Tientallen doden bij gevechten op Filipijnen

Vandaag op vrtnieuws.net en in verschillende kranten zowaar nieuws te lezen over het gewapende conflict hier in de Filippijnen. Leuk dat er eens wat aandacht besteed wordt aan de situatie hier, maar de eenzijdigheid van de berichtgeving omtrent de rebellen is enorm pijnlijk…

vr 10/08/07 – Zware gevechten op het Filipijnse eiland Jolo hebben het leven gekost aan 57 mensen. Er vielen ook minstens 42 gewonden. Het Filipijnse leger op Jolo krijgt af te rekenen met aanvallen van islamitische rebellen, vermoedelijk behorend tot de groep van Abu Sayyaf.

 

Volgens het Filipijnse leger zijn 26 soldaten en 31 rebellen gesneuveld na drie dagen van hevige gevechten op Jolo.

 

 

 

(AP)

 

President Gloria Macapagal-Arroyo (foto) is naar verluidt “erg bezorgd” over het hoge aantal slachtoffers. De Filipijnse regering stuurt 4.000 extra troepen naar Jolo om het geweld de kop in te drukken.

Het is al jaren onrustig op de zuidelijke eilanden van de Filipijnse archipel, waar een meerderheid van de bevolking islamitisch is. Verschillende rebellengroeperingen, waarvan Abu Sayyaf zowat de radicaalste is, vechten er tegen het Filipijnse leger.

Manilla beweert dat de rebellen banden hebben met het islamitische terreurnetwerk Al Qaeda. Het Filipijnse leger krijgt nu steun van de Verenigde Staten in zijn strijd tegen de islamitische rebellen.

Instabiel Amerikaans steunpunt

Al sinds de formele onafhankelijkheid van de Verenigde Staten zijn de Filipijnen synoniem voor politieke en economische instabiliteit.

Van 1972 tot 1986 zwaaide dictator Ferdinand Marcos er de plak, met steun van de Verenigde Staten. Het land fungeerde in die periode ook als Amerikaanse uitvalsbasis voor de oorlog in Vietnam.

Na het gedwongen aftreden van Marcos kwam er een in theorie democratisch regime, maar in de praktijk bleef de macht in handen van een kleine groep rijken. Het land bleef gebukt gaan onder een torenhoge nationale schuld en de corruptie ging er alleen maar op vooruit.

De Filipijnen zijn ook het grootste katholieke land in het Verre Oosten, hoewel er in het zuiden een belangrijke islamitische minderheid leeft. Het zuiden is nog armer dan de rest van het land.

Dat vrtnieuws.net de Aroyyo-regering ontmaskert als een schaduwdemocratie en een schoothondje van het Amerikaanse Imperialisme is zeer knap. Toch zou ik graag wat duiding willen geven over die ‘Islamitisch rebellen, vermoedelijk behorend tot de groep van Abu Sayyaf’.

Het Islamitische zuiden van de Filippijnen kent verschillende gewapende groeperingen die zich actief verzetten tegen het bewind van de Filippijnse president Glorio Macapagal Aroyyo.

1. De historisch belangrijkste organisatie was het Moro National Liberation Front (MNLF). De groep slaagde er na een deccennia durende insurrectie campagne in om semi-autonomie voor de zuidelijke gebieden vande Filippijnen (Mindanao) te bekomen. In 1987 hebben zij dan ook de wapens neergelegd.
2. De grootste, vandaag nog actieve verzetsorganisatie, is ongetwijfeld het Moro Islamic Liberation Front (MILF). Deze groep is afgescheurd van het MNLF en voert tot vandaag nog een gewapende camapgne tegen de semi-koloniale overheersing van de Filippijnen en voor een werkelijke autonomie van de Islamitische gebieden in het zuiden. Momenteel zijn er vredesgesprekken en is er een officiele ‘wapenstilstand’ tussen het de Govenment of the Republic of the Philippines… Het MILF controleert ondertussen heel wat gebieden in Mindanao en houdt er een guerillialeger van vele duizenden strijders op na.
3. Daarnaast is ook het Maoistische New People’s Army actief op Mindao. Zij vechten voor een democratische en onafhankelijke Filippijnse staat, in alliantie met het National Democratic Front of the Philippines, waarin radicale studenten-, vrouwen-, arbeiders, boeren-,… organisaties verzameld zijn. Ook het NDFP en de regering zitten in een vroege fase van vredesonderhandelingen met de Filippijnse regering. Zo werd er al een akkoord gesloten omtrent het wederzijdse respect voor mensenrechten, hoewel de recente golf van politieke moorden dit akkoord onder zware druk heeft gezet.
4. Tot slot zijn er ook kleinere Islamistische groeperingen zoals Abu Sayyaf en Jamaaia Islamiah. Deze groepen inspireren zich op een radicale interpretatie van de Islam en voeren een terreuroorlog tegen zowel militaire- als burgerdoelwitten. Historische werden deze groepen, naar analogie met Al-Quada, in het leven geroepen en bewapend door de Amerikaanse CIA.
5. Los van dit kunnen we de vaak complexe gewapende conflicten in Mindanao niet los zien van de semi-feodale toestand van dit land, waarin over heel wat gebieden nog aanspraken worden gemaakt door lokale warlords en clans, die vaak hun eigen milities er op na houden.

De aanleiding van het recente conflict was een gewapend treffen tussen militairen van het reguliere AFP (Armed Forces of the Philippines) en strijders van het MILF, nadat deze eersten zonder waarschuwing een van de centrale kampen van het MILF benaderd waren. Het gevolg was een kleine militaire catastrofe, waarbij een 20-tal mariniers van het AFP het leven lieten. Achteraf werden er ook enkele van deze lijken verminkt en/of onthoofd.
Achteraf verklaarde het MILF dat ze rekenschap gaven aan het conflict, dat ze het AFP verantwoordelijk achtten voor het schenden van eerdere overeenkomsten inzake het respecteren van territoria. Daarnaast lieten we weten dat er in het conflict ook lokale strijders betrokken waren en dat zij alvast niet verantwoordelijk waren voor de onthoofdingen van de mariniers, waarnaar er een gezamelijk onderzoek zou moeten worden gestart.

Vanuit de kant van de regering werd er in de media een haatcampagne gestart tegen het MILF, welke verantwoordelijk gesteld werden voor ‘barbaric acts’ en gelinkt werden aan de eerder vernoemde Islamistische groeperingen. Deze campagne situeerde zich nog veel scherper binnen het AFP zelf, waar er onmiddelijke en massale voorbereidingen werden getroffen voor operatie ‘ultimate justice‘. Aan het MILF werd een ultimatum verschaft om de strijders die betrokken waren bij het conflict uit te leveren aan de regering.

Het is misschien interessant om hierbij wat duiding te verschaffen over het verschil tussen Islamitische en Islamistische groeperingen.

1. Een islamitische groepering is een groep van onafhankelijkheidsstrijders die inspiratie putten uit de islam om hun staat en hun volk onafhankelijk te maken van van overheersingen onderdrukking. Deze onafhaneklijkheidsstrijd zien zij in essentie als een (al dan niet gewapende) volksopstand. Gekende voorbeelden hiervan zijn bijvoorbeeld het soennitische Hamas in Palestina en sjiitische Hezbollah in Libanon.
2. Een islamistische groepering is een groep die de heilige oorlog proclameert tegen zowel interne als externe niet-islams, om de staat om te vormen tot een islam-staat, waarin de hoogste geestelijken de plak zwaaien. Zij zien de onafhankelijkheidsstrijd eerder als iets dat moet gevoerd worden door een verlichtte groep Mujaheiddin. Het meest gekende voorbeeld hiervan is het soennitische terreurnetwerk Al-Quaida.

Een betere uitleg en een goede illustratie omtent deze kwestie vind je in dit artikel, het verslag van het bezoek van Bert De Belder (coordinator van Intal) aan een solidarietitsconferentie met de verzetsbewegingen in Libanon, zeer zeker de moeite!

Wat in elk geval duidelijk is, is dat het MILF en Aby Sayyaf er een heel andere ideologie en bovendien een heel andere werkwijze op nahouden. De ene wil bevrijding van onderdrukking, de ander wil een islamistische staat. De ene steunt op volksorganisaties en organiseert een volksleger, de ander organiseert een terreurgroep en richt zich ook op burgerdoelwitten.

Wat de regering-Aroyyo doet is zeer in lijn met de Amerikaanse war-on-terror stategie. Een groepering of een staat waar je het niet mee kan vinden, link je aan een kleine en radicale islamitische sekte, om vervolgens een ‘all-out-war’ tegen deze eerste groep of deze staat te kunnen beginnen. Wat de regering-Aroyyo niet doet is de historische vredesgesprekken en de prille wapenstilstand een kans geven.

Het is heel spijtig dat na 4 jaar oorlog in Irak, nadat we het hele land in een puinhoop hebben zien vervallen en nadat alle leugens die het pentagon hiervoor uit z’n hoed toverde stuk voor stuk werden blootgelegd, de Belgische media nog steeds zo onverschillig omgaat met eenzijdige informatie die hen verschaft wordt door de bondgenoten van de VS in hun ‘global war-on-terror’.