Dag schatten!

Lap .. ik was hier al een half uur aan ‘t typen en ben al mijn tekst kwijt. Ik heb echt niet veel tijd. Het is nu bijna 20u hier. Om 22u moet ik in mijn bedje liggen. Morgen moet ik immers om 4u opstaan om naar Mindanao te vertrekken. Daar zal ik waarschijnlijk de boeren, vissers en arbeiders van een ananasfabriek ontmoeten. Ik blijf er 2-3 weken. De natuur is er beter, het fruit vloeit er (aan goedkope prijzen). Het is er wel ‘gevaarlijker’ dan waar ik nu ben. Geen wanhoop, ik zal er zeker in goede handen zijn. Afhankelijk van mijn evaluatie zullen ze immers beslissen of ze nog meer exposurist naar ginder sturen en ze staan erop gebrand om veel mensen te verwelkomen. Ik zal dus op handen gedragen worden! (Mama, ik heb al mijn eerste 2 malariapillen genomen. Het is zeker niet hetgeen waarvan je een ‘psychose’ kan krijgen, maar ook niet hetgeen jij zei. Dat hadden ze niet. Ze hebben me gegeven wat ze alle bezoekers geven, heb er dus wel vertrouwen in. Om de week moet ik 2 pillen nemen.)

‘Bungis ngis’ (zie titel bericht) betekent ‘altijd lachende persoon’. Ja, ik heb de Filippijnse gewoonte overgenomen. Met alles lachen, hoe erg de situatie ook is waar je je in bevindt.

De voorbije week was fantastisch. Ik voel me super. Wat maandag-dinsdag-woensdag gebeurde, kan je op Koens blog lezen (ik had al een heel stuk getypt, maar ik vertrouw erop dat Koen min of meer dezelfde ervaring als mij had).

Van vrijdag tot vandaag was ik er ‘alleen’. Ik voelde me sterk. Beresterk. Ik heb heel veel meegemaakt en gezien.

Vrijdag ging ik naar Bridge I. Misschien wel de ergste plaats waar je kan wonen (nog erger dan op de Smokey Mountain, de vuilnisbelt). Vuilnis overal (de skavingers, vuilnisrapers, nemen hun werk mee naar hun huis). Heel veel beesten. Stank. Naast een supervervuilde rivier. Ik praatte er heel lang met enkele mensen. Ze hebben een heel hard leven, toch zijn ze ook ‘bungis gnis’ (vooral wanneer er buitenlanders naar hun verhaal komen luisteren..). De kinderen lopen er enorm vuil rond.

Geen goede omstandigheden. Vele kinderen rapen ook vuil, ze zijn ook skavingers. De ouders hebben nauwelijks geld voor eten, laat staan voor onderwijs.

Zaterdag bezocht ik een gelijkaardige plaats: R-10. Vele huizen werden vernield door de Tyfoon. De mensen leven hier echt in huisjes van 2 meter op 3 met een hele familie (6 kinderen zijn geen uitzondering).

Zondag, maandag en dinsdag ben ik mee met de mensen gaan ‘organizen’. Het was vaak lang wachten op de vrouwen die ‘busy’ waren met wassen van kleren, slapen, verzorgen van de kinderen … Het werk van organizers is hier heel moeilijk. Ik had een aantal heel interessante gesprekken. Een wil ik jullie vertellen, het heeft me te erg gepakt. Gisteren ontmoette ik een vrouw. 50 jaar. Borstkanker. Ze hadden me gewaarschuwd voor ik binnenging. Het was een ‘lijk’ dat voor me zat: graatmager. De Gabriela Women’s Party begon drie jaar met het betalen van een operatie, maar moest de fondsen voor gezondheidszorg stopzetten wegens een boycot door de regering. Ze krijgen geen geld meer (wegens te progressief?!). Deze vrouw is nu aan het wachten op haar dood. Echt dramatisch. Het heeft me zo gepakt. Ze was vroeger een actieve organizer van GWP. Ze zei dat ze GWP zo dankbaar is voor alles wat ze voor de urban poor doen (‘zelfs’ al konden ze haar kosten niet meer betalen). (boodschap voor mama: ze heeft vooral koorts wegens de pijn. ik heb gezegd dat ze misschien best de pijnmedicatie neemt, een lage dosis omdat het zo’n straffe pillen zijn. Voor een ‘borstkanker’-therapie had ze echt te weinig pillen en ik denk eerlijk gezegd dat het niet veel meer uithaalt. Ze heeft al 3 jaar kanker).

De laatste drie dagen waren zo ‘mooi’ omdat ik de mensen goed heb leren kennen, ze vertaalden alles, zelfs de meest onnozele gesprekken. Ik was echt ‘een van hen’. Het afscheid deze ochtend was ook sjiek. Ze zeiden dat ik de leukste exposurist was die ze al hebben gehad, vooral omdat ik zo nieuwsgierig ben. Zoveel vragen stel. Ik was wel fier! Kreeg een leuk afscheidscadeau, een blad met persoonlijke boodschappen van hen allen.

Ik voel me dus maw echt goed in mijn vel. Heb zin in Mindanao!

Heel veel groetjes, Sara.