Hey!

Amai amai, ik heb weer veel te veel te vertellen en veel te veel meegemaakt om even op een blog te zetten! ‘Even’, omdat ik weer ongelooflijk moe ben van de intensiteit van de activiteiten en ontmoetingen hier.

In het weekend was de titel van dit bericht niet van toepassing. Zondag zat ik echt in een dip. Koen kan dat beamen. Toch heeft die dip me enorm veel deugd gedaan. Op een of andere manier heb ik nu veel meer energie dan in het begin.

Maandag-dinsdag-woensdag heb ik in Muntinlupa doorgebracht. Maandagochtend begon ik in het boek ‘Philippine society and revolution’. Klinkt misschien zeer zwaar voor sommigen van jullie, en dat is het ook, maar de mensen hier zijn het beu dat ze leven in een land waarin veel armoede heerst (hoewel er ook veel mensen zijn met veel geld), een land waarin ze geen werk hebben, een land waarin mensenrechtenactivisten vermoord worden. De mensen zijn hier woest. Ze hebben zelfs geen angst meer om vermoord te worden, want ze weten dat opkomen voor hun rechten de enige mogelijke weg is die ze kunnen bewandelen. Ze willen een andere samenleving, waarin ze brood op tafel hebben, hun kinderen naar het onderwijs kunnen laten gaan, waarin ze een goed betaalde job hebben, waarin ze niet vermoord worden wanneer ze strijden voor een betere wereld, waarin mensenrechten heersen. Waneer je de situatie hier bekijkt is een ‘revolutie’ geen term waar je van opkijkt, je kijkt recht voor je en wil er voor gaan!

Ik las dus Philippine society and revolution .. Er kwam een ferme madam binnen in de bibliotheek: DJ. De leidster van Gabriela Youth aan de PUP (Universiteit van de Filippijnen, de minst elitaire. Onderwijs is hier namelijk een ‘business’, geen recht). Ze vertelde me over de strijd tegen de sexual harassment van proffen tegenover studentes, de mobilisatie voor 21 september (de herdenking van de Marcial Law, het moment waarop de president Marcos progressieve mensen begon uit te moorden, gevangennemen.. en ook van de huidige politcal killings die nog erger zijn als onder Marcos),.. Ik hoop echt dat ik ze eind oktober kan ontmoeten! (normaal was het gepland voor nu, maar de flexibele agenda heeft anders beslist ).

Maries kwam me halen met haar prachtige kleindochter (waarvan ze me eerst probeerde wijs te maken dat ze haar dochter was). Met dat kind, Stacey, heb ik de voorbije dagen enorm veel gelachen en plezier gemaakt. Ik heb nog nooit zo’n ‘bloempje’ gezien. Ik voelde me goed.

Op de office had ik een leuk gesprek met Lito, een Filippijnse muzikant die geen geld heeft om zijn progressieve songs op te nemen.. Heel energieke man. Hoewel zijn Engels traag gaat, val je er niet bij in slaap. Hij is van een bijna priester, naar een echte activist veranderd. Het is evenwel niet zo dat priesters hier geen activist kunnen zijn, je hebt ook heel goede priesters, maar met alleen bidden kom je er niet (Lito’s woorden). In de namiddag gingen Anna en ik naar het huis van Emily en Karen, Sephyl-arbeidsters. Zij proberen een vakbond op te richten, maar dat is niet vanzelfsprekend. Niet omdat de mensen niet willen, maar omdat de mensen schrik hebben voor de managers. We praatten over hoe je een vakbond opstart. Van huis tot huis mensen overtuigen, kleine discussies,… Heel interessant. ’s Avonds kreeg ik van Leng een les Filippijnse geschiedenis en sprak ik met Anna over het vrouwenactivisme in Belgie. Leng en ik begonnen een gesprek, wat zorgde voor amper 4 uur slaap: van 00u tot 4u. Op dat (onmenselijke) uur moeten Emily en Karen opstaan. Niet allleen om te/wanneer ze gaan werken, maar ook om water te hebben voor de volgende dag. Ze komen dit namelijk rondbrengen op dat (herhaal:onmenselijke) uur.

Dinsdag was een zalige dag. ’s Morgens/’s nachts gingen we naar het huis van Ceriel en haar actieve 76jarige mama. Goed huis, in vergelijking met anderen. Ceriel was eens een cartoonist, maar is nu ook full time organizer bij Gabriela Silang Displaced Workers Center. Ze maakt nu ook tekeningen voor het nieuwe leerboek van ‘Parental Alternative’: een school voor de kinderen van organizers. Zelfs deze school (en de kinderen) wordt in de Filippijnen als terroristisch bestempeld. Niet te begrijpen.. Na een heerlijk middagmaal, gingen we naar de karavaan van de activisten van Zuid-Tagalog. Deze activisten stappen van Z-T naar Quezon city in 3 dagen om dan op 21 september de actie bij te wonen. In Z-T gebeurde tot nu de meeste political killings. Op dit moment is het in Centraal-Luzon wel nog erger, maar wanneer je de som maakt ‘wint’ Z-T. Ik praatte er met een creme van een kerel.We praatten vele uren en hij heeft me zeer veel bijgebracht. Bijvoorbeeld hoe ‘angst’ in ‘woede’ kan veranderen (zoals ik in het begin van dit bericht schreef). Zelfs de kleinste dieren zouden tegen dit geweld (van de regering) terugvechten. Heel veel van zijn vrienden zijn vermoord. Hij was ook als laatste bij Noel Capulong, die in mei vermoord werd. Hij werd door de overheid als hoofdverdachte aangewezen voor de moord. Degoutant. Ik heb heel veel schrik dat hij een van de volgende zal zijn die vermoord wordt, maar HIJ moet leven met dat gevoel. Een sterke persoonlijkheid. Na deze ‘fantastische’ ontmoeting, gingen we naar Nora. Nora is ook een full-time organizer, maar is momenteel heel ziek. We gingen haar ondersteunen met een bezoekje. Ik praatte vooral met haar man en diens vriend over de KMU, de vakbond hier (naast de yellow union, de vakbond van de managers). Ze gaven me zelfs een vorming op een geimproviseerd bord (een groot blad) tegen de muur van hun woonkamer. Ik kreeg er ook de video van Ka Bel te zien. De vakbondsleider van Z-T , 72 jaar, die sinds eind augustus in de cel zit (Waarom? Omdat hij de rechten van de arbeiders verdedigt..). Misschien kan ik hem 1 vd volgende dagen een bezoek brengen in de gevangenis. Zou een groot genoegen zijn. We (Anna en ik) sliepen in het huis van Jo, een van de werkers van CGC. Haar huis ligt naast de spoorweg, heel haar huis bibbert wanneer een trein passeert (je kan de trein aanraken waneer deze voorbijkomt..). Alweer een sterke persoonlijkheid.

Woensdag bleek inderdaad dat Jo een sterke is. Hoewel haar kleine gestalte, is ze de ‘leider’ van de strijd van de CGC-werkers (zie vorige berichten). Ik ging samen met haar en 17 andere madammen naar de court in Quezon-City. Fantastische ervaring. Ik kende al heel wat vrouwen van de voorbije week en leerde er nog meer kennen. Het was een avontuur: sommige onder hen hadden nog nooit een trein genomen. Alleen het feit van deze vrouwen een hele dag en veel te veel geld willen vrijmaken om naar een hearing te gaan, waarop uiteindelijk niets gezegd werd (al was ik een ‘lucky one’ omdat een representative van de manager voor het eerst opdaagde) is FANTASTISCH. Normaal zijn ze met 30 vrouwen, maar ongeveer de helft bleef thuis. Ze verwittigden niet. Schaamte omdat ze het niet konden betalen. Mama Lisa, waarbij ik de 1e nacht bleef slapen, was een van hen. ’s Avonds had ik mijn solidarity-night. Veel mooier dan verwacht. Ik vertelde over de situatie van de arbeiders in Belgie, ik zong een Filippijne lied (dat Lito me op 10 minuten heeft aangeleerd) en genoot van het gezelschap van de arbeidsters. Verwonderlijk hoe sterk een band kan zijn op zo’n korte tijd. Ik weet alvast enkele adresjes waar ik kan slapen, wanneer ik ooit naar Muntinlupa zou terugkeren.

Donderdag was het DE DAG van de grote activiteit: 21 september. We spraken af tussen de bomen, langs de kant van de straat, om daarna een uur recht te staan in een bus richting quezon city. Ik praatte met Lito, mijne maat, de muzikant. De activiteit zelf was minder overweldigend als verwacht. We bleven op 1 plaats met enkele duizenden (we stapten naar die plaats samen met de mensen van Z-T). Ik ontmoette er Chris , actief op de internationale zetel van de KMU, de vakbond. Hij heeft in de Filippijnen zijn ware liefde ontdekt en is van plan hier te blijven wonen .. Leuke verhalen. Na een ontmoeting met Lengua (Anakbayan) en Emily (Gabriela) werd duidelijk dat Koen ik niet veel tijd met elkaar zullen spenderen.

Dit weekend gaan Koen ik, samen met Joan en Emily van Gab naar een rustige, toeristische, plek buiten de stad. Letterlijk en figuurlijk op adem komen. Daarna gaan we van ma tot woe naar Samakana, de urban poor community. Ik had er vandaag een ‘orientatie’ en het belooft de moeite te worden! Wat een organisatie daar .. je hoort er nog meer van.

Deze avond ging ik naar een actie om de verjaardag van Nicole te vieren, een slachtoffer van een verkrachting door een Amerikaanse soldaat. Deze soldaat is nu, een jaar later, nog steeds niet berechtigd. Nicole is niet het enige slachtoffer van een verkrachting, maar ze wordt zeer erg gesteund. De amerikaanse soldaten zijn hier immers ‘alleenheersers’. Ze hebben precies alleen rechten en geen plichten. Gab en andere organisaties (oa KMU Women, studenten, …) willen daar een einde aan maken. Vandaar de massale steun. Heel symbolische actie met kaarsjes en balonnen op een heel drukke rotonde in quezon city.

Nu ben ik in het center voor women resources, mijn ‘basis’ waar ik altijd naar terugkeer. Als Koen’s vergadering op tijd klaar is, kunnen we hier samen slapen (want er zijn geen andere gasten). We willen nog zoveel mogelijk tijd samen doorbrengen. Nu het nog kan ..

Ik ga echt genieten morgen van de natuur en de rust. Ik voel veel energie/adrenaline om de komende tijd met een glimlach tegemoet te gaan. Ik zie de bright side of life van de Filippino’s en -a’s. Ze zijn immers het 7e meest gelukkige volk ter wereld .

Slaap zacht, Sara.

ps: Ik krijg net een berichtje van Koen dat hij binnen een half uur hier is. Jippie!!!