Hey iedereen!

Voila, men eerste post uit de tropische Filippijnen. Een week geleden kwam ik hier aan met het vliegtuig. Alsof het nog maar enkele weken geleden is voel ik hier me alweer helemaal thuis bij Filippijnse volksorganisaties.

De voorbije week ben ik naar Hacienda Luisita geweest. “Hacienda” doet jullie misschien denken aan de plantages in Latijns Amerika ons Spaans-koloniale invloed. De buitenlandse mogendheid eist landen op van de inheemse bevolking en investeert vervolgens minimaal in een bepaald stuk grond om er zo goedkoop mogelijk de ruwe grondstoffen uit te kunnen krijgen. Dit betekent dus rudimenataire arbeid en extreem lage lonen. Ondertussen zijn het geemigreerde Chinezen die hier de plak zwaaien, maar het principe blijft op zich hetzelfde…

Wel zijn de “hacienderos” (de landheren) langzaamaan beginnen investeren in betere productiemethoden. Op Hacienda Luisita produceren ze suikerriet. Door de mechanisatie van de teelt in de jaren ‘90 kwamer er 1000′en famillies zonder werk en dus zonder inkomen te zitten. Zij die wel aan de slag konden, konden maar 1 keer per week aan de slag tegen een hongerloon. De landarbeiders waren bijgevolg verplicht om te gaan lenen bij dezelfde landheer om rond te kunnen komen. Door de interesten die opnieuw van het loon werden afgetrokken kwamen ze in een collectieve negatieve spiraal terrecht. Uiteindelijk moesten nogal wat landarbeiders het rooien met 9.5 peso’s of 6 eurocent per week.

In 2004 begon hier een staking voor hogere lonen en meer werk. Na drie dagen harde conflicten met de politie, besloten de Armed Forces of the Philippines in te grijpen. Balans: 7 doden, tientallen gewonden en meer dan honderd mensen gearresteerd en vervolgens gefolterd. De schokkende beelden kan je hier bekijken.

Nadien ging de strijd verder. Het leger doodde nog een tien-tal boerenleiders, maar de mensen zetten hun staking voort. “Philippinos, no crying … LABAN (strijd)!” getuigt een lokale boerenleider. En met succes… De boeren hebben ondertussen al meer dan 2000 ha (1/3 van de hele hacienda) afgenomen van de landheren om er hun eigen rijst te telen…

De collectieve landbouwmethodes hebben nog hun kinderziektes en er is een chronisch gebrek aan kapitaal om te investeren in zaden, werktuigen en meststoffen. Toch zijn de boeren hier enorm gedreven en is het ongeloofelijk wat ze hier op 2 jaar tijd al gepresteerd hebben!

Als westerling integreren in een rurale, neolkoloniale en semi-feodale samenleving is niet bepaald gemakkelijk. Na diepgaande discussies met de boerenleiders trokken we het veld op om zelf mee rijst te planten. De westerse student die uitleg krijgt door een zuiderse boer hoe diep de rijst in de modder te steken… de wereld op zijn kop.

Van dag tot dag blijven de Filippino’s me verbazen. Zij het de boer die al tekenend met een scherpe stok op een stuk grond uitleg geeft over het kolonialisme en het feodalisme of is het de georganiseerde student filosofie uit Manilla die Thomas Kuhn (een grote wetenschapsfilosoof uit de 20e eeuw) in een handomdraai tot op de naad weet te ontrafelen? In elk geval leer je hier gigantisch veel meer bij dan in gelijk welke ex-cathedra uiteenzetting in Blandijn auditorium E.

Vandaag trok ik mee op in een betoging tegen de “Human Security Act” en de politieke moorden. Vele Filippino’s vrezen dat de regering onder het mom van de strijd tegen terrorisme opnieuw stap voor stap dichter bij de krijgswet van Marcos in de jaren ‘80 komt. Daarover later nog veel meer.

Ik kruip men bed in. Morgen opnieuw een rijk gevulde dag vol strijd, kennis en verstomming.

Kussen voor de allerliefste!