Alberto Gonzales, de amerikaanse minister van justitie,

heeft eindelijk z’n ontslag ingediend!

 

Een relaas van een falend beleid door George W. Bush en zijn companen…

Het stormt in de VS en de Havikken vallen met bosjes uit de lucht…

• Donald Rumsfelt was de eerste om z’n koffers te pakken. Hij werd als minister van defensie aan de kant gezet wegens de falende oorlogsstrategie in Irak.
• Paul Wolfowitz nam onlangs ontslag als voorzitter van de wereldbank. Hij had politieke invloed gebruikt om z’n vriendin een lucratief postje te bezorgen.
• Karl Rove, politiek adviseur van bush, deed onlangs ook een stap opzij.
• Tony Snow, woordvoerder van het Witte Huis keert terug naar de privé nadat hij zijn bankuittreksels uit de tijd dat hij nog voor Fox werkte vergeleek met die van vandaag. Zijn toenemend isolement van zowel de media als de publieke opinie door zijn agressieve aanpak van journalisten zal er ook wel voor iets hebben tussen gezeten…
• Alberto Gonzales dan, kreeg het voorbije maanden hard te verduren voor het huis van afgevaardigden, waar hij ondervraagd werd over zijn rol bij het ontslag van negen federale procureurs en heel wat controversiële anti-terreurmaatregelen.

Wedden dat de eerste aflevering van de daily show hierover zal gaan als Jon Stewart terug uit vakantie is?!

Blijven er over in de ‘close circle’ van hardliners: Bush zelf, Condoleeza Rice en Dick Cheney.

Bron: vrtnieuws.net (herwerkt en aangevuld)

—-

Denken jullie dat dit iets uitmaakt? Heeft de democratische meerderheid in de Senaat in de VS impact op het beleid? Of moeten we eerst nog wat dieper in Bush’s bodemloze put van waanzin en geweld staren voor dat er beterschap kan komen?

Maakt het tout court iets uit of er Republikeinen of Democraten aan de macht zijn? Kosovo werd platgebombardeerd onder Clinton.

Ik vind sommige uitspraken van bijvoorbeeld Barack Obama op zich wel inspirerend, zoals zijn afwijzende houding tegenover lobbyisten, zijn veroordeling van de oorlog in Irak en zijn roep om een universele gezondheidszorg in de VS. Langs de andere kant kan je van een man die Ariel Sharon (zelfs voor zijn hartaanval) “always absolutely important and constructive” noemt en die de Israelisch-Libanese oorlog van vorige zomer goedpraat, ook niet veel goeds voor het midden-oosten verwachten…

—-

UPDATE: een meer gedetaileerd overzicht van deze ‘exodus’ vind je in het recente artikel: ‘A man alone: The twilight of the Bush presidency‘ uit The Independent.