een eindeloze vergadering meegemaakt, waar de targets in aantal leden werden besproken voor de verschillende organisaties. Impressionante cijfers, dat wel! Na m’n kritiek op de vergadering (iedereen lag half te slapen, 90% off topic en voorbereiding 0), gestaafd door Mao’s ‘Sone questions concerning methods of leadership’ te hebben verteerd, volgde er nog een lange politieke discussie tot veel te diep in de nacht. Hier behoren de gangs en de postitutie tot de centrale doelstellingen van het organisatiewerk, dus gaat hun taak vaak tot 5 of 6 uur ‘s morgens door.

Dag 31) 03/10/2006: In en rond de junk-shop

De combinatie van weinig geslapen door het vele hoestten, een miserable toilet en douche om je ‘s morgens te proberen te verfrissen en een steverige hoofdpijn, had geen goed effect op men humeur. Gelukkig kreeg ik, na een hobbelige jeepneyrit waarin ik bovendien men hoofd tot 3x stootte, een boeiend ochtendprogramma voorgeschoteld.

Kadamai, de lokale ND (Nationaal-Democratisch (tegen feodalisme en neo-kolonialisme), zoals ook LFS, AnakBayan, Gabriela,…) organisatie voor de stadsarmen, heft zen bijeenkomstplaats in een van de ‘junk shops’. Hun organisatiewerk is dan ook vooral gericht op de krottenwijken langs de spoorweg en op een voormalige vuilnisbelt. Het door de overheid geplande sloop van de hele wijk is hun centrale punt van strijd!

Opnieuw is de ellende hier onvoorstelbaar.

 

Overal zie je kinderen, maa slechts weinigen van hen zie je spleen. Ze zijn ofwel scavengers, ofwel doodziek ofwel helpen ze hun ouders met 50 peso’s (80 cent) te verdienen aan een dag werk wasknijpers ineen te steken.

Omdat de vuilnisbelt stil ligt, trekken de meesten echter de stad in om daar vuilnis te gaan verzamelen op straat. Waar Vitas mij nog trof door de solidariteit, is de sfeer hier veel grimmiger. Na de legale strijd tegen de slopingswerken van hun huizen gewonnen te hebben via de rechtbank en via barricades op straat, kostte een brand de woonst aan meer dan 1000 famillies.

Of je hier bij de ND’s of bij de rejectionisten (fractie die rond ’92 afgescheurd is van de massabeweging en wiens ‘partizanenleger’ (stadguerilla met een geschiedenis van hold-ups, bankovervallen, afrekeningen,…) hier nog steeds min of meer in tact is) is een ernorm persoonlijke zaak. Vooral omdat de locale bevolking hen beschuldigd van een hand te hebben gehad in het aansteken van de brand. Ook de ‘organisatie-oorlog’ woedt hier vollop!

Na een paar redelijk zware ontmoetingen met organizers en andere inwoners van de wijk, kreeg ik watt e eten en vertrok ik naar Sara om afscheid te nemen voor haar vertrek naar
Mindanao. Nog 2 keer gegeten (ik ben al redelijk wat afgevallen en daar wil Sara duidelijk iets aan doen) te hebben, een lokaal record van 2 keer internet op 2 dagen (normaal minstens 5-6 keer per dag) gevestigd te hebben en haar gerief bijeen gepakt te hebben, bleef er nog maar weinig tijd over om te slapen. Sara moest er immers om 4 uur uit om haal vliegtuig te halen!

Dag 32) 04/10/2006: Orientatie in kalookan

Deze ochtend eerst afscheid genomen van Sara en dan terug een paar uurtjes in men bed gekropen. Nog steeds ziekjes dus slapen luktte niet fantastisch. Daarna op weg naar kalookan waar ik, na enige moeite om de filippinos te vinden, de orientatie met betrekking tot Kadamao en het problem van de ‘demolitions’ kreeg te horen. Leuke mensen, redelijk engels en een geode, vlotte discussie. Erorm veel bijgeleerd op een korte tijd!

Het problem begint bij de kolonisatie van de spanjaarden en op het platteland. Toen al bracht hun ‘uitvinding’ van de ‘land certificates’ heel wat protest op gang. Heel wat boeren kwamen immers zonder land en dus zonder inkomen te zitten en vluchtten naar de stad. Ook daar is er al gauw geen plaats meer en begint men overal te bouwen, tot ze opniew van het land worden weggejaard. Een process dat zich blijft herhalen…

Zo was deze ‘barangay’ (iets zoals een district) vroeger een moeras, dat door de voormalige boeren bewoonbaar werd gemaakt, tot ze warden weggejaard door een of andere rijke landlord die zich als ‘eigenaar’ opwerpt. In de jaren ’70 werd dit gebied dan door Marcos als standsontwikkelingsgebied uitgeroepen, maar het geld voor de ontwikkeling verdween in de zakken van de coorupte politici en militairen die het volksverzet hier moesten breken. Nu lopen deze laatsten hier opnieuw rond, maar dan in de vorm van geheime politie, opnieuw met het geld dat in militaisering in plaats van in ontwikkeling van het land wordt gestoken. Ook begonnen ze onder president Glorai in 2003 de eerste huize te slopen, wat opnieuw een goed georganizeede verzetsbeweging op gang bracht.

Door middle van ‘paralegals’ worden de slopingswerken aangeklaagd en de ontwettige ‘eigendomscertificaten’ ontmaskerd, een goede organisatie en consolidatie van de massa’s zorgt voor een verhoogd politiek bewustzijn en een goed gecoordineerde barricadenstrijd en tenslotte werd er na de brandstichting een ‘defense committee’ opgericht, dat vooral ongewenste bezoekers in de gaten houdt.

Morgen staat een tocht naar de gemilitariseerde gebieden op het programma, maar de orientatie ter voorbereiding deze namidaag viel onverwachts in het water. Met niemand in het Staff House om de deur te openen, geen 7.5 pesos (12 cent) op wak om een jeepney naar ergens te nemen en een nog steeds wat ziekjes gevoel, zocht ik onderdak in CWR om wat te lezen en te schrijven…

 

- geschreven: 07/10/2006 –

 

‘s Avonds, terug op het Staff House, kreeg ik te horen dan de peace mission voor de volgende dag afgelast was. ChaCha (Charter Change, een geplande grontswetswijziging die de macht van de president zou moeten consolideren) kwam in een cruciale fase en dus konden de senatoren van de progressieve partijen, die normaal zouden meegaan, geen tijd vrijmaken voor de missie naar de gemilitariseerde gebieden. Zonder hen was de
kans dan ook klein  dat we er zouden binnen geraken… Zeer sprijtig, want militarisering is hier toch een van de grote problemen waarmee het volk te kampen krijgt. Zonder in de gemilitariseerde gebieden zelf geweest te zijn blijft alle kennis die er erover opdoet natuurlijk steeds opervlakkig en subjectief.

 

Dan nog een eenvoudige maaltijd en wat gestudeerd voor het slapengaan…

 

Dag 33) 05/10/2006: Leven in de community

 

‘s Morgens vroeg naar Kalookan vertrokken, hoewel het daar een tijdje zoeken was eer ik de Filippino’s vond… Daarna gingen we naar De La Sallem een elite-universiteit waar AnakBayan verboden is. Hun organisatie steunt hier vooral op jongeren die zich door middel van progressieve muziek (rock, reggae,…) afzetten van de maatschappij en enkele meer traditionele broeder- en zusterschappen die ze hier organiseren.

 

Dit jaar kenden ze hier een strijging van 10% van het inschrijvingsgeld: van 40 000 peso’s (625 euro) naar 44 000 peso’s (690 euro), wat illegaal is gezien noch de verplichting was nagekomen de studenten te raadpleegen, noch de wettelijke regeling van een maximale strijging met de inflatiegraad (hier 7.6%) was gevolgd. Ondertussen werd onder druk van de studenten al 2.4% (alles boven de inflatie) terugbetaald, maar de dag nadien werd er al een actie gepland om voor de volledige terugbetaling van 10% te eisen. Binnengeraken in deze unief bleek redelijk onmogelijk, alleen al omdat m’n kleren niet aan de strenge en elitaire ‘dresscode’ voldeden…

 

Daarna vertrokken we naar een andere community waar de AB’ers vergaderden, op straat, onder een boom… Daarna bezocht ik in de community zelf de huisen aan de spoorweg, die allemaal op de lijst staan om gesloopt te worden. Ik liep er een vrouz tegen het lijf die werkte voor een NGO die samenwerkt met de regering. Zij moedigen de mensen aan hun huizen te verlaten en een lening bij de overheid in ruil te aanvaarden. AnakBayan en Kadamai organiseren de mensen hier juist om te vechten voor hun recht op woonst! Op zich best interessante discussie om eens de andere kant te horen. Een voorbeeld van mensen die hun krot kwijtspeelden en met behulp van de overheid ergens in een betere situatie terrecht waren gekomen kon ze alvast niet geven. Daarentegen toonde mijn ervaring in Vitas dat dit vaak de eerste stap is in de spiraal naar beneden, die voor velen eindigt op de vuilnisbelt.

 

Daarna ging ik naar ‘

3^rd avenue

’, de lokale prostituetiebuurt. De meisjes verdienen hier 300 peso’s (geen 5 euro) voor een hele nacht, waarop ze vaak 5 tot 10 keer ‘aan de slag’ moeten. Hun pooiers verdienen daarentegen 500 peso’s (8 euro) per ‘beurt’. Ook zijn er vele meisjes die vanop het platteland naar de stad werden gelokt met de belofte van een ‘goede job’. Nu leven ze achter slot en grendel, onder bewaking, om te zorgen dat ze niet zouden gaan lopen. Zij krijgen enkel te eten en te drinken…

 

AnakBayan organiseert hier vooral de ‘gangsters’, om hen politiek te vormen en weg te halen uit de gang-wars, die hier gevoerd worden met messen, stokken, geimproviseerde vuurwapens, ‘slingshots’, moltov-coctails en een soort zelfgemaakte handgranaat (een redelijk dodelijke combinatie van steen, wat nagels, poeder van rotjes en vuurwerk,… opgerold in een papier). 1 van de gangs, werd al bijna volledig door AnakBayan georganiseerd, zonder hen daarom zomaar uit de criminaliteit te kunnen houden. We zijn ze steeds paraat op betogingen, waar ze de eerste linies vormen om de flikken weg te duwen, de slagen van de bamboeknuppels te verduren en te proberen het waterkanon te verroveren!

 

De huizen zijn hier redelijk: velen hebben 2 of 3 verdiepingen en electriciteit en sommigen zelf 1 of 2 muren van steen en/of stromend water. Mijn begeleiders’ hele famillie is georganiseerd, wat ons leidde tot lange discussies en verhalen tot diep in de nacht…

 

Dag 34) 06/10/2006: Actie aan De La Salle

 

Slecht geslapen in de lawaaierige wijk. Bovendien sliep m’n gastgezin zelf maar 6 uur, waarna het lawaai van de kinderen elke poging tot nog een oog dicht doen teniet deed. Ook de muggen schenen hier niet onder de indruk te zijn van men muggenzalf.

 

Daarna naar De La Salle, de prive unief. De AB’ers en LFS’ers hielden er samen met enkele ‘fraternities’ en ‘sorooties’ hun actie tegen de strijging van het inschrijvingsgeld. Veel ambiance, wat nieuwe leden, maar de administratie had erop voorzien en kondigde gisteren nog een sportdag aan voor vandaag, wat het aantal studenten die bereikt werd door de actie sterk verminderde. Ook waren er nogal veel 16-18 jarigen die vooral leken te betogen wegens een ‘anti – maatschappij’ gevoel, zonder een duidelijk politiek bewustzijn rond de situatie. Bij AnakBayan waren ze al blij dat er zoveel waren die de repressieve unief en hun ouders durfden te trotserenm al zijn het dan soms elite-kids. Naar Filippijnse normen dan, want de meesten komen wel uit arbeidersgezinnen maar daar betaalt de hele famillie en/of enkele OSW’s (Filippijnse Overzeese Werkers, in
Dubai, de VS,
Qatar,…, zoals 10% van de gehele populatie hier…) mee voor de studies van 1 jongere.

 

Daarna terug naar de vergaderplaats onder de boom (een rudimentaire maar welkome bron van schaduw na heel eind stappen onder de verstikkende zon) om enkele ED’s te krijgen, wat te eten (gekregen van steunenende famillies van stadsarmen in de buurt) en wat filippijnse liedjes te zingen.

 

‘s Avonds laat eerst weer door de prostitutiebuurt, waar ik als ‘rijke amerikaan’ natuurlijk door elke ‘middle-man’ (pooier) enthousiast werd aangesproken, om terug in het huis van men begeleider aan te kpmen. De verkiezing in Belgie van 8 oktober en het belgische politieke systeem namen vele lange uren in beslag om uitgelegd te worden!

 

Dag 35) 07/10/2006: ‘Food fest’

 

Goed geslapen, koffie (heb ik hier leren drinken bij gebrek aan alternatief) en brood als ontbijt, om daarna wat bij te schrijven in m’n dagboek, zodat ik zou weten wat te zeggen op men ‘assesment’ van men verblijf hier, deze middag…

 

- Geschreven: 11/10/2006 –

 

Om het wachten op de assesment te vullen, keken we wat documentaires van CPAT over de strijd van de Filippino’s. Goed moment om m’n ipod, camera en usb vol films te duwen. Dat kan misschien nog van pas komen tijdens voorstellingen over de filippijnen… 

De assesment was zeer goed. Mijn kritriek werd goed onthaald en ook zij geven goede kritiek op m’n gedrag. Meer contact zoeken met de mensen uit de community zelf en niet enkel met de organisers… zal ik zeker werk van maken! 

Daarna ging ik winkelen, maar op het staff house aangekomen bleek er geen gas meer te zijn om men ’italiaanse’ spagetthi (die van de filippino’s is zoet) te kunnen koken. Met een koffiezet als enige wapen, werd het verjaardagmaal voor men ’buddy’ hier dan maar herleid tot instant noodles met brood, niet bepaald een feestmaal, dus haalde ik als dessert een pak cote-d’-or chocolade uit Belgie boven, waar de Filippino’s helemaal zot van werden! 

Dag 36) 08/10/2006: Naar Ilo-Ilo 

’s Morgens uitgeslapen, dan ingepakt en naar de binnenlandse luchthaven gegaan. Eeen belachelijk lange reeks security-checks en 200 peso’s ’airport terminal fee’ later zat ik in het vliegtuig. Een gloednieuwe airbus (geen boeing, best verassend gezien de verstikkende greep die de yankees hier op de economie hebben) bracht ons in een 50 tal minuten naar Ilo-Ilo, de regionale hoofdstad van het eiland ‘Panay’ in Visayas, het midden van de Filippijnen, waar ik door twee vrolijke AB’ers opgewacht werd.

 

Dan een avondmaal en wat korte filpjes op hun PC, om vervolgens door te reizen naar men slaapplaats, een boerderij buiten de stad die bewoond wordt door een paar gezinnen van dezelfde famillie. Het gezin waar ik verbleef verdient z’n kost vooral door les te geven. Ze verschoten zich alvast een ongeluk toen bleek dat hun zoon niet grapte, toen hij zei dat hij een Belg zou meenemen naar huis. Omdat z’n ouders niets mogen weten over z’n politiek engagement, deed ik me voor als een sociologiestudent die onderzoek doet naar culturele verschillen op eenzelfde achipellago (een eiliandengroep, zoals de Filippijnen).

 

Dag 37) 09/10/2006: Volle maan

 

De dag erop ging ik naar een communitywaar AB en Kaisog (de lokale afdeling van Kadamai, de urban poor organisatie) georganiseerd zijn. De mensen wonen hier volledig of teminste bij hoog tij boven het water en hebben dan ook de visvangs als voornaamste bron van inkomen. 

De meesten vissen en/of vangen krabben en/of baby visjes aan het strand. Als bijverdienste kunnen ze als ’visdragers’ aan de slag in de haven. Voor gelijk welke van deze beroepen is 100 peso’s (1.5 euro) voor een dag werken al mooi verdient, zeker als je er een wat vis bijkrijgt of kan vangen. Voor rijst is er dus amper geld, laat staan voor water, electriciteit, behuizing,… En de situatie wordt er enkel erger op door de afname van het vispijl door overbevissing door grote japanse en koreaanse rederijen en door de vervuiling van het water. ”No fish, no money” en dit geld dus evenzeer voor bijvoorbeeld een volle maan, want dan duiken de vissen diep weg voor het licht en zijn ze moeilijk te vangen.

 

De meeste kinderen maken hier hun middelbare school (tot 16) niet af en beginnen van jongsaf (ongeveer 13) te werken als visdragers of vissers. Dit lage culturele niveau en het gebrek aan eten resulteert in veel drugs- en drankproblemen. De lokale rum kost 55 peso’s per fles, waaraan je met 3-4 genoeg hebt om een hele dag te kunnen slapen en je geen zorgen meer hoeft te maken over de honger en de dure rijst. Als er de dagen nadien opnieuw weinig vis te vangen valt, herhaalt de cyclus zich opnieuw, opnieuw en opnieuw… 

Zelf hield ik het (met veel moeite en gezien het redelijk vroege uur) bij 2 ’shotjes’ rum, maar men begeleider kon zich niet goed beheersen, wat hem na een bezoek aan de vishaven (waar vooral ’s nachts wordt gewerkt) een avonje overgeven en een stevige kritiek van mijn kant opleverde. 

Dag 38) 10/10/2006: Water en vuur 

Slapen in een stinkende bamboehut, tussen twee snurkende filippino’s en grote rat die het meermaals gemunt had op de m’n ’noodvoorraad’ koekjes die ik nog in men rugzak had steken, bleek onmogelijk zonder oordopjes. Nadat ik tegen de ochtend dan toch min of meer in slaap was gesukkeld, begon het dagprogramma. Een walgelijke tas koffie zonder suiker op een nuchtere maag, moest dan maar voor de nodige ’ochtendboost’ zorgen… 

Dat de zaken steeds erger kunnen, bewijst de brand die hier enkele maanden geleden vele huizen in de as legde. Tot nu staan de meeste huizen nog steeds niet volledig terug recht (en dan spreken we nog van versies met een verdieping minder dan het origineel). De steun van de overheid, die voor zo’n ramp een noodbudget heeft, loopt rampzalig. De eerste maanden werden de mensen bijeen gedrongen per 3 famillies in een klaslokaal zonder voldoende water, voedsel, medicijnen of sanitaire voorzieningen. Dit al met vele zieken tot gevolg. Daarna kregen ze een verbod om terug naar hun originele plek terug te keren en kregen ze een stukje grond aan de rand van een vuilnisbelt in ruil aangeboden. Onder druk van de volksbeweging konden ze dan toch terugkeren en door het opzetten van cooperatieven werden elelmentaire voorzieningen van 0 terug opgebouwd. Van het door de overheid toegezegde budget voor de reconstructie, werd eerder al 50% geblokkeerd. Van de overige 50% werden vandaag, 7 maanden na de brand, 2 van de 6 beloofde houten planken geleverd en geen enkel van de 3 beloofde golfplaten. 

SOP, noemen de filippino’s dat. Standard Operating Procedure, ofwel, op elk niveau van nationale overheid tot in de baragay zelf steekt de verantwoordelijke 10% van het budget in z’n zak. Corruptie en bureaucratisme, noemt de volksbeweging dat! 

’s Avonds kreeg ik een orienatie om dit weekend naar de Indegenious People (inheemse volkeren) te gaan, vond ik een georganiseerde filosofie-student om wat mee te praten over het achterlijke filipijnse filosofie- currucilum en sliep ik opnieuw bij de ouders van m’n lokale buddy, al was er deze keer tijd voor een gesprek over hun werk en leven als leraren. 

Samen verdienen deze 2 leraars 17000 peso’s (265 euro) per maand. Genoeg voor hen, maar wegens transport, belastingen, electriciteit, leningen,… niet genoeg om hun zonen deftig te kunnen onderhouden. Geen van hen heeft werk, dus kunnen ma en pa (59 en 61) nog niet op pensoen gaan. Voor zo’n middenklassegezin, die een redelijk onderkomen hebben, wegen eigenlijk vooral de leningen die ze moeten maken zwaar door. En omdat ze net rondkomen, moet er voor elke ziekte, reparatie aan het huis, studerende zoon, … een nieuwe lening tegen hoge interest aagegaan worden… 

De leraars moeten bovendien zelf de boeken en lesmateriaal voor hun klas voorzien. De leerlingen krijgen les per 50, in 2 of drie shits van 4 of 5 uur per leerling per dag. Gecombineerd met oude boeken en materiaal en een moeilijke thuissituatie, halen de leraars hun ’target’ om 75% de les te doen snappen bijna nooit. 50% is eerder de regel. On rond te kunnen komen moeten de leraars zelf bovendien bijvoorbeeld wat snoep in de klas of cosmetica aan hun collega’s verkopen. Anderen werken wat bij (zoals zij op de boerderij) wat hen opnieuw aan uren slaap en bijgevolg opnieuw aan leskwaliteit doet inbinden… 

- Geschrven: 13/10/2006 – 

Dag 39) 11/10/2006: ’Rustdag’ 

Een redelijke nachtrust en een lekker ontbijt (rijst met een soort pompoensoep). Daarna naar de lokale ’collega’ van de University of the Philippines, om er een vorming over de boeren en hun verzetsbeweging te krijgen. Vele leuke mensen ontmoet, maar de meesten waren supper-stressed omdat de examens hier vollop aan de gang zijn. Uitgeput na een 4 uur durende Eductaional Discussion, kon ik wat internetten in een internet shop op de campus: tergend traag, maaar een opluchting om nieuws te kunnen lezen over de afgelopen verkiezingen op 8 Oktober. Ook de filippino’s waren enthousiast te horen dat de mensen van geneeskunde voor het volk, die hen hier nog in juni hadden bezocht, het zo goed hebben gedaan in zelzate! 

’s Avonds een terrasje (soft drink, alcohol durven ze niet meer na men kritiek van vorige keer) en wat filippijnse specialiteiten (kippendarmen,…) op de BBQ voor het slapengaan… 

- Geschreven: 14/10/2006 – 

Dag 40) 12/10/2006: Rural masses integration 

Vroeg opgestaan, gegeten en dan naar de haven vertrokken. Dan een ’banka’ (grote schommelige passagiersboot die door 4 man bestuurd wordt: 1 a/h roer, 1 a/d motor en 2 met een lange stok om bij te sturen) genomen naar Guimaras, waar een lokale AB’er me stond op te wachten. Als boerenzoon was hij maar tot z’n 16 naar school geweest en is z’n Engels echt zeer pover. Dat bleek echter nog een luxe tegenover de rest, die nog slechter engels spraken en vaak zelfs hun lagere school niet hadden afgemaakt. 

Met z’n drieen op een brommer over een bultige zandweg deed me men eerste vakantie met sara helemaal herleven. Gelukkig belandden we deze keer niet in een beek! De omgeving werd wel mooier emet de minuut, naarmate we dieper landinwaarts de communities van de farmers binnendrongen. 

Leven hier is zeer primitief: een famillie van 5 moet rondkomen met een stuk grond van 5 hectare: 80 zakken ’palay’ (ongepelde rijst), waarvan er 40 worden omgezet in 500 kg rijst en er 40 worden verkocht om de onkosten (lening, zaden, meststoffen, pesticiden,…) te dekken. Hiermee kan een gezin niet rondkomen gedurende een jaar, dus werken moeder en dochter in de stad bij als huishulp om kost en inwoon en wat entra inkomsten te verdienen. Electriciteit hebben hier enkel de rijkere boeren en stromend water laat al meer dan een decenium op zich wachten. Naast problemen met drinkwater, hebben de boeren dus ook moeite om hun velden bevloeid te krijgen. Gelukkig hangt er hier nog hier en daar een banaan aan een boom om te plukken of een ei van een kip te rapen… 

’s Avonds was er een ’sharing’ gepland met de lokale AB’ers, maar die werd afgelast. Toen ik en men begeleider respectievelijk in onze hangmat lagen, bleek dat de rest was gaan drinken, waarna ze terugkwamen en luide discussies voerden tot diep in de nacht. 

Dag 41) 13/10/2006: Oil-spil 

M’n eerste keer in een hangmat (bovendien geen erg goede en filippino-size dus te klein) slapen was al niet echt confortabel. Bovendien was men muggenmelk leeg (na een tijdje dan maar creatief geweest en het hervuld met water en me daarmee ingvreven) en maakten de zatten AB’ers een hoop kabaal. Tot overmaat van ramp werd ik om 5 uur uit men hangmat gezet! De daaropvolgende hobbelige rit van 2 uur zorgende voor een stevige hoofdpijn. Op het strand aangekomen, waar ik de effecten van de olielek zou moeten bekijken, bleek alles al zo goed als mogelijk opgekuist te zijn. Tijd om naar ergens anders te gaan was er niet meer en de AB’ers die we er zouden moesten ontmoeten waren ook nergens te zien. 

Ik bracht de tijd dan maar door vragen stellend aan de mensen in de buurt, maar veel engels kenden ze niet. Duidelijk is allesinds dat zo’n ramp voor de vissersgemeenschappen levensbedreigend is en gevolgen heeft voor de visprijs in de hele regio. De oliemaatschappij ligt vooral verveeld over wie er aansprakelijk is om het schip te lichten, dat na een maand nog steeds ligt te lekken. De opkuis gebeurt door de lokale mensen, met steun van de volksorganisaties, in coordinatie met unicef (vooral medisch) en de kerk. Van Petron (oliemaatschappij) krijgen ze enkel 100 peso’s per dag voor het opkuisen, niet genoeg dus om van te kunnen leven, laat staan om de schade, het verlies aan inkomen en het gezondheidsricico te dekken. Ook werden vrijwilligers al meemaals door de kustwacht verboden verder op te kuisen, ondat Petron hen niet had voorzien van het nodige beschermingsmateriaal om de hoogtoxische ’bunkerolie’ op te kuisen. 

Daarna ging ik terug naar ilo-Ilo, waar ik een orientatie over de lokale inheemse volkeren en hun strijd kreeg en we naar wat docu’s en beeldmateriaal van betogingen (vooral diegene die uiteen geklopt werden door de politie) keken. 

’s Avonds sliep ik op een ’kot’: een vuile kamer met 4 bedden en als enige luxe een stereo en een stapel kassette’s van Rage Against The Machine, razend populair bij de studenten hier in de volksbeweging! Daarna aten we wat en kreeg ik last van men nieren…: 4 keer pipi op een uur! Na een uurtje op de WC, 2 immodiums, een douche en een pijnstiller voelde ik me al heel wat beter. 

Voor het slapengaan werd er geschaakt, gezongen, gitaar gespeeld en bewonderden we de prachtige realistische tekenkunsten van een jonge LFS’er. 

- Geschreven: 17/10/2006 – 

Dag 42) 14/10/2006: Naar de inheemsen 

- nog aan te vullen - 

Dag 43) 15/10/2006: De bergen in… 

Na een rustige nacht stonden we vroeg op. Na ontbeten en ons gewassen te hebben trok ik met 3 jongeren de bergen in, op weg naar de afgelegen dorpjes van de inheemse ’Tumanduk’, die onder dezelfde naam georganiseerd zijn om de landen van hun voorouders en hun recht het te bewerken te verdedigen tegen privatisering en/of diefstal. 

Het eerste half uur was een stevige klim, maar de weg was goed bewandelbaar en de lucht fris en zuiver, wat me genoeg brandstof leverde om naast een stevige pas ook vollop van de mooie natuur rondom me te kunnen genieten. Daarna vervolgde onze weg op kleine padjes tussen de rijstvelden en door het regenwoud. De klimmende zon deed ons zwaar puffen en zwenten, naarmate onze beklimming doorheen de modder, het water en de bergweggetjes moeilijker werd. Toch werd er veel gelachen, luchtig gediscussieerd en liepen we meer dan we stapten: een positieve houding die ons een goed uur later al tot bij de eerste huisjes bracht.

 

De laatste ‘Amerikanen’ (zoals men me hier ook aanziet) die ze hier genzien haddenm waren een stel Amerikaanse missionarissen, die zichzelf hier in de bergen waren komen verstoppen voor de Japanse invasie van de filippijnen tijdens de tweede wereldoorlog. Hoewel het volk hen hielp zich te verstoppen, werden ze toch opgespoord door de japanse inlichtingendienst en vermoord. Na de oorlog wijdden de inheemsen een kruis (ze waren inmiddels ook gekerstend) ter herdenking aan hun graf. Enkele jaren later kwamen de Baptisten de lichamen van hun missionarissen ophalen, om ze naar hun ’vaderland’ terug te brengen. Bovendien maakten ze van de gelegenheid gebruik om de mensen te informeren dat dit land op hun naam geregistreerd stond en dat er dus huur moest betaald worden. Aldus begon een lange strijd tegen de Central University of the Philippines (ook in handen van de baptist church) die geen bewijs van aankoop, maar we een (van een corrupte politicus gekocht) eigendomsbewijs van de 96 hectaren land, waarop 46 ’Tumanduk’-famillies leven, in handen hebben. 

Deze lange uitleg over het volk, hun land en hun leven werd levendig uiteen gezet, terwijl ik voorzien werd van vers geroosterde koffie, organische rijst en ontzettend lekkere organische bananen.  

– 

Dag 44) 16/10/2006: Terug naar
Quezon city 

- nog aan te vullen -

 

Dag 45) 17/10/2006: Peace
Mission 

Dag 46)