Hey,
mijn vorige post sloot ik af met het feit dat mijn maag raar begon te doen .. wel het is sindsdien niet gebeterd & ben na een week bij een dokter geraakt. Diagnose: een vuile bacterie. Behandeling: antibiotica, pijstillers, darmenmiddel & 5 dagen rust. Vandaar dat ik nu achter de pc zit.. je kent me (of je kent me niet..) Zeven van de negen mensen zijn overigens al ziek geweest, één of twee dagen, bij mij is het hardnekkiger.
Tot zover mijn gezaag.

Deze week was alweer een week van harde arbeid. We hebben intussen een paar putten bijgegraven, al 8 (vd 11) grote pilaren gezet en het terrein geëffend (wat heel zwaar werk was in de blakke zon). We hebben een beetje het gevoel dat we een zuilengalerei aan het maken zijn. Op die pilaren kan volgens mij een dag van drie meter beton ofzo rusten. We zullen het maar aan de Marokkaanse architecten/architectuur wijten.

De funderingen die we vorige week groeven, bleken van geen nut te zijn. We gaan de bestaande muren toch gebruiken. 2,5 dag gewerkt voor niets dus. De Marokkaanse architecten?

Deze week was heel rustig, ik hoop dat er volgende week wat meer activiteit is. Het werk is zo zwaar dat we ’s middags 4 uur plat liggen te zweten (het enige water komt uit onze waterput of is op 20 minuten wandelen in de blakke zon, wat we telkens willen doen, maar de energie niet vinden). ’s Avonds zijn we doodop van het harde werken. We hebben een aangename groep, leuke groepssfeer, maar ook een heel rustige groep. Deels door de warmte, deels door de rustige persoonlijkheden. ‘t Is dus niet helemaal mijn ding, actieve Saar, geen dol amusement. Ik heb wel een aangenaam, rustig, nuttig gevoel vanbinnen.

Volgende week is er normaal gezien een trouw in ons dorp (die drie dagen duurt), we zijn al uitgenodigd, dus ik hoop dat we er ook echt naartoe kunnen. Ik had vorige week al aan Hassan gevraagd voor Henna en Marokkaanse kleren en dat leek hem een heel leuk idee. ‘t Zou echt zalig zijn. Ik zal volgende week ook wel veel tijd bij ons Fatima doorbrengen. Fatima is een superzotte feministe die ons ‘huishouden’ doet. Elke dag blijft er iemand bij haar om haar te helpen en ze verzorgt ook de zieken. Zo krijg je diepgevroren pattatten (sinds eergisteren hebben we een frigo), tomaten,… op je kop. Steekt ze je hoofd (willen of niet) in een emmer water, wast ze je van top tot teen lekker ruw en zonder enige schaamte. Ze lacht ons ook wel uit. Ook andere Marokkanen doen dat: ziek zijn vinden ze hier blijkbaar iets heel grappigs. Ik vind het fantastisch dat Fatima nog steeds niet opgeeft om voortdurend een hele uitleg in het Berbers te doen, ook al verstaan we er niet veel van. Fatima en ik hebben wel onze gemeenschappelijke taal gevonden: zang. Allah allah gamulilah (enzo van die dingen en dan op alle mogelijke toontjes en de één zingt de andere na). Als ik nog eens met Fatima alleen ben (zonder zieken) zullen we onze klanken eens doen schellen door het rustige Adar. Zalig mens, maar ook stekezot. Achmed (onze fantastische & grappige architect, werfleider..) heeft er schrik van. Hij durfde gisteren dan ook geen pannekoeken te komen eten. Als we de gebarentaal van Armi begrepen, hebben Fatima en Achmed een affaire gehad..

Nog een nieuwtje: Achmed (naast Hassan de enige die Frans kan, dus niet onze ‘werfleider’) heeft woensdsagavond een zoontje gekregen. Echt toeval dat ik de dag ervoor aan hem vroeg hoeveel kinderen hij had & hij zei dat er een kleintje op komst was voro deze maand. Deze week zullen we het baby’tje waarschijnlijk te zien krijgen.

Ik kruip mijn bedje in, zodat ik hopelijk morgen fris en monter terug naar het primitieve en hete Adar kan vertrekken voor onze laatste week (de rest van de groep is nu aan het genieten van een zwembad, veel groen,… in een bergdorpje).

Veel liefs, Saar.