Hey,

ik zit voor 3 weken in Marokko met de bouworde. We (9 jongeren) zouden een brug bouwen in een berberdorp, nl. Adar, kort bij Taroudant.

Uiteindelijk zijn we, na een busrit van meer dan 7uur, eerst een dagje in Agadir (Ourir om juist te zijn) gebleven. Gewandeld, gesprongen tegen de golven, kortom: vakantie genomen. Woensdag vertrokken we dan naar Adar, een rit van weer enkele uren in een saunabusje. Adar zag er meteen fantastisch uit. Heel rustig, zanderig, vriendelijke mensen. We aten typisch marokkaans eten met onze handen en maakten een wandeling door het heuvelachtige landschap (aan de voet van het anti-atlasgebergte). Water is hier, zoals op zoveel plaatsen in de wereld, een groot probleem. Het heeft er intussen al 7jaar niet meer geregend en daarom hebben ze het water van in de bergen naar beneden doen komen. Sommige personen in het dorp (van ongeveer 2000 inwoners) bezitten dit water (het wordt van generatie op generatie doorgegeven), diegene die het niet bezitten moeten het kopen. Oneerlijk systeem vind ik .. ’s Avonds waren alle oudsten van het dorp naar onze slaapplaats gekomen om ‘te discussiëren’ over wat we zouden doen. We zouden een klaslokaal bouwen. De volgende dagen werd echter al snel duidelijk dat we een heel grote ‘polyvalente zaal’ zouden maken voor de association. Dit is een soort wijkwerking van bij ons en staat vooral in voor onderwijs voor kinderen die geen onderwijs konden volgen en ouder dan 12j zijn en basiseducatie en andere vorming voornamelijk voor vrouwen. De polyvalente zaal zal dienen voor vergaderingen van de association en ook als speelplaats enzo. Zot werk, zeker voor een studente die in België puft bij 30 graden en het grootste deel van haar tijd met het kopke werkt en niet met de handen. Op 2,5 dag groeven we de basis voor de funderingen (20 op 30 m wordt de zaal), verschillende putten voor pilaren die het dak zullen ondersteunen, droegen we supergrote en dus zware stenen aan voor de fundering, maakten we met ijzer kaders voor in de putten en vulden we al enkele putten met stenen (die in en rondom de kaders liggen) en cement (dat we zelf mengen met zand en water). Dit alles in 40 graden, ahum.. Ik heb al spierballekes gekweekt, be prepared als ik terugben in België. Hassan is eigenlijk onze gids buiten het werk en Achmed begeleidt ons in het tijdens het werk. Hassan kan heel goed Frans en we hebben al heel veel gebabbeld. Op ideologisch vlak kunnen we het erg goed vinden. Hij is een moderne -niet praktiserend- moslim, pro de emancipatie van vrouw en kinderen (hij is president van de association, die dan ook voornamelijk deze emancipatie tot doel heeft .. zonder dat de mannen dit (mogen) weten). Hij bestudeert ook het marxisme-leninisme en zet zich ten volle in voor ’sociale zaken’. Achmed spreekt geen woord Frans, maar is erg grappig. Je zou hem moeten bezig zien.. De mensen zijn erg gastvrij en zijn content dat we hun helpen. Ik heb al discussie gehad met mensen of het bouwen van deze zaal fundamenteel iets kan veranderen (aan bvb de positie van vrouw en kind in Marokko)? Zij vinden meestal van wel. Ik denk dat alles afhangt van de ingesteldheid van de associatie, willen zij de positie van kind & vrouw ook daadwerkelijk veranderen? Hen bewust maken van de problematiek? Hassan en ik zullen nog wel uren zoet zijn met dit thema, want ik denk dat het in de eerste plaats hij (en de associatie en tot slot de hele bevolking) is die dit moet verwezenlijken.. Nu zit ik in Esouira, een prachtig stadje aan de zee, erg fris als je van Adar komt. Zwemmen, rondkuieren, een heel mooie (fruit?)schaal gekocht… Morgen gaan we alweer naar Adar voor een volledige werkweek. Er zijn al enkele zieken in de groep (niet superziek, overwerkt, maaglasten,…) . Ik was tot nog toe kerngezond, maar mijn maag doet deze avond ook raar. De immodium en motiliums liggen al klaar .

Tot hoors, lees’…

x Sara x