BRUSSEL – Op 11 september betoogt de organisatie “Stop the Islamisation of Europe” (SIOE) voor het Europees Parlement in Brussel. De organisatoren hebben naar eigen zeggen geen banden met extreemrechtse partijen, maar willen de invasie van islamgebruiken in Europa stoppen. De Brusselse politie weigert elk commentaar.De organisatie heeft het vooral gemunt op de islamitische wet, die de democratie en de gelijkheid schendt. “De islamieten proberen in Europa parallelle samenlevingen in te richten waar de islamitische wet de plak zwaait”, stelt SIOE op haar website. “Die wet staat voor ongelijkheid van jongens en meisjes in onderwijs. In onze samenleving is iedereen gelijk voor de wet, maar islamieten maken een onderscheid tussen geprivilegieerden en buitenstaanders. Dat is een fundamenteel verschil met de democratische grondwetten in heel Europa.”Het initiatief van “Stop the Islamisation of Europe” is in handen van de Britse organisatie “No Sharia Here” en het Deense SIAD. De organisatoren hopen op 11 september tienduizenden mensen te verzamelen voor het Europees Parlement in Brussel. De hoofdstedelijke politie wil niet bevestigen of ze al met de organisatoren heeft samengezeten en weigert in te gaan op de eventuele veiligheidsproblemen die de manifestatie met zich mee kan brengen. (belga/dm)

?? Denken de organisatoren van deze betoging niet heel stereotiep over de islam? Ja, er zijn extremistische moslims. Laat ons eerlijk zijn: er zijn ook extremistische katholieken, protestanten, boedhisten,… Maar: moet je ze daarom allemaal over één kam scheren?

Ik vind dit alweer een voorbeeld van onverdraagzaamheid. De organisatoren noemen zich dan wel niet extreem-rechts, het is wel dat ‘extreem-rechts-windje’ (of spijtig genoeg vaak storm) die het politieke en maatschappelijke landschap overheerst. De mensen bang maken, mensen bijna dwingen tot onverdraagzaamheid, daar zijn ze hier goed in …

Je zou eens naar Marokko moeten gaan. Bezoek daar Adar, een idylisch dorpje vól moslims, waar er zóveel verdraagzaamheid is, dat je je hier onmogelijk kan voorstellen.

We mogen de problemen van een multiculturele maatschappij niet wegsteken, maar is de oplossing het creëren van onverdraagzaamheid, angst, het gelijkstellen van de islam aan extremisme?!

Hey!

Gisteren ben ik terug thuisgekomen van Marokko. Ik zie er goed uit zeggen ze hier. De laatste week was ook heel aangenaam. De eerste dagen bracht ik door bij ons hevige Fatima. Dinsdagavond gaan we naar het pasgeboren kindje van Ahmed kijken. Een hele belevenis want we worden allemaal in traditionele Marokkaanse feestkledij gekleed. Echt geen zicht& we zweetten ons kapot. We vroegen ons af of ze ons uitlachten of ze het echt serieus meenden.. Uiteraard is het nogal grof om zoiets te vragen. Het kindje kreeg bij de geboorte zalf op de ogen en onder de neus gesmeerd.  Onder de neus is het tegen de slechte geuren.. Toch vind ik dat het niet echt stinkt in Adar.. Woensdag begon ik terug te werken. We zijn al redelijk opgeschoten met het werk, alle putten zijn met betonnen palen gevuld en we zijn begonnen met het vullen van de gaten in de muur (om de muur te vestevigen). ’s Middags aten we bij Ahmed thuis. 7 dagen na de geboorte van het kind, vindt er steeds een groot feest plaats, waarom het kind een naam krijgt. We kregen massa’s eten. Versgemaakt brood met pinda-koffie, boter & olie, daarna tajine met geitenvlees, dan fruit en tot slot thee met koekjes. Dáchten we… want ze hadden blijkbaar ook nog couscous gemaakt. Met een bomvolle maag zongen we in de namiddag vele onnozele liedjes. Met een woord van een liedje zochten we telkens een volgend liedje. Echt marginaal hoeveel domme liedjes je kent! Tegen de avond beschilderde een vrouw ons met henna. We gingen namelijk naar een trouwfeest en daar is het ‘een must’ om henna op te hebben. In het huis van de bruid was het een ongelooflijke drukte. We gingen op de foto met haar en .. ze zag er niet gelukkig uit. Later op de avond had ik een gesprek met een Limburgse van Marokkaanse origine, die vertelde dat ze eigenlijk niet wilde trouwen. Het is vaak zo dat meisjes liever in hun eigen dorp blijven, ze zijn immers bijna nooit buiten de muren van Adar geweest, hebben al hun vrienden en familie daar, en .. ze zijn uitgehuwelijkt (vaak al op hun 11 jaar, het huwelijksfeest volgt meestal rond hun 18e). Als het meisje naar huis wil, zal ze vele kilometers moeten stappen. Bovendien is het de gewoonte dat de vrouw ‘op het huis past’. Er moet altijd iemand in het huis aanwezig zijn. Het Limburgse meisje is gelukkig dat ze in België geboren is. In België wordt ze traditioneel opgevoed & daar heeft ze het niet altijd even gemakkelijk mee. De (vrijheid van de) toekomst lonkt.. Na het hectische gebeuren, aten we (brood en tajine). Daarna was er veel muziek. De meeste mensen zaten en tetterden. Onze groep was heel moe van het zware werk, rond half 1 gingen we naar huis. Pas om 4u zou de bruid naar het huis van haar bruidegom gaan en daar afscheid nemen van haar familie. Ze wacht in zijn kamer tot hij naar haar komt. Dan zullen ze samen bidden, eten en ‘de liefde bedrijven’. Ze noemen het ook la sexualité violence. Klinkt niet zo goed ..

Donderdag en vrijdag werkten we in een heel erge hitte (rond 45 graden). We beëindigden het verstevigen van de muren. Fatima maakte ’s avonds haar overheerlijke spaghetti. Zaterdag kochten verschillende mensen in Taroudant alle ingrediënten om haar spaghetti in België te kunnen namaken, maar ook tajines, allerlei hebbedingetjes voor thuis… Zaterdagavond gingen we Marokkaans eten in een toeristisch (maar overheerlijk!) restaurantje. Zondag zetten we, nog nog wat winkelen, onze tocht richting Aourir in. Een duik in het wilde water aldaar & de bus op naar Casablanca, de vlieghaven.

Bye bye Marokko, een hele ervaring rijker!

Saar.

Hey,
mijn vorige post sloot ik af met het feit dat mijn maag raar begon te doen .. wel het is sindsdien niet gebeterd & ben na een week bij een dokter geraakt. Diagnose: een vuile bacterie. Behandeling: antibiotica, pijstillers, darmenmiddel & 5 dagen rust. Vandaar dat ik nu achter de pc zit.. je kent me (of je kent me niet..) Zeven van de negen mensen zijn overigens al ziek geweest, één of twee dagen, bij mij is het hardnekkiger.
Tot zover mijn gezaag.

Deze week was alweer een week van harde arbeid. We hebben intussen een paar putten bijgegraven, al 8 (vd 11) grote pilaren gezet en het terrein geëffend (wat heel zwaar werk was in de blakke zon). We hebben een beetje het gevoel dat we een zuilengalerei aan het maken zijn. Op die pilaren kan volgens mij een dag van drie meter beton ofzo rusten. We zullen het maar aan de Marokkaanse architecten/architectuur wijten.

De funderingen die we vorige week groeven, bleken van geen nut te zijn. We gaan de bestaande muren toch gebruiken. 2,5 dag gewerkt voor niets dus. De Marokkaanse architecten?

Deze week was heel rustig, ik hoop dat er volgende week wat meer activiteit is. Het werk is zo zwaar dat we ’s middags 4 uur plat liggen te zweten (het enige water komt uit onze waterput of is op 20 minuten wandelen in de blakke zon, wat we telkens willen doen, maar de energie niet vinden). ’s Avonds zijn we doodop van het harde werken. We hebben een aangename groep, leuke groepssfeer, maar ook een heel rustige groep. Deels door de warmte, deels door de rustige persoonlijkheden. ‘t Is dus niet helemaal mijn ding, actieve Saar, geen dol amusement. Ik heb wel een aangenaam, rustig, nuttig gevoel vanbinnen.

Volgende week is er normaal gezien een trouw in ons dorp (die drie dagen duurt), we zijn al uitgenodigd, dus ik hoop dat we er ook echt naartoe kunnen. Ik had vorige week al aan Hassan gevraagd voor Henna en Marokkaanse kleren en dat leek hem een heel leuk idee. ‘t Zou echt zalig zijn. Ik zal volgende week ook wel veel tijd bij ons Fatima doorbrengen. Fatima is een superzotte feministe die ons ‘huishouden’ doet. Elke dag blijft er iemand bij haar om haar te helpen en ze verzorgt ook de zieken. Zo krijg je diepgevroren pattatten (sinds eergisteren hebben we een frigo), tomaten,… op je kop. Steekt ze je hoofd (willen of niet) in een emmer water, wast ze je van top tot teen lekker ruw en zonder enige schaamte. Ze lacht ons ook wel uit. Ook andere Marokkanen doen dat: ziek zijn vinden ze hier blijkbaar iets heel grappigs. Ik vind het fantastisch dat Fatima nog steeds niet opgeeft om voortdurend een hele uitleg in het Berbers te doen, ook al verstaan we er niet veel van. Fatima en ik hebben wel onze gemeenschappelijke taal gevonden: zang. Allah allah gamulilah (enzo van die dingen en dan op alle mogelijke toontjes en de één zingt de andere na). Als ik nog eens met Fatima alleen ben (zonder zieken) zullen we onze klanken eens doen schellen door het rustige Adar. Zalig mens, maar ook stekezot. Achmed (onze fantastische & grappige architect, werfleider..) heeft er schrik van. Hij durfde gisteren dan ook geen pannekoeken te komen eten. Als we de gebarentaal van Armi begrepen, hebben Fatima en Achmed een affaire gehad..

Nog een nieuwtje: Achmed (naast Hassan de enige die Frans kan, dus niet onze ‘werfleider’) heeft woensdsagavond een zoontje gekregen. Echt toeval dat ik de dag ervoor aan hem vroeg hoeveel kinderen hij had & hij zei dat er een kleintje op komst was voro deze maand. Deze week zullen we het baby’tje waarschijnlijk te zien krijgen.

Ik kruip mijn bedje in, zodat ik hopelijk morgen fris en monter terug naar het primitieve en hete Adar kan vertrekken voor onze laatste week (de rest van de groep is nu aan het genieten van een zwembad, veel groen,… in een bergdorpje).

Veel liefs, Saar.

Hey,

ik zit voor 3 weken in Marokko met de bouworde. We (9 jongeren) zouden een brug bouwen in een berberdorp, nl. Adar, kort bij Taroudant.

Uiteindelijk zijn we, na een busrit van meer dan 7uur, eerst een dagje in Agadir (Ourir om juist te zijn) gebleven. Gewandeld, gesprongen tegen de golven, kortom: vakantie genomen. Woensdag vertrokken we dan naar Adar, een rit van weer enkele uren in een saunabusje. Adar zag er meteen fantastisch uit. Heel rustig, zanderig, vriendelijke mensen. We aten typisch marokkaans eten met onze handen en maakten een wandeling door het heuvelachtige landschap (aan de voet van het anti-atlasgebergte). Water is hier, zoals op zoveel plaatsen in de wereld, een groot probleem. Het heeft er intussen al 7jaar niet meer geregend en daarom hebben ze het water van in de bergen naar beneden doen komen. Sommige personen in het dorp (van ongeveer 2000 inwoners) bezitten dit water (het wordt van generatie op generatie doorgegeven), diegene die het niet bezitten moeten het kopen. Oneerlijk systeem vind ik .. ’s Avonds waren alle oudsten van het dorp naar onze slaapplaats gekomen om ‘te discussiëren’ over wat we zouden doen. We zouden een klaslokaal bouwen. De volgende dagen werd echter al snel duidelijk dat we een heel grote ‘polyvalente zaal’ zouden maken voor de association. Dit is een soort wijkwerking van bij ons en staat vooral in voor onderwijs voor kinderen die geen onderwijs konden volgen en ouder dan 12j zijn en basiseducatie en andere vorming voornamelijk voor vrouwen. De polyvalente zaal zal dienen voor vergaderingen van de association en ook als speelplaats enzo. Zot werk, zeker voor een studente die in België puft bij 30 graden en het grootste deel van haar tijd met het kopke werkt en niet met de handen. Op 2,5 dag groeven we de basis voor de funderingen (20 op 30 m wordt de zaal), verschillende putten voor pilaren die het dak zullen ondersteunen, droegen we supergrote en dus zware stenen aan voor de fundering, maakten we met ijzer kaders voor in de putten en vulden we al enkele putten met stenen (die in en rondom de kaders liggen) en cement (dat we zelf mengen met zand en water). Dit alles in 40 graden, ahum.. Ik heb al spierballekes gekweekt, be prepared als ik terugben in België. Hassan is eigenlijk onze gids buiten het werk en Achmed begeleidt ons in het tijdens het werk. Hassan kan heel goed Frans en we hebben al heel veel gebabbeld. Op ideologisch vlak kunnen we het erg goed vinden. Hij is een moderne -niet praktiserend- moslim, pro de emancipatie van vrouw en kinderen (hij is president van de association, die dan ook voornamelijk deze emancipatie tot doel heeft .. zonder dat de mannen dit (mogen) weten). Hij bestudeert ook het marxisme-leninisme en zet zich ten volle in voor ’sociale zaken’. Achmed spreekt geen woord Frans, maar is erg grappig. Je zou hem moeten bezig zien.. De mensen zijn erg gastvrij en zijn content dat we hun helpen. Ik heb al discussie gehad met mensen of het bouwen van deze zaal fundamenteel iets kan veranderen (aan bvb de positie van vrouw en kind in Marokko)? Zij vinden meestal van wel. Ik denk dat alles afhangt van de ingesteldheid van de associatie, willen zij de positie van kind & vrouw ook daadwerkelijk veranderen? Hen bewust maken van de problematiek? Hassan en ik zullen nog wel uren zoet zijn met dit thema, want ik denk dat het in de eerste plaats hij (en de associatie en tot slot de hele bevolking) is die dit moet verwezenlijken.. Nu zit ik in Esouira, een prachtig stadje aan de zee, erg fris als je van Adar komt. Zwemmen, rondkuieren, een heel mooie (fruit?)schaal gekocht… Morgen gaan we alweer naar Adar voor een volledige werkweek. Er zijn al enkele zieken in de groep (niet superziek, overwerkt, maaglasten,…) . Ik was tot nog toe kerngezond, maar mijn maag doet deze avond ook raar. De immodium en motiliums liggen al klaar .

Tot hoors, lees’…

x Sara x