Hey!

Koen & ik zijn sinds maandagavond terug uit de Filippijnen. Onze laatste week was nog heel intens!

Woensdag ben ik naar een plaats in Centraal-Luzon gegaan, de gevaarlijkste plek op dit moment in de Filippijnen. De 2 maanden dat wij daar waren zijn er daar al vijf mensen vermoord. Slik. We moesten dan ook vroeg vertrekken, opdat we zeker voor het donker zouden thuiszijn. Het was een dag om nooit te vergeten. Ik sprak vele uren met 2 neven. Ze worden beide gezocht door de Armed Force of the Philippines, als zijnde lid van de NPA (het communistische leger). De broer van 1 van en is neergekogeld. Hij leeft gelukkig nog (hij was daar), maar heeft een serieuze schotwonde in zijn arm en zijn been. Deze neef is echt een doodgewone kerel. Hij is (zelfs) geen lid van één of andere organisatie. Hij was een simpele fisherman en ging ’s avonds telkens braaf naar huis om voor zijn vrouw en kinderen te zorgen. Ook de familieleden van mensen die ze verdenken (!) van lid te zijn van de NPA worden dus vermoord. Wat kan een mens dan uiteindelijk nog doen?! Nog zotter: 1 van de 2 mannen wordt in zijn dorp als dood beschouwd. De militairen hebben het gerucht dat hij stierf in een gevecht tussen NPA en AFP onder de mensen van het dorp verspreid. De man is nu aan het denken wat hij best doet: het dorp laten weten dat de militairen liegen of voor zijn veiligheid kiezen? .. Op de plaats waar ik heenging, in een zaal bij een katholieke kerk, leven 42 mensen samen. Ze zijn allemaal bedreigd met de dood. Ze kunnen dus onmogelijk nog op straat komen. De kinderen zijn getraumatiseerd, maar de ouders gaan er geweldig mee om. Ze doen er alles aan om het hen naar hun zin te maken. Tekenen, zingen, lesgeven,… Ook het Children Rehabilitation Center komt er zo vaak als mogelijk langs. Ik vroeg me af of ze daar wel veilig waren. Het zijn immers allemaal staatsvijanden (op het hoofd van sommige van hen staat geld). Ze beweerden dat een katholieke kerk de veiligste plaats is waar je nu kan zijn. Als de regering ook nog de katholieke kerk in het harnas jaagt, komen ze helemaal in een impasse terecht. Het leek voor mij als een asielcentrum. Op één plaats blijven, met mensen die je niet kent, niet buitenkunnen, slecht eten (altijd sardines met rijst en noedels = krijgen ze door giften). Het enige verschil is dat deze mensen helemáál geen toekomst meer hebben. Ze zullen zichzelf steeds moeten verbergen .. ondergronds moeten leven. Als je zo’n verhalen hoort, begrijp je dat ze de wapens opnemen.

Donderdag, vrijdag en zaterda mochten Koen en ik samen (wauw!) naar de kmu in Southern-Tagalog. Donderdag kregen we meteen een stevige oriëntatie van Marlon. Handig wanneer al de vragen die je hebt beantwoord worden .. In de namiddag gingen we naar het stakingspikket van Nestlé. Zij staken al bijna 5 jaar! In de CAO wilde het management de vakbond de pensioensuitkeringen afpakken. Dat pikten ze niet! Ze begonnen een staking en tot nu staken ze nog met 600 werkers! 16 zijn gestorven .. 15 door een tekort aan voedsel, slechte leefomstandigheden, stress,… 1 werd vermoord op 22 september 2005: Ka Fort. Sindsdien is de Nestlé-strijd nog meer in de aandacht gekomen. Wanneer we daar waren was er een zatte werker heel de tijd tegen Koen aan ‘t praten. Of liever, zeer emotionele taal aan het roepen, met alle mogelijke gebaren, zelfs met tranen. Het was zattemanspraat, maar het kwam ook recht uit zijn hart: “Als Nestlé zo goed en vooruitstrevend is, dan kunnen ze toch een klein stukje van onze CAO goedkeuren? Ik wil vechten voor de voordelen voor mijn familie. Daarom word ik activist, niet om vermoord te worden. .. weent .. We zullen winnen! ..” We hadden echt schrik dat hij een hartaanval zou krijgen. Ik zat daar met de andere werkers een beetje te giechelen en ons ongerust te maken, maar Koen bleef heel serieus en maakte zich ernstige zorgen. Echt knap. Dat ze zullen winnen, daar ben ik overtuigd van. De supreme court heeft hen intussen ook gelijk gegeven, na bijna 5 jaar zijn ze op het hoogste niveau van het gerechtelijk apparaat geraakt. Nu wachten op de reactie van het management.. Die avond hadden we ook nog een hele discussie over waarom KMU ook contractuelen moet organiseren. Uiteindelijk bleek dat we er allemaal wel hetzelfde over denken (je moet ze organiseren, maar niet openlijk). Het was alweer de taalbarrière die er een stokje voorstak. Slapen aan een stakingspikket .. Niet zo vanzelfsprekend. Zeker niet voor Koen, die maar 1 uurtje kon slapen.

Vrijdagochtend gingen we naar Keihin, een zusterbedrijf van Honda. Keihin verzorgt het aircosysteem van de auto’s. Tegen de middag geraakten we er maar binnen. We hadden bij de werkers van Nestlé een lange broek en schoenen geleend (echt geen zicht ). Koen zijn schoenen waren na 5 minuten al kapot. ‘t Was hilarisch om te zien, maar we voelden ons ook schuldig. Dat waren immers de beste zondagsschoenen van deze werker. Hoe moesten we dat uitleggen? In Keihin kregen we een zalige uitleg van Alex. De vakbond in Keihin staat heel sterk. Ze hebben 88 van de 150 werknemers georganiseerd (zijn lid) en 70% daarvan zijn heel actief. Deze gaan ook meer naar rallys, bigmobs,… buiten Keihin. Als je weet dat 50 van de 150 staff zijn, dan hebben ze een zeer sterke organisatie. Na deze bemoedigende vorming, gingen we progressieve liederen beluisteren. De groep van Marlon had een mini-concertje voor ons voorbereid! Die nacht sliepen we opnieuw aan een stakingspikket, nu van Nissan. De mannen begonnen een hele uitleg en ik begon naarstig te noteren. Koen liet er zijn hoofd echter bij zakken. Hij kon écht niet meer. Dodookes doe & morgen met een fris hoofd er terug tegenaan!

Zaterdagochtend kregen we de hele uitleg van hun al meer dan 5jaar lange strijd. Het was een gelijkaardige uitleg als die van Nestlé. Het gaat hier evenwel niet over het pensioensfonds, maar over onterechte ontslagen van de 16 KMU-officers en 27 KMU leden, na een dispuut over de CAO. Wanneer dit gebeurde begonnen ze met een staking. 251 werkers staakten. Nu staken er nog 143 werkers en de 16 officers: de doorzetters. De Supreme Court heeft ook een gunstige uitspraak gedaan: alle 143 moeten opnieuw aangenomen worden en moeten voor de voorbije 5 jaar vergoed worden. De loonstijging die in de CAO gevraagd werd, moet er komen. De 16 officers blijven wel ontslagen .. De werkers hebben hun solidariteit al uitgesproken met de officers, ze zullen hen financieel steunen. Dit is het resultaat van een jarenlange bikkelharde strijd, waarbij de stakers elke maand naar Manila afreisden (zeker 2uur onderweg) om te protesteren in het gerechtsgebouw. Ze slaagden er zelfs in een pikket aan de Supreme Court op te stellen. Zo’n volharders, ik vraag me af of wij Belgen zo voor onze rechten zouden kúnnen opkomen?!!

’s Nachts sliepen we terug in het staffhouse van Anakbayan. Ik werd een aantal keer badend in het zweet wakker. Dat weerhield me er echter niet van om de volgende dag een actieve laatste dag te beleven. ’s Morgens had ik een afspraak met de Alliance of Health Workers. Ze gaven me een snelle blik op de gezondheidswerking in de Filippijnen. Die is er vreselijk aan toe: geen medicijnen, te weinig personeel, nauwelijks hygiëne. Dat zorgde ervoor dat er in een ziekenhuis in Bicol 14 pasgeboren baby’s stierven door infecties. Een tekort aan hygiëne bij de moeders, zo zei het management. Ahum. In de namiddag gingen we Crispin Beltrante bezoeken, Ka Bel voor de vrienden . Hij is een van de 6 progressieve congressmen, maar is opgepakt wegens ‘rebellion’. Ze kunnen daar echt iedereen beschuldigen .. Ka Bel is een FANTASTISCH man. Hoe hij kon vertellen, zo gedreven, zo wauw! Hij is 72, heeft heel veel gezondheidsproblemen (daarom zit hij niet in de gevangenis, maar in een ziekenhuis), maar je zou het hem niet geven. Van hem kunnen we zeker zeggen: Activist tot in de kist! Het bezoek aan Ka Bel was de beste afsluiter dat je je kan bedenken. Een zware reis naar huis wachtte ons, maar al bij al ging ze nog snel voorbij.

De voorbije dagen heb ik me gesloten in de armen van mijn ouders en zussen. Ik probeer nog even weg van het Belgische leventje te blijven. Ik schreef een bijdrage voor de e-nieuwsbrief voor de studenten van de UGent. De titel: 17 studentenleiders vermoord. Ik hoop dat ze het artikel volgende week onder de studenten verspreiden. Het zou een mooie solidariteitsboodschap zijn. (17studentenleidersvermoord1.doc) Ik heb voor volgende week ook een afspraak met iemand van De Standaard versierd. Normaal zal er dus binnenkort ook een artikel met mij in de krant verschijnen. Vandaag ben ik al de hele dag mails aan ‘t versturen om alles van de studentenvertegenwoordiging in orde te krijgen. Vanaf zondag is het weer aan mij om te ‘organizen’. Ik zal de ervaringen van de voorbije 2 maanden zeker kunnen gebruiken!!

Vele groeten, Sara.