Hey!
Zeer moe wend ik me weer tot jullie. Vannacht geslapen op het Anakbayan Staffhouse (heb een beetje ruzie met de mensen van cwr, ze vroegen ineens 75 pesos per nacht dat ik daar NIET bleef. Wat eigenlijk belachelijk weinig geld is, maar principieel weiger ik er nog te slapen) Nuja, het Anakbayan Staffhouse (waar Koen slaapt) is niet ideaal. Met uw matje tegen de grond, mensen die laat opblijven en het licht dat blijft branden. Om 1u sliep ik en om 6u eruit. Daarom ben ik dus moe 
.
Gisteren en vandaag waren zalige dagjes. Gisteren ben ik, samen met Koen, mensen gaan bezoeken die slachtoffer zijn van militarisatie. Hun cousin is vermoord en velen onder hen worden bedreigd als zijnde lid van de NPA (communistische leger dat tegen de overheid vecht). Hun kinderen zijn getraumatiseerd. Het Children Rehabilitation Center vangt hen op (voornamelijk psycho-sociaal door middel van expressieve uiting: theater, spelletjes, tekenen,…). Ze vluchtten naar een andere regio. Zeer tof om eens rustig enkele uren met een familie te praten, en met een schitterende tolk. We konden echt alles vragen!
Vandaag om 6u eruit om samen met de gevangenen het einde van de ramadan te vieren. Echt een unieke belevenis! Alleen al de controle voor je er binnengaat (je moet normaal zelfs je onderbroek naar beneden doen: ik weigerde. Je moet je inbeelden hoe de moslimvrouwen zich voelen?!). De meeste mannen daar (allemaal moslims) zitten onschuldig gevangen. Karapatan heeft een actie om de 73 onschuldige moro’s (islam-volk) te bevrijden. Political prisoners dus. Velen hebben een geldig alibi (zaten bvb op een ander eiland!). De processen zijn na 5 jaar (en meer) nog steeds niet afgelopen. Ze weten dus niet hoe lang ze daar zullen zieten. Ze wachten tot Arroyo hen vrijlaat .. Met velen in een klein kotje, 35 pesos per dag voor eten (betaal je normaal voor 1 maaltijd), ze mogen niet buiten gaan wandelen,.. Normaal worden ze als echte terroristen behandeld, maar nu maakte ze een uitzondering omdat het voor hun ‘kerstmis’ is. Echt machtig om die mensen elkaar te zien groeten, met hen te praten,… In de namiddag kreeg ik nog meer verhalen te horen van Karapatan-officers. Slachtoffers van onder de tijd van Marcos, vader/kind gekidnapt,… De informatiedienst gaf me de files voor de actie van 11 december. Dan gaan we namelijk de nu al 777 slachtoffers van de political killings herdenken. De bedoeling is dat iedereen een bepaald slachtoffer herdenkt. Ik wil jullie dus nu al warm maken voor dit initiatief. Papa is er al ongelooflijk hard mee bezig! Wanneer ik van de Filippijnen kom ga ik niet stilzitten, dat is duidelijk.
Waarschijnlijk is dit mijn laatste berichtje vanuit de Filippijnen…
Veel liefs, Sara.
We gaan dervoor ! 777 moorden is genoeg, dus we zoeken 777 mensen, mannen, vrouwen, kinderen, syndicalisten om hen te vertegenwoordigen op de aktie van 11 december om 18u30 hoek Molièrelaan-Brugmannlaan Brussel. Inschrijven : info@stopthekillings.be Een geplastificeerde foto wordt je opgestuurd per begin december, om rondom je hals te dragen op 11 december. Zo wordt je peter/meter van één van de 777 vermoorde collega’s.
By: papa johan on oktober 26, 2006
at 12:07 am
Dag lieve Saar!!
Wat heb je daar toch allemaal meegemaakt…! Ik ben benieuwd om je terug te zien, zo lang geleden! Wij ontvangen jouw met open armen terug op ons kotje! Tot binnenkort meisie!!
xxx Leen
By: Leen on oktober 29, 2006
at 1:08 pm
Hey Saar,
Dacht dat je dit wel zou willen weten : de toestand in de Filippijnen heeft vandaag 30/10 ook de Belgische pers nog eens gehaald. In “De Morgen” stond het volgende artikel :
Filippijnse parlementsleden hekelen politieke moorden
door Catherine Vuylsteke
Draconische antiterreurwet in de maak die ook oppositie bedreigt
Twintig jaar nadat de People Powerrevolutie de Filippino’s hoop gaf, zijn de berichten die ons uit die Zuidoost-Aziatische natie bereiken ronduit alarmerend. Sinds 2001 werden minstens 762 politieke moorden gepleegd
Senators Ocampo (l.) en Madrigal klagen de situatie in de Filippijnen aan.
BRUSSEL l De 65-jarige Filippijnse linkse parlementariër Satur Ocampo kwam dit voorjaar op nogal ongebruikelijke wijze in het nieuws. Hij bracht 72 dagen onafgebroken in zijn kantoor in het parlement door.
Satur Ocampo bleef niet wegens het vele werk maar omdat hem en vijf andere linkse parlementariërs anders hetzelfde lot zou wachten als de 73-jarige vakbondsactivist Crispin Beltran: arrestatie en een langdurige opsluiting wegens een aanklacht voor rebellie die nog uit de jaren tachtig dateert.
Vorige week was de man samen met senatrice Madrigal in Brussel om aandacht te vragen voor de situatie in hun land: “Officieel hebben de Filippijnen een verkozen bestuur, maar in werkelijkheid leven we in een politiestaat waarin niemand zijn leven nog zeker is. Bovendien wordt de situatie slechter naarmate de parlements- en lokale verkiezingen van 14 mei 2007 dichterbij komen. De overheid is met een campagne bezig om alle progressieve organisaties, van mensenrechtenverenigingen over journalistenbonden tot boerenorganisaties en vakbonden, monddood te maken teneinde het hen onmogelijk te maken om te mobiliseren voor de stembusgang. Ook geweld wordt daarbij niet geschuwd: van mijn eigen partij, Bayan Muna, zijn in vijf jaar tijd 117 mensen vermoord.”
Toen Cory Aquino (1986-92) de People Powerrevolutie tegen dictator Marcos (1965-86) aanvoerde, was er nochtans hoop dat de donkere dagen voorbij waren in de gewezen Amerikaanse kolonie. Waar ging het dan fout? “Het grote probleem”, meent Satur Ocampo, “is dat de traditionele elite zijn oude dominantie heeft kunnen voortzetten, waardoor er geen ruimte is gebleken voor nieuwe leiders die een antwoord kunnen formuleren op de huidige maatschappelijke problemen van onderontwikkeling, een aanslepende oorlog tegen de communisten en een gigantische welvaartskloof. Links heeft succesvol tegen Marcos gemobiliseerd maar toen het kabinet van Aquino werd samengesteld, kwamen de traditionele machten langs de achterdeur terug naar binnen en blokkeerden ze de participatie van links. De weinigen uit de alliantie die een ministerportefeuille in de wacht sleepten, zoals de minister van Arbeid, moest na een paar dagen al vertrekken omdat hij zogenaamd te dicht bij de vakbonden stond. De restauratie was er dus niet een van de democratie maar van het door de elite gedomineerde prekrijgswetregime.”
Maar ook toen via de stembus verandering werd gezocht, ging het mis. “De verkiezing van filmster Estrada (midden 1998 tot januari 2001) betekende inderdaad dat de traditionele rijken hun macht verloren, maar toen wisten ze zich via toenmalig vicepresident Arroyo naar binnen te wrikken. En sinds het aantreden van Arroyo werd het eerder slechter dan beter: ze toonde zich een slimme politica die met ons meedeed tot Estrada tot vertrek werd gedwongen. Op dat moment ging ze akkoord met een twintigpuntenprogramma voor vredesonderhandelingen met het New People’s Army, met landbouwhervormingen, eerbied voor de mensenrechten en een herziening van het neoliberale economische beleid. Maar zo gauw ze president werd, wijzigde ze haar koers. De vredesbesprekingen werden een nonstarter en het momenteel gehuldigde principe is er zelfs een van totale oorlog, onder het mom van antiterreur, in navolging van Bush. En het wordt nog erger: momenteel is een antiterreurwet in de maak die vervolging mogelijk maakt van iedereen die zich ‘politiek of religieus tegen het regime uitspreekt’. Men kan dus zomaar worden opgesloten. Niet meteen een klimaat waarin je vrije verkiezingen organiseert, toch?”
In een communiqué geeft de Filippijnse ambassade in Brussel toe dat de ‘onverklaarbare moorden’ sterk zijn toegenomen. “Filippijnse communisten hebben een campagne opgezet om de schuld daaraan op de regering te schuiven”, aldus het communiqué, dat ook nog zegt dat de president een onderzoekscommissie heeft ingesteld.
Veel groetjes,
Neef Geert
By: Neef Geert on oktober 30, 2006
at 10:21 pm
Hey Sara, alles goed daar? Weet niet of je me nog herinnert, ik was dus 1 van die paar Nederlanders op Vredeskamp dit jaar(Jouwe’s Angels!
). Ik ben naar dit blog gaan zoeken, want ik kwam zaterdag je ouders tegen bij de Stop the Killings stand op Che Presente aan de VUB, dus moest er ineens weer aan denken. Heb nog een hele lading folders meegekregen en een Stop the Killings speldje gekocht. 
Hoop dat alles goed gaat daar, hier nog een foto van Che Presente:
http://img501.imageshack.us/my.php?image=gabrielajf3.jpg
By: Matthijs on oktober 31, 2006
at 8:03 pm
Ik ontmoette jouw ouders afgelopen zaterdag en kreeg van hen twee aktiepakketten mee om te mobiliseren voor 11/12. Wij gaan vanuit Overpelt een bus inleggen (op twee dagen heb ik al 5 mensen die meegaan en we zijn met een ploeg van Steunfonds Fil om te mobiliseren dus dat zal wel lukken) We gaan nu ook proberen om nog meer lokale groepen (wereldwinkels ) aan te spreken om mee te doen want de bedoeling is dat heel Belgie weet wat er gionder gebeurd en we hopen zo ook de Fil. nabestaanden en allen die het lef blijven hebben om te te vechten tegen onrecht moreel te steunen. Overigens: je hebt heel leuke ouders !
By: Rob on november 1, 2006
at 3:36 pm