Hey!
Gisteren ben ik terug thuisgekomen van Marokko. Ik zie er goed uit zeggen ze hier. De laatste week was ook heel aangenaam. De eerste dagen bracht ik door bij ons hevige Fatima. Dinsdagavond gaan we naar het pasgeboren kindje van Ahmed kijken. Een hele belevenis want we worden allemaal in traditionele Marokkaanse feestkledij gekleed. Echt geen zicht& we zweetten ons kapot. We vroegen ons af of ze ons uitlachten of ze het echt serieus meenden.. Uiteraard is het nogal grof om zoiets te vragen. Het kindje kreeg bij de geboorte zalf op de ogen en onder de neus gesmeerd. Onder de neus is het tegen de slechte geuren.. Toch vind ik dat het niet echt stinkt in Adar.. Woensdag begon ik terug te werken. We zijn al redelijk opgeschoten met het werk, alle putten zijn met betonnen palen gevuld en we zijn begonnen met het vullen van de gaten in de muur (om de muur te vestevigen). ’s Middags aten we bij Ahmed thuis. 7 dagen na de geboorte van het kind, vindt er steeds een groot feest plaats, waarom het kind een naam krijgt. We kregen massa’s eten. Versgemaakt brood met pinda-koffie, boter & olie, daarna tajine met geitenvlees, dan fruit en tot slot thee met koekjes. Dáchten we… want ze hadden blijkbaar ook nog couscous gemaakt. Met een bomvolle maag zongen we in de namiddag vele onnozele liedjes. Met een woord van een liedje zochten we telkens een volgend liedje. Echt marginaal hoeveel domme liedjes je kent! Tegen de avond beschilderde een vrouw ons met henna. We gingen namelijk naar een trouwfeest en daar is het ‘een must’ om henna op te hebben. In het huis van de bruid was het een ongelooflijke drukte. We gingen op de foto met haar en .. ze zag er niet gelukkig uit. Later op de avond had ik een gesprek met een Limburgse van Marokkaanse origine, die vertelde dat ze eigenlijk niet wilde trouwen. Het is vaak zo dat meisjes liever in hun eigen dorp blijven, ze zijn immers bijna nooit buiten de muren van Adar geweest, hebben al hun vrienden en familie daar, en .. ze zijn uitgehuwelijkt (vaak al op hun 11 jaar, het huwelijksfeest volgt meestal rond hun 18e). Als het meisje naar huis wil, zal ze vele kilometers moeten stappen. Bovendien is het de gewoonte dat de vrouw ‘op het huis past’. Er moet altijd iemand in het huis aanwezig zijn. Het Limburgse meisje is gelukkig dat ze in België geboren is. In België wordt ze traditioneel opgevoed & daar heeft ze het niet altijd even gemakkelijk mee. De (vrijheid van de) toekomst lonkt.. Na het hectische gebeuren, aten we (brood en tajine). Daarna was er veel muziek. De meeste mensen zaten en tetterden. Onze groep was heel moe van het zware werk, rond half 1 gingen we naar huis. Pas om 4u zou de bruid naar het huis van haar bruidegom gaan en daar afscheid nemen van haar familie. Ze wacht in zijn kamer tot hij naar haar komt. Dan zullen ze samen bidden, eten en ‘de liefde bedrijven’. Ze noemen het ook la sexualité violence. Klinkt niet zo goed ..
Donderdag en vrijdag werkten we in een heel erge hitte (rond 45 graden). We beëindigden het verstevigen van de muren. Fatima maakte ’s avonds haar overheerlijke spaghetti. Zaterdag kochten verschillende mensen in Taroudant alle ingrediënten om haar spaghetti in België te kunnen namaken, maar ook tajines, allerlei hebbedingetjes voor thuis… Zaterdagavond gingen we Marokkaans eten in een toeristisch (maar overheerlijk!) restaurantje. Zondag zetten we, nog nog wat winkelen, onze tocht richting Aourir in. Een duik in het wilde water aldaar & de bus op naar Casablanca, de vlieghaven.
Bye bye Marokko, een hele ervaring rijker!
Saar.
