Hey!

Ik ben toch vroeger op internet geraakt als verwacht. Mijn schatje zit hier naast me. Zoals jullie al lazen is het hier niet altijd even gemakkelijk, toch voel ik me zeker niet slecht ofzo. Ik zit ‘gewoon’ in met de ellende hier, de armoede. Ik heb elke dag tot nu toe een korte weenpartij gehad, omdat het soms ‘te veel’ is. Ik voel me wel goed in mijn vel. De mensen zijn echt zo vriendelijk, ze doen enorm hun best voor mij.

Na de vorige tekst, heb ik mijn hart kunnen luchten bij Nanette. Ik zei dat ik me schuldig voelde, omdat ze zoveel voor me deed. Ze antwoordde dat zij zich schuldig moest voelen, omdat ze me een onaangenaam gevoel gaf. We praatten heel goed over de Filippijnse situatie (in tegenstelling tot de Belgische). Ik voelde me echt veel beter na dit gesprek. De volgende dagen zou ik telkens opnieuw een keer wenen, maar ik denk dat dat normaal is. Ik ben nu eenmaal een emotioneel beestje. Het is niet altijd even gemakkelijk om mijn emoties te tonen via woorden, omdat de mensen hier niet zo goed Engels kunnen.

De voorbije dagen sliep ik telkens in een ander huis, van een andere arbeidster: mama Lisa, Mar&Norma en Annalyn. Telkens erge verhalen, maar echt fantastisch hoe de mensen dit kunnen dragen. Alledrie werkten ze in CGC, een kledingfabriek, als naaisters. De CGC is nu veranderd van naam, het noemt nu Elle. Waarom? De arbeiders kregen 3 maanden geen loon uitbetaald, de managers gaven hun geen social services en andere voordelen. De arbeiders kwamen daardoor in opstand; een staking begon. De managers losten het gemakkelijk op: ze veranderden gewoon hun bedrijf van naam. Dit is buiten de arbeiders gerekend: ze begonnen een rechtzaak tegen de CGC. Deze rechtzaak sleept nu al een jaar aan en zal waarschijnlijk nog zo’n 7 jaar duren. De managers dagen immers nooit op wanneer een ‘hearing’ plaatsvindt. Gemiddeld geven de managers het ‘negeren’ van de arbeiders na 7 jaar op. Ja, de mensen moeten hier sterk zijn. De managers moeten de arbeiders in totaal 5.500 000 pesos (:60 in Euro’s, maar uiteraard is alles hier veel goedkoper!). Dit is immens veel geld voor de arbeiders (het minimumloon is hier 350 pesos per dag, maar de meeste werkers verdienen slechts zo’n 250 pesos). De drie vrouwen die me ontvingen in hun huis, nemen allen deel aan deze rechtzaak (er zijn er nog veel meer, ik ontmoette er deze week alleen al 11!).

Een korte ‘levensschets van de drie vrouwen’:

Mama Lisa is 51 jaar, maar ziet er ouder uit. Een kleinzoon, Thristan die ziek is (en heel de nacht heeft geweend). Ze heeft nu een kleine sari-sari store (of sara-sara store, zoals wij het noemen), waar ze zo’n 200 pesos per dag mee verdiend. Dit is te weinig om te overleven, maar ze doet het toch. Ze kan nauwelijks Engels spreken, maar we praatten uren door middel van gebaren en een mix van Tagalog en Engels.

Mar is een dappere vrouw. Ze voelt zich gelukkig in de Filippijnen, ondanks haar loon van 200 pesos waar ze heel hard voor moet werken in een klein bedrijfje (zo’n 12 uur per dag, 7/7dagen). Norma is daarentegen niet gelukkig. Ze werkt 14 uren per dag, in Elle. Ze bleef daar werken, om geld te verdienen voor haar dochter, die naar het secundair onderwijs gaat. Ze verdient het minimumloon, 350 pesos per dag. Ze zag er echt slecht uit ..

Annalyn is de mama van 2 kinderen. Ze zag er fantastisch uit voor de omstandigheden waarin ze moet leven. Ze werkt 16 uur (!!!) per dag, slaapt 2 uur en doet dan haar huishouden. Dit doet ze 7 dagen op 7. Ze zit haar kinderen  maar 1 keer per jaar, voor 1 week. Ze wonen 6 uur rijden van haar vandaan (bij haar ouders). Het is te duur en neemt te veel tijd om hen te bezoeken. Echt een prachtmens. Ik kan alleen heel veel bewondering koesteren voor haar, maar voel me uiteraard ook heel somber bij haar verhaal. Hieronder een foto van de ‘tuin’ van Annalyn’s huis ..

Elke ochtend kwam Nora me ophalen. We gingen naar de office van de Gabriela Silang Displaced Workers Center. Daar schreven we de ervaringen van de vorige dag neer. Een keer kreeg ik ‘vorming’ over de political killings hier (waar ik al eerder over schreef). De andere keren had ik zelf massa’s vragen. Het gebrekkige Engels van Nora zorgde echter voor moeilijkheden. Het duurde soms uren voor een vraag beantwoord was. Dat vraagt heel veel geduld, maar is ook vermoeiend. Nora is een pracht van een mens, net als alle anderen hier, maar ik kon er niet echt alles aan vragen/alles tegen zeggen, wat het vaak lastig voor me maakte.

Gisteren heb ik samen met Lei en Leng een leuke avond gehad. We kochten pintjes, chips en zij aten ook Balud (een ei waarin al het embryo van een kuiken zit). Ze wilden uiteraard dat ik dit proefde, maar ik wilde het echt niet! Ik kon mijn vele vragen op hen afvuren, want ze spreken zalig goed Engels.

Ik kon maar een paar uurtjes slapen, door de lange gesprekken/discussies met Lei en Leng van gisteren. Daarna ging ik naar een actie van de ‘Children Rehabilitation Center’. Dit zijn kinderen die slachtoffers zijn van de ‘political killings’ (broers/zussen/ouders vermoord, maar ook andere kinderen die voeling hebben met deze zaak, omdat hun ouders vechten tegen de corruptie van de regering Arroyo die onschuldige mensenrechtenactivisten, advocaten, priesters,… vermoord). De kinderen zongen, mensen toonden hun support en alles was ‘knap’ ingekleed. Er hingen foto’s van de kinderen omhoog (Vreselijke foto’s meestal), tekeningen van de kinderen,… Ik heb er ’mooie’ foto’s van. Hieronder eentje, die echt ’spreekt’:

Na deze actie ging ik richting Koen. Het doet deugd hem naast me te hebben. We gingen naar de University of the Philippines, waar we praatten met het kuispersoneel dat in staking is. Goed om ook de echte ’strijd’ van de mensen te zien. De laatste dagen zag ik immers enkel ellende. De ervaring van deze ellende is heel sterk en ik wil ze jullie allemaal doorvertellen. Ik heb foto’s en veel verhalen (veel gedetailleerder dan hier) in mijn dagboek. Eens ik in Belgie ben, wil ik alles met jullie delen. De strijd van de Filippino’s en Filippina’s is hard, maar ze zijn overmoeibaar. Deze mensen vechten echt voor een beter leven en ze zullen erin slagen. De moed en energie zijn groter dan wij ons ooit kunnen voorstellen. Stel je voor: 16u werken op een dag, 2 uur slapen en dan nog een stevige activiste zijn. RESPECT!

Koen en ik gaan nu op zoek naar een hotelletje, we kregen een paar adresjes. Ik zal hem goed in mijn armen sluiten, om energie te vinden voor de volgende dagen! (Morgen om 9u komen ze mij al ophalen in het Gabriela Center.)

Heel veel groeten,

Sara. 

ps: ik heb ook nog wat foto’s bij mijn vorige teksten gezet!!