Solidarity groups in Brussels stage a picket rally

at the European Union Commission Building

to press for the release of Prof. Jose Maria Sison

Brussels, Belgium

September 10, 2007

Members of various Brussels solidarity groups, trade unionists and individual supporters in support of the Free Jose Maria Sison campaign held a picket rally  in front of the EU Commission building in Brussels, Belgium  Solidarity groups include the following: Defend Joma Belgium, International Action for Liberation (INTAL), Philippine-Belgian Support Group (FGB), Ugnayang Pilipino sa Belgium (UPB),

10 September 2007

Source: http://www.arkibongbayan.org/2007-09Sept10-Brussels/brusselsfreejoma.htm

More photo’s?

]]> http://becomeactive.wordpress.com/2007/09/11/action-in-belgium-against-the-arrest-of-jose-maria-sison/feed/ 0 saraenkoen http://becomeactive.wordpress.com/2007/08/29/urgent-chief-political-consultant-of-ndfp-jailed-in-the-netherlands/ http://becomeactive.wordpress.com/2007/08/29/urgent-chief-political-consultant-of-ndfp-jailed-in-the-netherlands/#comments Tue, 28 Aug 2007 23:54:47 +0000 saraenkoen http://becomeactive.wordpress.com/2007/08/29/urgent-chief-political-consultant-of-ndfp-jailed-in-the-netherlands/ ]]>

URGENT: Chief political consultant of NDFP jailed in the Netherlands!!!

Yesterday, the chief political consultant of the National Democratic Front of the Philippines was arrested by Dutch authorities in Utrecht. In addition, several offices of NDF-personalities were raided and personal computers were confuscated.

All of this happened despite the Supreme Court decision last July 2007 that dismissed as invalid the charge of rebellion and the hundreds of folders of supposed evidence against Prof. Sison and 50 other individuals.

This news has alarmed many sympathizers of ‘Joma’ around the world.

“Anakbayan [a progressive Filippino youth organisation] warned that the arrest of the Kabataang Makabayan (KM) founding chairman would spark another ‘red moon rising’ in the ranks of youth and student democracy-fighters and civil libertarians.“, Eleanor de Guzman (chairperson) argued in a recently published press-statement.

Even more pressing for the dutch authorities is the international condamnation of this interruption in the peace process between the Government of the Republic of the Philippines (GRP) and the National Democratic Front of the Philippines (NDFP).

These attacks on the chief political consultant of the NDFP, show a clear reluctance of pursuing meaningfull peace negotiations and the andvancement of civil liberties both in Western Europe and in the Philippines alike!

(UPDATE) Sison arrested by Dutch police for Kintanar, Tabara slays

The Dutch Public Prosecutor’s Office in Rotterdam, Netherlands and the Royal Netherlands Embassy have confirmed the arrest of Jose Maria Sison on Friday morning in Utrecht where Sison is based, ABS-CBN Europe News Bureau reported.

Sison was arrested by the International Crime Investigation Team of the Dutch National Criminal Investigation Department to face the criminal charges for his alleged involvement in assassinations of Romulo Kintanar and Arturo Tabara that took place in Philippines.

Jan Fermon, Sison’s lawyer told an abs-cbnNEWs.com source that the official charge was “incitement to murders” in the Philippines.

A statement on the Web site of the Dutch Public Prosecutor’s Office said: “The Communist leader was suspected of giving orders, from the Netherlands, to murder his former political associates in Philippines, Romulo Kintanar and Arturo Tabara.”

Wim de Bruin, the spokesman from the Dutch Public Prosecutor’s Office said in a telephone interview with ABS-CBN Europe News Bureau that the arrest was done by the local police and the Interpol was not involved because Sison was suspected to have ordered the murders from the Netherlands, which is a criminal act under the Dutch law.

“We started this investigation, a year ago, in 2006 and the police have concluded so far at the moment to make the arrest,” de Bruin explained.

According to the Public Prosecutor’s office, except for Sison’s apartment, the police also combed the apartments of Sison’s co-workers, seven in Utrecht and one in Abcoude.

A source however said Sison’s house was also subjected to a search by Dutch authorities. The source also said the houses of National Democratic Front (NDF) negotiating panel head Luis Jalandoni and Ruth de Leon, executive director of NDF international information office were searched by Dutch authorities. Computers and files were reportedly taken.

De Bruin confirmed that it included the NDF Panel office in Utrecht.

Sison is the chief political consultant of the NDF negotiating panel in the suspended peace talks with the Philippine government.

The Dutch spokesman also said that it was only Sison who was arrested and that no other persons were arrested in connection with the charges.

De Bruin said that Sison who is the founding chairman of the Communist Party of the Philippines (CPP) will be detained in the Netherlands and will be tried by a Dutch court and will not be expelled or deported to the Philippines.

The statement said that Sison will be indicted by the Examining Judge at Court in The Hague on Friday.

Romulo Kintanar was gunned down on January 23, 2003 while having lunch in a Japanese restaurant in Quezon City. Kintanar was a former member of the Central Committee and Politburo, the CPP’s leading bodies. He was also the former chief of staff of the New People’s Army until his arrest in 1988.

Tabara and Stephen Ong, boyfriend of Tabara’s daughter, were shot dead at the parking lot of SM Fairview in Quezon City in September 26, 2004. Tabara was the former head of the Visayas Commission of the CPP and also a former member of the Central Committee and Politburo.

Both assassinations were admitted to by the CPP and the New People’s Army.

CPP spokesman Gregorio Rosal had said: “It was absolutely correct to put an end to Kintanar’s rotten, criminal, counter-revolutionary and bloody record.” Rosal said a “people’s court” sentenced Kintanar in 1993. Kintanar was accused of being an “intelligence agent of the [Manila] government’s military and police since 1992.” He was also tagged by the CPP of being a “project officer in an assassination plot against Prof. Jose Maria Sison in the Netherlands” in 2000.

The CPP also said that a “people’s revolutionary court” tried and found Tabara guilty of “numerous criminal cases and complaints of human rights violations.”

Kintanar and Tabara were expelled from the CPP in the early ‘90s.

The two were instrumental in the formation of groups that broke away from the CPP-NPA and remained critical of Sison.

Tabara at the time of his assassination was the chairman of the Revolutionary Proletarian Movement of the Philippines and the Revolutionary Proletarian Army – Alex Boncayao Brigade which frequently had armed encounters with the NPA.

Sison has denied direct involvement in the deaths of Kintanar and Tabara.

Sison had said Kintanar “had too many enemies in the criminal world of military and police operatives.”

The CPP founder has also been accused by the widows of Kintanar Tabara of ordering their husbands’ deaths after they broke away from the CPP-NPA.

Sison has been on self-exile in the Netherlands since 1987. He had applied for but has not been granted political asylum. He could not be deported because he has claimed his life would be endangered upon his arrival in the Philippines.

Arroyo: Victory for justice

President Arroyo lauded Sison’s arrest saying that it was a giant step towards peace.

“A victory for justice and the rule of law,” Mrs. Arroyo said.

The AFP also echoed the same response of Mrs. Arroyo with the CPP founder’s arrest.

“The arrest of Sison is a triumph of justice. Ironic as it is, he is assured of his day in court – a right denied to the thousands of innocent victims of Communist kangaroo courts. This is the long arm of the law catching up with Mr. Sison,” Lt. Col. Bartolome Bacarro, chief of the AFP’s Public Information Office said.

Bayan: Sison’s arrest on prodding of Philippine government

Meanwhile, the Kilusang Magbubukid ng Pilipinas (KMP) believed that the government is intensifying the attacks on progressive forces.

“They are trying to create a chilling effect on the mass movement here in the Philippines by arresting him (Sison). They are badly mistaken,” Carl Ala, KMP spokesman said.

The Bagong Alyansang Makabayan (BAYAN) , on their part, condemned the arrest and the raid on the houses and offices of NDF personnel by the Dutch authorities.

“The move to arrest Joma and the subsequent raids and interrogation of NDF personnel are most probably done with the knowledge and prodding of the Philippine government. We condemn both the Dutch and Philippine government for these latest attacks on civil liberties,” BAYAN secretary general Renato Reyes said.

Reyes said that the legal basis for the arrests and raids remain unclear and are highly questionable. No formal charges have been filed by the Dutch authorities.

“The rights of the NDF personnel are being clearly violated by the Dutch government. Meanwhile the Arroyo government is beside itself with glee over the latest developments,” Reyes added.

He added: “The Arroyo government has long sought the incarceration of Sison along with the termination of the peace process. The attacks on the NDF personnel who are part of the peace process clearly show that the Arroyo government has no intention to pursue meaningful peace negotiations”.

Source: abs-cbn news

Read more: here and here.

Lees hier een sociaal-maatschappelijke analyse en het verslag van de Filipijnen’reis’ september-oktober 2006: verslag-filipijnen.doc

“….De Filipijnen, wat roep dat bi j jou op? …

De Filipijnen. Wat roept dat bij mij op? Veel. Immens veel. Misschien vooral gevoelens. Vriendschap door de manier waarop de mensen me daar ontvingen. Ellende als ik denk aan de armoede, de sloppenwijken, de magere kindjes. Angst voor de akelige verhalen die de mensen me vertelden. Moed wanneer ik de beelden van het opstandige volk terugzie. Hoop omdat ze streven naar een beter leven. Verdriet omwille van de mensen die daar bijna elke dag vermoord worden. Het roept veel bij me op. Immens veel.

…

De strijd mag niet stoppen. Iedere week worden politieke moorden gepleegd in de Filipijnen. We zullen ons verhaal blijven vertellen aan mensen. We hopen dat ook jij dit verhaal verder vertelt. Je kan ook nog vele andere dingen doen: …”

INHOUDSTAFEL

Woord vooraf (3)

Inleiding (4)

Enkele algemene vragen (8)

De Filipijnen. Waar ligt dat?

De Filipijnen. Kan je daar wat meer over vertellen?

De Filipijnen. Wat is daar al gebeurd?

De Filipijnen. Gloria Macapagal Arroyo, wie is dat? (11)

De Filipijnen. Kan je daar een maatschappelijke analyse van geven? (12)

Verhaal: Mensen helpen – een misdaad? (14)

De vrouwenrechtenorganisatie Gabriela (17)

Stadsarmen: Samakana in Vitas (27)

Arbeiders: NFL-Naflu-KMU in de Dole fabriek van Polomolok (34)

Gelovigen (43)

Boeren: Bugas-KMP in Lower-Maculan (48)

Naar de Filipijnen gaan, is dat zinvol? (61)

What to do to stop the killings (65)

Hey!

Koen & ik zijn sinds maandagavond terug uit de Filippijnen. Onze laatste week was nog heel intens!

Woensdag ben ik naar een plaats in Centraal-Luzon gegaan, de gevaarlijkste plek op dit moment in de Filippijnen. De 2 maanden dat wij daar waren zijn er daar al vijf mensen vermoord. Slik. We moesten dan ook vroeg vertrekken, opdat we zeker voor het donker zouden thuiszijn. Het was een dag om nooit te vergeten. Ik sprak vele uren met 2 neven. Ze worden beide gezocht door de Armed Force of the Philippines, als zijnde lid van de NPA (het communistische leger). De broer van 1 van en is neergekogeld. Hij leeft gelukkig nog (hij was daar), maar heeft een serieuze schotwonde in zijn arm en zijn been. Deze neef is echt een doodgewone kerel. Hij is (zelfs) geen lid van één of andere organisatie. Hij was een simpele fisherman en ging ’s avonds telkens braaf naar huis om voor zijn vrouw en kinderen te zorgen. Ook de familieleden van mensen die ze verdenken (!) van lid te zijn van de NPA worden dus vermoord. Wat kan een mens dan uiteindelijk nog doen?! Nog zotter: 1 van de 2 mannen wordt in zijn dorp als dood beschouwd. De militairen hebben het gerucht dat hij stierf in een gevecht tussen NPA en AFP onder de mensen van het dorp verspreid. De man is nu aan het denken wat hij best doet: het dorp laten weten dat de militairen liegen of voor zijn veiligheid kiezen? .. Op de plaats waar ik heenging, in een zaal bij een katholieke kerk, leven 42 mensen samen. Ze zijn allemaal bedreigd met de dood. Ze kunnen dus onmogelijk nog op straat komen. De kinderen zijn getraumatiseerd, maar de ouders gaan er geweldig mee om. Ze doen er alles aan om het hen naar hun zin te maken. Tekenen, zingen, lesgeven,… Ook het Children Rehabilitation Center komt er zo vaak als mogelijk langs. Ik vroeg me af of ze daar wel veilig waren. Het zijn immers allemaal staatsvijanden (op het hoofd van sommige van hen staat geld). Ze beweerden dat een katholieke kerk de veiligste plaats is waar je nu kan zijn. Als de regering ook nog de katholieke kerk in het harnas jaagt, komen ze helemaal in een impasse terecht. Het leek voor mij als een asielcentrum. Op één plaats blijven, met mensen die je niet kent, niet buitenkunnen, slecht eten (altijd sardines met rijst en noedels = krijgen ze door giften). Het enige verschil is dat deze mensen helemáál geen toekomst meer hebben. Ze zullen zichzelf steeds moeten verbergen .. ondergronds moeten leven. Als je zo’n verhalen hoort, begrijp je dat ze de wapens opnemen.

Donderdag, vrijdag en zaterda mochten Koen en ik samen (wauw!) naar de kmu in Southern-Tagalog. Donderdag kregen we meteen een stevige oriëntatie van Marlon. Handig wanneer al de vragen die je hebt beantwoord worden .. In de namiddag gingen we naar het stakingspikket van Nestlé. Zij staken al bijna 5 jaar! In de CAO wilde het management de vakbond de pensioensuitkeringen afpakken. Dat pikten ze niet! Ze begonnen een staking en tot nu staken ze nog met 600 werkers! 16 zijn gestorven .. 15 door een tekort aan voedsel, slechte leefomstandigheden, stress,… 1 werd vermoord op 22 september 2005: Ka Fort. Sindsdien is de Nestlé-strijd nog meer in de aandacht gekomen. Wanneer we daar waren was er een zatte werker heel de tijd tegen Koen aan ‘t praten. Of liever, zeer emotionele taal aan het roepen, met alle mogelijke gebaren, zelfs met tranen. Het was zattemanspraat, maar het kwam ook recht uit zijn hart: “Als Nestlé zo goed en vooruitstrevend is, dan kunnen ze toch een klein stukje van onze CAO goedkeuren? Ik wil vechten voor de voordelen voor mijn familie. Daarom word ik activist, niet om vermoord te worden. .. weent .. We zullen winnen! ..” We hadden echt schrik dat hij een hartaanval zou krijgen. Ik zat daar met de andere werkers een beetje te giechelen en ons ongerust te maken, maar Koen bleef heel serieus en maakte zich ernstige zorgen. Echt knap. Dat ze zullen winnen, daar ben ik overtuigd van. De supreme court heeft hen intussen ook gelijk gegeven, na bijna 5 jaar zijn ze op het hoogste niveau van het gerechtelijk apparaat geraakt. Nu wachten op de reactie van het management.. Die avond hadden we ook nog een hele discussie over waarom KMU ook contractuelen moet organiseren. Uiteindelijk bleek dat we er allemaal wel hetzelfde over denken (je moet ze organiseren, maar niet openlijk). Het was alweer de taalbarrière die er een stokje voorstak. Slapen aan een stakingspikket .. Niet zo vanzelfsprekend. Zeker niet voor Koen, die maar 1 uurtje kon slapen.

Vrijdagochtend gingen we naar Keihin, een zusterbedrijf van Honda. Keihin verzorgt het aircosysteem van de auto’s. Tegen de middag geraakten we er maar binnen. We hadden bij de werkers van Nestlé een lange broek en schoenen geleend (echt geen zicht ). Koen zijn schoenen waren na 5 minuten al kapot. ‘t Was hilarisch om te zien, maar we voelden ons ook schuldig. Dat waren immers de beste zondagsschoenen van deze werker. Hoe moesten we dat uitleggen? In Keihin kregen we een zalige uitleg van Alex. De vakbond in Keihin staat heel sterk. Ze hebben 88 van de 150 werknemers georganiseerd (zijn lid) en 70% daarvan zijn heel actief. Deze gaan ook meer naar rallys, bigmobs,… buiten Keihin. Als je weet dat 50 van de 150 staff zijn, dan hebben ze een zeer sterke organisatie. Na deze bemoedigende vorming, gingen we progressieve liederen beluisteren. De groep van Marlon had een mini-concertje voor ons voorbereid! Die nacht sliepen we opnieuw aan een stakingspikket, nu van Nissan. De mannen begonnen een hele uitleg en ik begon naarstig te noteren. Koen liet er zijn hoofd echter bij zakken. Hij kon écht niet meer. Dodookes doe & morgen met een fris hoofd er terug tegenaan!

Zaterdagochtend kregen we de hele uitleg van hun al meer dan 5jaar lange strijd. Het was een gelijkaardige uitleg als die van Nestlé. Het gaat hier evenwel niet over het pensioensfonds, maar over onterechte ontslagen van de 16 KMU-officers en 27 KMU leden, na een dispuut over de CAO. Wanneer dit gebeurde begonnen ze met een staking. 251 werkers staakten. Nu staken er nog 143 werkers en de 16 officers: de doorzetters. De Supreme Court heeft ook een gunstige uitspraak gedaan: alle 143 moeten opnieuw aangenomen worden en moeten voor de voorbije 5 jaar vergoed worden. De loonstijging die in de CAO gevraagd werd, moet er komen. De 16 officers blijven wel ontslagen .. De werkers hebben hun solidariteit al uitgesproken met de officers, ze zullen hen financieel steunen. Dit is het resultaat van een jarenlange bikkelharde strijd, waarbij de stakers elke maand naar Manila afreisden (zeker 2uur onderweg) om te protesteren in het gerechtsgebouw. Ze slaagden er zelfs in een pikket aan de Supreme Court op te stellen. Zo’n volharders, ik vraag me af of wij Belgen zo voor onze rechten zouden kúnnen opkomen?!!

’s Nachts sliepen we terug in het staffhouse van Anakbayan. Ik werd een aantal keer badend in het zweet wakker. Dat weerhield me er echter niet van om de volgende dag een actieve laatste dag te beleven. ’s Morgens had ik een afspraak met de Alliance of Health Workers. Ze gaven me een snelle blik op de gezondheidswerking in de Filippijnen. Die is er vreselijk aan toe: geen medicijnen, te weinig personeel, nauwelijks hygiëne. Dat zorgde ervoor dat er in een ziekenhuis in Bicol 14 pasgeboren baby’s stierven door infecties. Een tekort aan hygiëne bij de moeders, zo zei het management. Ahum. In de namiddag gingen we Crispin Beltrante bezoeken, Ka Bel voor de vrienden . Hij is een van de 6 progressieve congressmen, maar is opgepakt wegens ‘rebellion’. Ze kunnen daar echt iedereen beschuldigen .. Ka Bel is een FANTASTISCH man. Hoe hij kon vertellen, zo gedreven, zo wauw! Hij is 72, heeft heel veel gezondheidsproblemen (daarom zit hij niet in de gevangenis, maar in een ziekenhuis), maar je zou het hem niet geven. Van hem kunnen we zeker zeggen: Activist tot in de kist! Het bezoek aan Ka Bel was de beste afsluiter dat je je kan bedenken. Een zware reis naar huis wachtte ons, maar al bij al ging ze nog snel voorbij.

De voorbije dagen heb ik me gesloten in de armen van mijn ouders en zussen. Ik probeer nog even weg van het Belgische leventje te blijven. Ik schreef een bijdrage voor de e-nieuwsbrief voor de studenten van de UGent. De titel: 17 studentenleiders vermoord. Ik hoop dat ze het artikel volgende week onder de studenten verspreiden. Het zou een mooie solidariteitsboodschap zijn. (17studentenleidersvermoord1.doc) Ik heb voor volgende week ook een afspraak met iemand van De Standaard versierd. Normaal zal er dus binnenkort ook een artikel met mij in de krant verschijnen. Vandaag ben ik al de hele dag mails aan ‘t versturen om alles van de studentenvertegenwoordiging in orde te krijgen. Vanaf zondag is het weer aan mij om te ‘organizen’. Ik zal de ervaringen van de voorbije 2 maanden zeker kunnen gebruiken!!

Vele groeten, Sara.

Hey!

Zeer moe wend ik me weer tot jullie. Vannacht geslapen op het Anakbayan Staffhouse (heb een beetje ruzie met de mensen van cwr, ze vroegen ineens 75 pesos per nacht dat ik daar NIET bleef. Wat eigenlijk belachelijk weinig geld is, maar principieel weiger ik er nog te slapen) Nuja, het Anakbayan Staffhouse (waar Koen slaapt) is niet ideaal. Met uw matje tegen de grond, mensen die laat opblijven en het licht dat blijft branden. Om 1u sliep ik en om 6u eruit. Daarom ben ik dus moe .

Gisteren en vandaag waren zalige dagjes. Gisteren ben ik, samen met Koen, mensen gaan bezoeken die slachtoffer zijn van militarisatie. Hun cousin is vermoord en velen onder hen worden bedreigd als zijnde lid van de NPA (communistische leger dat tegen de overheid vecht). Hun kinderen zijn getraumatiseerd. Het Children Rehabilitation Center vangt hen op (voornamelijk psycho-sociaal door middel van expressieve uiting: theater, spelletjes, tekenen,…). Ze vluchtten naar een andere regio. Zeer tof om eens rustig enkele uren met een familie te praten, en met een schitterende tolk. We konden echt alles vragen!

Vandaag om 6u eruit om samen met de gevangenen het einde van de ramadan te vieren. Echt een unieke belevenis! Alleen al de controle voor je er binnengaat (je moet normaal zelfs je onderbroek naar beneden doen: ik weigerde. Je moet je inbeelden hoe de moslimvrouwen zich voelen?!). De meeste mannen daar (allemaal moslims) zitten onschuldig gevangen. Karapatan heeft een actie om de 73 onschuldige moro’s (islam-volk) te bevrijden. Political prisoners dus. Velen hebben een geldig alibi (zaten bvb op een ander eiland!). De processen zijn na 5 jaar (en meer) nog steeds niet afgelopen. Ze weten dus niet hoe lang ze daar zullen zieten. Ze wachten tot Arroyo hen vrijlaat .. Met velen in een klein kotje, 35 pesos per dag voor eten (betaal je normaal voor 1 maaltijd), ze mogen niet buiten gaan wandelen,.. Normaal worden ze als echte terroristen behandeld, maar nu maakte ze een uitzondering omdat het voor hun ‘kerstmis’ is. Echt machtig om die mensen elkaar te zien groeten, met hen te praten,… In de namiddag kreeg ik nog meer verhalen te horen van Karapatan-officers. Slachtoffers van onder de tijd van Marcos, vader/kind gekidnapt,… De informatiedienst gaf me de files voor de actie van 11 december. Dan gaan we namelijk de nu al 777 slachtoffers van de political killings herdenken. De bedoeling is dat iedereen een bepaald slachtoffer herdenkt. Ik wil jullie dus nu al warm maken voor dit initiatief. Papa is er al ongelooflijk hard mee bezig! Wanneer ik van de Filippijnen kom ga ik niet stilzitten, dat is duidelijk.

Waarschijnlijk is dit mijn laatste berichtje vanuit de Filippijnen…

Veel liefs, Sara.

mijn message is mislukt ..

alles gaat goed hier! dat is het voornaamste niet? mindanao was fantastisch! ik ga de mensen daar missen!

tot binnenkort! Sara xxx

Hey!

Alweer een week geleden, dat ik mijn avonturen naar het Belgenland verzond. Intussen heb ik een week bij de ECHTE boeren en boerinnen geleefd. Zot hoe die mensen ‘in onze tijden’ nog leven. Nu pas besef ik echt wat ze met semi-feodaal bedoelen. Laat me beginnen bij dinsdag, voor ik aan dit avontuur begon..

Maandag was er de mis voor Bishop Ramento. De mis was zeer progressief.

Progressiever dan we ons kunnen voorstellen. Tijdens de mis brachten veel mensen van verschillende religies hun solidariteitsboodschappen. Tijdens de hostie werd het lied van de Independent Church of the Philippines gezongen: met de vuist de lucht in. Een vuist die staat voor hun strijd. Ze willen voorwaarts. Op naar een betere wereld. Ze willen samen met de mensen strijden voor deze betere wereld. Geen corrupte regering als die van Arroyo die voortdurend extra-judicial killings uitvoert. Sinds 2 maanden al ongeveer 30 moorden. Van 700 in de 40 op mijn foto naar 700 in de 70. Brrrr. Vlak na mijn vorige post op de blog werd er hier in Mindanao nog een andere priester vermoord. Ook van dezelfde kerk, de IPI. Akelig.

In de namiddag namen Lizyl en ik de bus naar Merbal om van daar met een tricycle naar het office van de Health Care te gaan. Prachtige plaats. Een Nederlandse dokter heeft geld ingezameld, daarmee bouwden ze een rieten conferentiezaal en 5 rieten hutten voor hun patienten, een kookruimte en een ruimte voor de officers. We kregen heel veel verhalen te horen. Verhalen waar ik stil van werd. Op 27 september hadden de militairen (vd regering) 1 van hun lokale offices binnengedrongen. Ze duwden enkele geweren tegen de mensen en vroeger hun uit. Ze dachten dat het een basis van de NPA was, het communistische leger dat hier actief is. Ze zochten wapens. Ze behandelden deze mensen als dieren. Buiten in de regen op de grond gaan liggen, een paar stampen in je buik. Ik voelde me meteen op mijn gemak, ahum.. Wel zeer boeiende verhalen natuurlijk. Dit is echt een fantastische organisatie. Dat zou ik dezelfde avond al merken. We gingen met een single motorcycle (waar je met 5 op zit!) naar een heel ver afgelegen plek. Ze zeiden dat het 5 kilometer was, maar we reden meer dan een half uur aan een hoge snelheid, door wat me prachtige natuur leek (maar het was al donker, dus ik kon het niet zien).

Plots stopte de motorcycle en moisten we nog een eind naar boven stappen, ik snap nog steeds niet waarom .. Alles zag er heel primitief uit. Geen elektriciteit. Een organizer van de boeren wilde graag Engels leren en sprak de hele tijd met me, een zaligheid! Na dit zeer boeiende gesprek, kreeg ik een accupuntuursessie te zien. Aangezien elke Filippino 50 cent voor zijn gezondheidszorg krijgt van de overheid en je hiermee zelfs geen paracetamol kan betalen (kost 1 peso), gaan ze op zoek naar alternatieve wegen. De health care heeft net aan een groep in 5 volledige lesdagen accupuntuur geleerd. De ‘dokter’ behandelde meteen 3 patienten.
‘s Nachts sliep ik ongeveer niets. Het was een kleine ruimte met ongeveer 10 mensen, omgeven door muggen en te weinig plaats om je muskietennet op te hangen. Mijn oor deed ongelooflijk veel pijn.

‘s Morgens bleek alles nog veel primitiever dan verwacht. De community, bestaande uit 26 families, deelt 1 waterpomp. Deze is met de hulp van progressieve priesters 1 jaar geleden gebouwd. Ervoor moisten ze een kilometer stappen. In 2003 stierven nog 10 mensen door het vervuilde water. Het probleem nummer 1 zijn mensen (Filippijnse landheren of buitenlandse firma’s) die het land komen opeisen. Er is altijd hevige strijd tegen geweest. De community is vele handen op 1 buik. In 1992 werden er nog twee mensen van de community door het hoofd van een andere baranguay vermoord, in een strijd voor het land.
In de voormiddag kreeg ik een education te zien. Ze ging door in de plaatselijke kerk (leek eerder een leslokaaltje in open lucht). Ze leerden een herbal medicine maken met ingredienten die daar groeien. Uiteraard op een kampvuurtje met primitief materiaal. Ik vraag me wel af of de mensen er veel van opstaken. De kinderen waren immers ook veelvuldig aanwezig en ze maakten heel veel lawaai. Daarna verdeelden ze het medicijn over alle mensen. Solidariteit troef, dat merk je hier in alle aspecten van het dagelijkse leven. Ik kreeg ook een zakje mee. Het helpt tegen diarree, verkoudheid .. Aangezien ik het tegengestelde probleem van het eerste heb, ben ik er voorlopig niets mee.. De baranguay captain was er ook. Hij wilde graag de Belgische tourist ontmoetten. Hij nam ons mee in een tocht door de bergen (je kan je niet voorstellen hoe mooi) met zijn overheidsauto. Daarna trakteerde hij ons op mirienda in de baranguay van een andere captain. Om te stoefen . In de namiddag ontmoetten we de indigenous people. Ze hebben hun eigen wetten en hun eigen court. Ze verschillen eigenlijk niet zoveel van de andere mensen hier, behalve dat ze meerdere vrouwen mogen hebben en ze een bruidsschat moeten bezorgen. Het is historisch gegroeid dat zij hun eigen wetten en rechtbank hebben. Ik had mensen in speciale kledij verwacht (een Westers idee waarschijnlijk), maar het was er allemaal heel ‘gewoon’. ‘s Avonds kreeg ik van de organizer van de peasants weer een hele uitleg. Ik kwam onder meer te weten dat 50 procent van de grond hier in het bezit is van mijnmaatschappijen, meestal buitenlandse. Help! Heel weinig mensen bezitten hier hun eigen land, de percentages varieren tussen 10 en 30 procent. Ik was zeer moe en kroop vroeg in mijn bed. We waren op een veel betere plaats dan de vorige dag. We hadden electriciteit en een grote ton water. Het was op wandelafstand van de vorige community, wel zot hoe het zo kan verschillen. We sliepen wel in een van de beste huizen ginder (voor een keer..).

Donderdagochtend stonden we heel vroeg op om, na een helse single motorcycle-tocht door de modder, een bad te nemen in een hotspring. Heet water midden in de natuur. Om er te geraken moet je veel modder doorwaden (wanneer we terugkwamen waren we dan ook weer vuil). Het had meer deugd gedaan in het koude Belgie denk ik, maar ik voelde me achteraf wel heel lekker ruiken. Warm water krijg je hier immers enkel in de sjiekere hotels of .. op een uniek plaatsje als dit.
Het afscheid was wat snel, achteraf dacht ik dat ik echt nog een positieve boodschap wou meegeven. Het was wat raar.
In de voormiddag gingen we naar het office van Gabriela in Marbel. Lizyl kroop in haar bed (we waren immers om 5u opgestaan), ik las in mijn boek ‘liberation in education’, een boek van Paulo Freire dat ik heel goed kan gebruiken voor mijn verslag van mijn stage hier. Freire schrijft dat de eerste vorm van onderwijs het onderwijs in de community is en niet het formele onderwijs. Dat wordt dan ook het uitgangspunt van mijn stageverslag. Ik ben van plan om een paper te schrijven met als titel: ‘onderwijs voor het (over) leven’, waarbij ik aan de hand van cases de situatie van de arbeiders, de urban poor, de boeren, … zal beschrijven. Ik wil het ruimer maken dan alleen een stageverslag. Jullie zullen het dus ook te zien krijgen. Toch wil ik niets beloven ..
Nuja, na het lezen van dit boek, kreeg ik een korte orientatie over ‘bugas’, de rural peasants woman ready to stand and fight.
‘s Avonds gingen we naar de plaats waar we vier dagen zouden blijven. Ik had een heel leuk gesprek met Mayvel, een meisje van 18. Ze gaat morgen naar Manila, bij haar mama en zus wonen (na 12 jaar gescheiden te zijn). Ik zal haar waarschijnlijk volgende week zien! We vroegen toestemming aan de baranguay captain, de nonkel van Mayvel. Alles in orde. Ik was welkom!
Ze zeiden me dat het voor de security was .. Even later zou ik begrijpen waarom. Na een tocht door de donkere velden en modder (gelukkig heeft mama voor me een hoofdzaklamp gekocht!) kregen we een vreselijk verhaal te horen. Op 28 april werd er een man vermoord door de militairen. Dit gebeurde na een achtervolging van 2 van de mensen die rondom me zaten. Ze (Nanay Lucie die ik later beter zou leren kennen) en een meisje van 14 jaar konden het wapen van een van de 2 militairen bemachtigen, nadat ze hen bedreigd hadden van lid te zijn van de NPA. Ik had het willen zien .. Ze wilden het niet teruggeven. Daarna vermoorden de militairen een man. Ze dachten dat hij een relative was van de 2 vrouwen. Zot verhaal. De hele community wordt verdacht van lid van de NPA te zijn. In de maanden voor april integreerde een man in hun community. Hij werd een lid van NPA. Wanneer de militairen hem ondervroegen gaf hij dit toe. Hij werd een bron voor het leger. Hij zij dat het hele dorp bij de NPA zat, maar dat is niet de waarheid.. De militairen verdenken nu dus iedereen. Ze zijn vooral op zoek naar 3 personen: de leider van de community, de counselor en de church leader. Nanay Lucie is de eerste.
Voor we gingen slapen vertelde Nengneng me nog dat het huis waar we in sliepen zo ingericht is dat ze voorbereid zijn op een aanval door de militairen. Het huis ligt lager dan de grond, zodat ze decking kunnen zoeken wanneer de NPA komt. ‘s Nachts moest ik naar de wc, brrr, ik voelde me echt niet op mijn gemak.

De volgende ochtend gingen we naar een andere plaats. Daar werkte ik mee op het land. Mais zaaien in de zon. Wel goed om eens mee te maken wat de boeren en boerinnen hier elke dag doen. Ja, de vrouwen zijn hier ook deel van de productie, hoewel ze niet als farmers worden erkend. Wanneer ik een verplichte pauze nam tijdens het werk, ging ik even naar de mannen die tussen de carabous zaten. Wou vriendelijk goeiendag zeggen, maar kreeg geen reactie. Dat bleek voor mij hier het grootste problem te worden, de taalbarriere. De mensen kunnen wel een beetje Engels. Ze verstaan je een beetje, maar ze zijn te beschaamd om het zelf te spreken. Na het werk namen we een douche. Nog primitiever dan tevoren. Ze hebben een hol gemaakt in de grond en daar krijgen we ons water uit. Ook hier moet je je wassen met je kleren aan. Lenlen vertelde me dat ze ook thuis, wanneer ze in haar eentje doucht, haar bh en haar short aanhoudt. Toch een raar idee..

Daarna had ik een gesprek met Lenlen en helpten we nog even mee met het planten van de mais. We hebben veel te weinig meegeholpen vind ik. Ze wilden niet dat ik ziek werd (voelde me al enkele dagen niet fantastisch). Het werken op het veld is eigenlijk schoon om zien. Wat bedoel ik hiermee? De hele community (!) helpt bij het bewerken van het veld. Nanay Lisa is de eigenares van dit veld, wat 3 hectaren telt. Lisa zorgt dan voor het eten voor al deze mense (een 20tal). De volgende dag doen ze een ander veld,… Ze betalen elkaar niet, enkel met eten.

In de namiddag deden ze echt hun best om me op mijn gemak te laten voelen. Een indigenous woman (een echte deze keer, met speciale kleren ) wilde graag een dans performen, maar ze vond geen geschikte muzikant. Ze hadden ook geen gong ter beschikking .. Daarna wilde Ete (een oude magere man die me ’s middags uitvroeg over het Belgische leventje, via tolk Lenlen weliswaar) me entertainen met zijn prachtig gezong en gitaar met 3 snaren. Ahum. Ze dronken veel kokoswijn, maar dat deed hen niet echt meer praten. Te beschaamd. Voelde me lastig dat niemand met me wilde praten. Ik probeerde telkens, maar het enige wat uit hun mond kwam was ’i can not speak English’. Tegen ’s avonds was ik het echt beu. Ik huilde zachtjes in mijn bed. Ik wilde zoveel weten, maar kon niets vragen (altijd vertaling vragen aan Lenlen of Lizyl is ook geen optie, je merkt dat het hen tegensteekt na een tijdje..). ‘s Nachts maakte ik iedereen wakker omdat ik moest gaan pissen. Alles is daar zo klein en alles maakt zoveel lawaai. Ze dachten allemaal dat ik ziek was (had ’s avonds veel zeer in mijn maag, kon al een week niet naar de wc gaan, en liep lastig-stress). Zo ongerust. Eigenlijk heel lief.

De volgende ochtend, zaterdag, stond ik op met koorts. Prrt. Ik had geen zin om ziek te zijn, want wilde een betere dag met de mensen hier meemaken. En het werd een betere dag!! De mensen probeerden echt Engels met me te spreken. Je moest zien hoe ik straalde. We gingen vissen vangen voor het eten (we hadden gisteren heel de dag kippen geslacht om op te eten, ’s morgens, ’s middags en ’s avonds). Na een paar nutteloze pogingen met een net, maakten de mannen een doorgang om het water te laten weglopen uit het riviertje. Na enkele uren liep het water zichtbaar weg. In deze paar uren zochten we met onze handen naar schelpen voor het middageten. Het werd een schaarse maaltijd. Wanneer er nog een beetje water inwas, vingen we vissen, garnalen,… met onze handen. Ploeterend in de modder. Heerlijk. Ik speelde met de kinderen. Een grote vuiligheid. Echt iets voor mij. Het was al in de late namiddag wanneer we klaar waren (met het kuisen van de vissen, het terug laten vollopen van het riviertje…). Ik had een assessment en kon met vreugde verkondigen dat deze dag 100 keer beter was dan de vorige. Ik straalde.

‘s Avonds sliepen we in het huis van Mayvel (het meisje dat ik in het begin ontmoette) en haar grootmoeder. Terwijl de anderen Filippijnse songs zongen met de videoke, probeerde ik slaap te vatten.

Om 5 uur opstaan (het begint stilletjes aan een gewoonte te worden) om naar de assembly van bugas in Marvel te gaan. Na 2 uren vertraging en wat ervaringen gedeeld te hebben (met onder andere activiste van 70 jaar!), kon het eindelijk starten. Na een inleiding en het voorstellen van iedereen, hadden de vrouwen een workshop. Ze moesten samen met de mensen van hun eigen community opschrijven welke producten ze daar teelden, of ze hun eigen grond bezaten, of er sommigen meer dan 50ha bezaten, hoeveel ze verdienden, wat de hoofdproblemen waren,… Daarna werden de ervaringen gedeeld. (oh ja, als mirienda een heerlijk drankje, ik zou er liters van drinken, verse kokos met geplette pindanoten!!). In de namiddag schetsten ze de nationale situatie van de boeren (heel interessant, schandalig hoeveel mining en hoeveel grond door multinationals worden geteeld) en de lokale situatie. Tot slot hadden ze ook nog een verkiezing van de president, vice-president, secretaris-generaal,… Ze riepen me plots binnen (vroeg aan de spreker over de nationale situatie de ppt, opdat ik deze zou kunnen gebruiken voor een uitwisseling in Belgie). Ik dacht dat ik een speechke moest afsteken. Nee, ze wezen me (terwijl iedereen luisterde) op het belang van de fondsen. Beschamend. Ik voelde me plots gereduceerd tot de rijke Belg. Ze hadden me ook al gevraagd het vervoer voor de hele bende naar Marvel te betalen (500 pesos, 7.5 euro). Op zich is dat totaal geen geld, maar ik geef liever een vrijwillige bijdrage (bvb in de collectebus) dan op hun ’bevel’. Lizyl houdt mijn geld hier bij (opdat ik dus niet de rijke Belg zou zijn) en ze dacht er hetzelfde over. Niet leuk. Gelukkig vond ik voldoende positieve energie om een goed speechke te doen achteraf! ’s Avonds keerden we terug naar General Santos City.

Gisteren werd een ’rustdag’. Toch in vergelijking met de andere dagen. Als een goede Filippina waste ik mijn kleren. Ik kreeg een informele vorming over mining. Zeer interessant. Over het effect van mining op de mensen. Het effect is heel breed. 1 mijnproject zal bijvoorbeeld 30 000 ha in beslag nemen en heel veel baranguays (verschillende communities samen) vernietigen. Dit project zal een eindje van de grote steden plaatsvinden,  maar ook deze steden zullen er last van ondervinden. Het watersysteem zal immers ernstig aangetast worden. Ook de zee .. waarin ze het afval dumpen. Het heeft een effect op vele duizenden (zo niet honderduizenden) inwoners. In de namiddag kochten we het eten voor de hele week. Al snel bleek dat het voor de hele ploeg hier is (soms zijn we maar met ons 2, soms met 7). Het kostte maar 700 pesos (voor 5 dagen en voor mijn afscheid vrijdag spaghetti voor 15 man) en ik krijg hier gratis verblijf, water, rijst, elektriciteit. Dat vind ik dan weer wel een eerlijke manier van handelen. In de late namiddag ging ik mee naar de office van de youth leader van deze baranguay. Als drukmiddel om geld te krijgen voor een anti-mining project. Wel grappig. Je had me moeten bezighoren. Goed slijmen en dan het project aanpraten. Hij vroeg achteraf mijn email, dus dat zit waarschijnlijk wel in de sjakos (komt in orde). ’s Avonds keken Lizyl en ik naar wat films, oa over het kastensysteem in India (wat een onderdrukking!!).  Vandaag was een leuk dagje. ’s Morgens las ik in mijn boek ’philippine society and revolution’, over de geschiedenis en de analyse van de maatschappelijke situatie in de Filippijnen. Erna gingen Lizyl en ik naar een ’verjaardagsfeest’ van haar neef, een politieman. Had er niet veel zin in, ik zou niet weten wat ik een politieman te vertellen heb. Maar het werd echt heel interessant. Ik kreeg eens een andere visie op dit alles te zien (uit minder progressieve hoek..). We praten over hun opleiding (waarbij ze een jaar niet naar huis mogen en ook niet naar huis mogen bellen of ze krijgen fysieke straffen), over hun werk (ze dragen echte vuurwapens, brrr) en over de Filippijnse maatschappij (de overheid die ze dienen, de terroristen = NPA (new people’s army), MILF (Moro International Liberation Front), MNLF (Moro National Liberation Front) en Abu Saiaff (die buitenlanders ontvoert)). Echt boeiend!In de namiddag kreeg ik een education over de ’proletarian relationships and sex’. Hoe gaan de progressieve organisaties hiermee om? Zeer conservatief en gecontroleerd .. Gelukkig mag je zelf kiezen wie je tot de uwe neemt, maar geen seks voor het huwelijk, een verleidings & boyfriend-girlfriend periode met telkens een assessment … Ze willen dat je echt gelukkig wordt en je relatie je organisatiewerk niet belemmert.Deze avond stuur ik jullie deze lange tekst. Het doet deugd om alles nog eens neer te schrijven.  

Morgen ga ik eerst weer als drukmiddel mee voor een ander anti-mining project en daarna waarschijnlijk naar de youth sector. Donderdag ga ik naar Mabuhay, waar een case loopt tegen een leerkracht die haar leerlingen sloeg en als straf de kleding van de leerlingen uitdeed (9 jarigen). Vrijdag is het hier een bigmob (big mobilization) van de boeren. ’s Avonds is mijn assessment (met spaghettiiii) en zaterdag zal ik terug in de armen van mijn schatteke vallen (na 2 weken en half). Zowel Koen als ik vinden dat de tijd hier ongelooflijk snel gaat, dus veel tijd om elkaar te missen hebben we niet.. Koen stelt het trouwens goed. Hij is wel vermagerd zeggen de vrouwelijke Filippijnse schoonheden (en hij is al zo mager), maar hij heeft er in IloIlo een fantastisch avontuur opzitten (hoewel ook de taalbarriere hem hinderde).  Heel veel liefs,Sara. 

Ps: Belgie begint korterbij te komen. Ik zal blij zijn jullie te zien en in mijn eigen bedje te slapen. Toch ga ik het leventje hier ongelooflijk missen. Je maakt hier zoveel mee .. Ik wil jullie alles vertellen. Ze mogen hier fier zijn op zichzelf. Zoveel mensen dat hier werken voor 1500 pesos per maand (eigenlijk alleen voor hun vervoer) met als nobel doel: serve the people!   

Goede vrienden!

 Hoewel er veel internetshops zijn, laat mijn drukke schema het niet toe om op internet te gaan, Er moet ook altijd iemand meegaan, dus dat is best lastig. Nu ben ik in de office aan het typen en kan een usb van iemand lenen. (ik had foto’s ertussengezet in een word document, maar dit programma neemt dat blijkbaar niet aan. het leek me belangrijker me te informeren over de verkiezingen door onze kameraad wouter dan foto’s te plaatsen. jullie hebben ze nog te goed) Ik ben hier beland in Mindanao, Quezon city bij Karapatan, de human rights organisatie. Karapatan is de koepel van heel veel organisaties, oa Kmu, de Indigenous People, Gabriela, de rijsttelers, … Alle organisaties die zich met mensenrechten bezighouden vallen eronder.  Woensdag kwam ik hier aan, na een nachtelijke tocht met de taxi en de vlieger. Het was wel spannend, zo alleen reizen. Ik noteerde de nummer van de taxi en sms’te het naar verschillende mensen voor de zekerheid. Ik denk dat ik op den duur zelf paranoia begin te worden, na al die vreselijke verhalen.

De verhalen die ik hier hoor zijn zeker niet ’beter’. Wanneer ik hier aankwam lieten Lizyl (mijn buddy voor mijn verblijf in Mindanao) en Junjun me vreselijke foto’s zien van verschillende slachtoffers van de politieke moorden. Degoutant. Een harde confrontatie. Hoewel er in Mindanao weinig politieke moorden zijn, zijn de mensen hier veel meer op hun hoede. Verschillende onder hen kregen al doodsbedreigingen, waaronder Junjun. Junjun gaat dan ook nooit alleen de deur uit. Ik heb het gevoel dat ze elkaar hier meer beschermen dan in Quezon City. Een foto van ‘ stop the killings Mindanao’:

Hoewel deze omstandigheden, voelde ik me meteen op m’n gemak. Lizyl en Junjun zijn twee jonge mensen, die allebei gestudeerd hebben, dus goed Engels spreken. Ik kreeg een heel geode orientatie van iedereen die ik de volgende weken zal tezien krijgen of intussen al gezien heb. Nu besef ik dat sommige mensen echt van ver zijn afgezakt om mij deze inleiding te geven. Mijn programma is heel interessant: de kmu, de health-care secor en de peasants. ’s Avonds praatten we over de liefde, heel leuk eens een normaal onderwerp aan te halen. Ze gaven ze me voor het slapengaan een stevige vorming over de gemilitariseerde gebieden hier. Ik kon de slaap niet goed vatten, hoewel het hier minder’gevaarlijk’ is dan op vele andere plaatsen, had ik het gevoel midden in de politieke moorden te zitten.  Donderdag bezocht ik de haven van Quezon City. Ik mocht binnen in het gebied waar ’no entry’ stond. Die mannen van de vakbond hebben echt wel goede relaties overal .. Ik kreeg op een korte tijd heel veel informatie te horen. De job van de havenarbeiders is meestal om schepen te controleren op (technische) fouten. Hoewel ze regular workers zijn, hebben ze vaak geen werk en worden ze dus ook niet betaald. Dan dragen ze de vrachten van de schepen. Echte muilezels. Soms pakken van 70 kilo. Mannen met spierballen en een zeer pijnlijke rug en armen. Wanneer je een vracht wil dragen, moet je een snelle zijn. De eerste in de rij krijgt de job. Echt oneerlijk. De KMU wil er iets aan doen. Dat is een van hun volgende werkpunten. Voor 10 procent van de werkers is het dragen van deze vrachten hun enige job. De meeste tijd zijn ze zich net buiten de haven aan het vervelen. Wachtend tot ze moeten vechten om een vracht te kunnen dragen. Ze hebben ook geen vast loon, ze moeten onderhandelen met de eigenaar van het schip. Wanneer er een ferry komt, moeten ze zo snel mogelijk een passagier aanklampen om zijn/haar bagage te dragen. Een foto:    De KMU verloor de laatste verkiezingen. Uit de assessment bleken verschillende oorzaken aan de basis van dit verlies te liggen: mensen hebben schrik van het management, de KMU werd indoor de regering beschreven als een organisatie die banden heeft met de NPA (dat is altijd de strategie van de regering), het omkopen van leden door de yellow union (de vakbond van het management), maar ook een zwakke organisatie. Dit laatste is iets waar de KMU echt iets aan kan doen: de mensen meer vormen, meer educatie geven. Dat is iets wat telkens terugkomt. Als je de mensen echt achter je wilt krijgen, moet je ze onderwijzen.Hierna bezochten we een wijk, waarvan een organizer van overtuigd was dat ze armer was dan Vitas, Tondo. Ik verwachtte me aan alles. Een vermenigvuldiging van de slechtste huizen daar zou wel al een beetje Vitas zijn. Er was echter meer ruimte, minder afval, minder stank. Ik hoop dan ook dat het in Vitas, Tondo de ergste situatie is om in te leven.In de vooravond kreeg ik een stevige vorming van Jason, ook een full-time van Karapatan. Hij bereidde me voor op wat ik de volgende dagen zou te horen krijgen in Dolefil, een ananasfabriek in Polomolok, waar de arbeiders van plan zijn te staken. Het leek me een heel ingewikkelde situatie. Hij plaatste alles in een breder perspectief: de moorden op vakbondsleiders in Hacienda Luicita en Nestle, die ook in Dolefil zouden kunnen gebeuren bij een eventuele staking.

’s Avonds kwamen de priesters op bezoek in de office. Ze kwamen voorbereidingen treffen voor de herdenking van de politieke killing op hun hoofdbisschop Alberto Ramento. De overheid ontkent dat het een politieke moord is, omdat alles erop wijst dat het om een overval gaat. Ze hebben 4 verdachten opgepakt. Ik weet niet goed wat ik ervan moet denken, maar ik ben er wel van overtuigd dat de regering (Arroyo en haar kroost) alle mogelijke strategieen gebruiken om de leiders van de volksbeweging hier te vermoorden .. Ook het nabootsen van een overval .. De hele progressieve beweging is van dit laatste overtuigd. Ik hoor het natuurlijk alleen van hen en vanuit de kranten. De toekomst zal uitwijzen of het echt een nieuwe strategie is of niet.. We mochten met de ’vader’ meerijden naar Polomolok. Daar kreeg ik een heel korte orientatie over de huidige situatie in Dolefil. Erna gingen we naar het huis van Martina. Ze vertelde ons wat over de geschiedenis van Dolefil. Er was heel lang een strijd in de KMU. Een groep scheidde zich af en vormde een yellow union (een vakbond van de management). Het duurde 15 jaar vooral de ‘echte’ KMU het roer weer kon overnemen, dat was in 2001. Sinds dan zijn ze een strijd bezig om de gedachtes van de werknemers om te vormen, in de zin van tegen de managers en voor ‘serving the people’. Zij verdient 500 pesos per dag, wat mij heel veel lijkt, al is het eigenlijk maar 7.5 euro. Ik maak eigenlijk de hele tijd de vergelijking met mijn vorige ervaringen, waar de mensen heel arm waren. In Muntinlupa verdiende een werker ongeveer 250 pesos per dag om 12 uur te werken en in Vitas verdiende een skaviger ongeveer 100 pesos per dag. Je mag natuurlijk niet vergelijken .. Deze mensen behoren hier wel tot de ‘middenklasse’ in de Filippijnen (waartoe maar 8 percent behoort, 90 percent in totaal is arm, 13 percent zijn de nationale bourgeois en 1 percent de multinationals).

 Vrijdag waren we uitgenodigd op het kantoor van de chairperson van NAFLU-KMU (de KMU van Dolefil). Hij gaf ons een hele voormiddag uitleg over de geschiedenis van deze vakbond, over de huidige situatie, over hoe ze arbeiders organiseren, over de structuur van de vakbond,… Hij beantwoordde al mijn vragen in goed Engels. Ook hij werd de laatste maanden bedreigd door verschillende motorcycles die rond zijn huis toerden, smsjes,… Er zijn te veel problemen daar om op te sommen, ik kan er een hele avond mee vullen (misschien een goed idee voor een vakbondseducatie, papa en anderen?). De grootste problemen zijn dat 2 mensen ontslagen zijn (geen grondige reden, vakbondsleiders), 2 fulltimers niet meer betaald worden en in totaal meer dan 300 mensen 1 of meerdere dagen van het werk ontzet werden, wegens bijvoorbeeld niet chippen met hun ID-card (allen lid van de KMU natuurlijk).Na deze uiteenzetting gingen we eten. Plots stond iedereen recht en gingen we terug naar de van. Er werd een verdachte motorcycle opgemerkt. Echt wel akelig. In de namiddag gingen we  naar het huis van Dako (letterlijk:dik, haar tweelingzus heet dun, hoewel ze niet zo dik is!). Ik praatte een tijd met Junjun (een andere dan in GenSan) over Anakbayan en met Lizyl over de ’sisterhood’ van haar universiteit. Een zeer progressieve studentenorganisatie, die ongeveer alle studentenleiders van Anakbayan, Leagle Filippines Students,… levert. Lizyl is dus een goeike! Dako kwam pas laat thuis. Een heel koddige madam, maar ook een felle! Ze had een t-shirt aan van Gabriela en is de vrouwenleidster in haar community. Zaterdagochtend stonden we heel vroeg op om de situatie op het (ananas)veld te zien. Eerst gingen we naar de plaats waar de arbeidsters verzamelen, voor ze met een bus/jeepney… naar het veld worden gebracht. Ik moest mezelf echt verbergen, want je mocht er enkel met een ID-kaart in en zeker niet als Belg. Met een pet van Lizyl en schoenen van Dako voelde ik me helemaal een Filippina. Ik schudde er vele handjes en zag dat er veel mensen waren, maar het was een rare sfeer, omdat ik echt op mijn hoede moest zijn om niet opgemerkt te worden. Een gesprek met een mass-leader was dan ook uit den boze. Erna gingen we naar het echte veld. Ik zag er hoe de mensen werken, wat een ’boom’ is (een machine, waarop de arbeiders de ananassen leggen (na ze ’geplukt’ te hebben, waarna een band de ananassen naar het midden brengt en andere arbeiders ze sorteren). Hier een foto van een boom: Wanneer je geen boom hebt, moet je de ananassen zelf naar een vrachtwagen brengen. Je verdient dan meer per ton. De arbeiders worden betaald naar het aantal ton dat ze binnenbrengen.Om 8u zou een vergadering van de officers starten. We kregen de toelating ze bij te wonen! Lizyl en ik waren ongelooflijk moe van het vroege opstaan (3u) en dat wreekte zich. Lizyl was te moe om te vertalen en ik zat erbij voor ’piet snot’. Niet aangenaam. In de namiddag vertaalde Edward voor mij en dat was heel wat beter. Ik heb een beetje lastig gedaan tegen Lizyl, omdat ik het echt niet leuk vond .. Hoewel ik er niet heel veel van begreep, was het superinteressant. De officers besloten dat ze een staking zouden aanvragen. Het management is immers te veel met hun voeten aan ’t spelen. Hun laatste zet is dat ze mensen een lijst laatten tekenen dat ze ipv rijst (afgedwongen door de vakbond), cash geld zouden krijgen. Uiteraard is dit tegen de wet. Het is immers de vakbond die de rijst verspreidt. De minimarket van de vakbond ontving de laatste 3 maanden ook geen geld meer van het management (ingewikkeld om allemaal hier uit te leggen, kom naar mijn vorming en je zal alles vernemen). De verschillende problemen:’s Avonds gingen we weer naar een huis van een arbeidster. Ik was steendood. Ik dacht dat ik naar mijn bed mocht, maar er wachtte nog een groepsdiscussie op me. Verschillende massleaders zaten samen en ik moest (!) vragen op hen afvuren. Het was niet leuk. Ik zei tegen Lizyl dat ik zoveel ’moet’. Mijn programma is hier zoo druk. Niet normaal. Nuja, ik begon aan mijn vragenronde. Het was zeer interessant, moest Lizyl niet ineens in Visaya al haar vragen beginnen stellen (ook voor haar is alles nieuw, zij is een beginnend organisator). Niet leuk, omdat ik een heel deel van de informatie miste. Hoewel ik het Lizyl zeker niet kwalijk neem (het is een zalig mens), ging ik met een lastig gevoel slapen. Ik wou dat ik Visaya en Tagalog kon spreken. Zoveel vragen, zoveel dingen dat ik te weten wil komen.  

De volgende ochtend praatte ik een tijdje met de arbeidster. Wanneer Lizyl erbij kwam, ging het gesprek over in Visaya. Ik voelde hetzelfde als gisteren. Ging op mijn bed zitten. Wilde Koen bij me, Nederlands praten. Het verdriet duurde maar 1 minuut. Ik moest me immers klaarmaken voor mijn speech voor de mass-leaders. Er zouden 500 leiders zijn en het waren er inderdaad niet veel minder. Jose (de chairman) stelde me voor en ik mocht meteen de meeting starten. Mijn centrale boodschap was dat we in Belgie en in de Filippijnen dezelfde strijd kennen: voor betere (werk)omstandigheden, een beter leven, een andere wereld. Erna begon de verveling. We zaten helemaal vanvoor en Lizyl vertaalde ongeveer niets. Zeer vervelend. Ik werd plots terug naar voor geroepen. De mass-leaders vroegen of ik niet nog eens wou speechen. Ik vertelde over de verschillende maatschappelijke situatie in Belgie en de Filippijnen, met een focus op de sociale zekerheid in Belgie.  In de pauze deed ik mijn beklag. Over het gevoel dat ik gisteren en vandaag kende. Geen vertaling waardoor ik me echt verveel en me niet op mijn gemak voel. Ze begreep me nu echt. Erna gingen we achteraan staan en vertaalde ze goed.

We moesten weg. Ik hoopte dat we tot op het einde konden blijven. Opnieuw werd ik naar voor geroepen. Tijdens de pauze had een man me verteld (en ook de arbeidsters waar ik ’s nachts bij had geslapen vertelde me het) dat de werkers echt educatie nodig hebben en dat er binnen de vakbond sommige mensen de kant van het management, in plaats van de arbeiders kiezen. Dat ze niet de boodschap ’serve the people’ uitspreken. Hierover ging mijn speech dan ook. Lizyl vertelde me achteraf dat het mijn beste speech was. Ze had gelijk. Ik was intussen al gewend om voor een publiek van arbeiders te spreken.

  In de namiddag kreeg ik een vorming, samen met de arbeiders van een afdeling van Dolefil in GenSan. Zeer interessant. De mensen van de KMU zijn zo’n boeiende mensen. ’s Avonds praatte ik een hele tijd met Edward. Heerlijke kerel. Over zijn jeugd, hoe hij van conservatief (op internaat bij de priesters) veranderde naar een full-time organizer.  Vandaag heb ik mijn dagje vrij. Naar de winkel (brood met kaas, een heerlijkheid!), mijn vliegtuigticket naar Manila geboekt (op 21 oktober, niet leuk om te doen want ik ben hier heel graag) en naar de familie van Lizyl. Zalige kinderen! Alles gaat hier dus heel goed. Ik heb een megadruk schema en dit dagje heeft me zeker deugd gedaan. Morgen is er een openluchtmis voor de vermoorde hoofdbisschop en erna gaan we naar het ’health care center’. Donderdag vertrekken we naar de rijstteelsters. Vanaf morgen zit ik dus echt op het platteland. Ik verlang om ook de verhalen van deze mensen te horen, te leren kennen. Dit was een heel uitgebreid verslag, maar nu ik tijd heb, wilde ik jullie graag een hele uitleg geven over mijn activiteiten hier. Het zal ook weer een hele tijd duren eer jullie van mij horen (minstens een week, misschien tot de 21ste),Heel veel liefs!!!!

Dag schatten!

Lap .. ik was hier al een half uur aan ‘t typen en ben al mijn tekst kwijt. Ik heb echt niet veel tijd. Het is nu bijna 20u hier. Om 22u moet ik in mijn bedje liggen. Morgen moet ik immers om 4u opstaan om naar Mindanao te vertrekken. Daar zal ik waarschijnlijk de boeren, vissers en arbeiders van een ananasfabriek ontmoeten. Ik blijf er 2-3 weken. De natuur is er beter, het fruit vloeit er (aan goedkope prijzen). Het is er wel ‘gevaarlijker’ dan waar ik nu ben. Geen wanhoop, ik zal er zeker in goede handen zijn. Afhankelijk van mijn evaluatie zullen ze immers beslissen of ze nog meer exposurist naar ginder sturen en ze staan erop gebrand om veel mensen te verwelkomen. Ik zal dus op handen gedragen worden! (Mama, ik heb al mijn eerste 2 malariapillen genomen. Het is zeker niet hetgeen waarvan je een ‘psychose’ kan krijgen, maar ook niet hetgeen jij zei. Dat hadden ze niet. Ze hebben me gegeven wat ze alle bezoekers geven, heb er dus wel vertrouwen in. Om de week moet ik 2 pillen nemen.)

‘Bungis ngis’ (zie titel bericht) betekent ‘altijd lachende persoon’. Ja, ik heb de Filippijnse gewoonte overgenomen. Met alles lachen, hoe erg de situatie ook is waar je je in bevindt.

De voorbije week was fantastisch. Ik voel me super. Wat maandag-dinsdag-woensdag gebeurde, kan je op Koens blog lezen (ik had al een heel stuk getypt, maar ik vertrouw erop dat Koen min of meer dezelfde ervaring als mij had).

Van vrijdag tot vandaag was ik er ‘alleen’. Ik voelde me sterk. Beresterk. Ik heb heel veel meegemaakt en gezien.

Vrijdag ging ik naar Bridge I. Misschien wel de ergste plaats waar je kan wonen (nog erger dan op de Smokey Mountain, de vuilnisbelt). Vuilnis overal (de skavingers, vuilnisrapers, nemen hun werk mee naar hun huis). Heel veel beesten. Stank. Naast een supervervuilde rivier. Ik praatte er heel lang met enkele mensen. Ze hebben een heel hard leven, toch zijn ze ook ‘bungis gnis’ (vooral wanneer er buitenlanders naar hun verhaal komen luisteren..). De kinderen lopen er enorm vuil rond.

Geen goede omstandigheden. Vele kinderen rapen ook vuil, ze zijn ook skavingers. De ouders hebben nauwelijks geld voor eten, laat staan voor onderwijs.

Zaterdag bezocht ik een gelijkaardige plaats: R-10. Vele huizen werden vernield door de Tyfoon. De mensen leven hier echt in huisjes van 2 meter op 3 met een hele familie (6 kinderen zijn geen uitzondering).

Zondag, maandag en dinsdag ben ik mee met de mensen gaan ‘organizen’. Het was vaak lang wachten op de vrouwen die ‘busy’ waren met wassen van kleren, slapen, verzorgen van de kinderen … Het werk van organizers is hier heel moeilijk. Ik had een aantal heel interessante gesprekken. Een wil ik jullie vertellen, het heeft me te erg gepakt. Gisteren ontmoette ik een vrouw. 50 jaar. Borstkanker. Ze hadden me gewaarschuwd voor ik binnenging. Het was een ‘lijk’ dat voor me zat: graatmager. De Gabriela Women’s Party begon drie jaar met het betalen van een operatie, maar moest de fondsen voor gezondheidszorg stopzetten wegens een boycot door de regering. Ze krijgen geen geld meer (wegens te progressief?!). Deze vrouw is nu aan het wachten op haar dood. Echt dramatisch. Het heeft me zo gepakt. Ze was vroeger een actieve organizer van GWP. Ze zei dat ze GWP zo dankbaar is voor alles wat ze voor de urban poor doen (‘zelfs’ al konden ze haar kosten niet meer betalen). (boodschap voor mama: ze heeft vooral koorts wegens de pijn. ik heb gezegd dat ze misschien best de pijnmedicatie neemt, een lage dosis omdat het zo’n straffe pillen zijn. Voor een ‘borstkanker’-therapie had ze echt te weinig pillen en ik denk eerlijk gezegd dat het niet veel meer uithaalt. Ze heeft al 3 jaar kanker).

De laatste drie dagen waren zo ‘mooi’ omdat ik de mensen goed heb leren kennen, ze vertaalden alles, zelfs de meest onnozele gesprekken. Ik was echt ‘een van hen’. Het afscheid deze ochtend was ook sjiek. Ze zeiden dat ik de leukste exposurist was die ze al hebben gehad, vooral omdat ik zo nieuwsgierig ben. Zoveel vragen stel. Ik was wel fier! Kreeg een leuk afscheidscadeau, een blad met persoonlijke boodschappen van hen allen.

Ik voel me dus maw echt goed in mijn vel. Heb zin in Mindanao!

Heel veel groetjes, Sara.

Hey!

Amai amai, ik heb weer veel te veel te vertellen en veel te veel meegemaakt om even op een blog te zetten! ‘Even’, omdat ik weer ongelooflijk moe ben van de intensiteit van de activiteiten en ontmoetingen hier.

In het weekend was de titel van dit bericht niet van toepassing. Zondag zat ik echt in een dip. Koen kan dat beamen. Toch heeft die dip me enorm veel deugd gedaan. Op een of andere manier heb ik nu veel meer energie dan in het begin.

Maandag-dinsdag-woensdag heb ik in Muntinlupa doorgebracht. Maandagochtend begon ik in het boek ‘Philippine society and revolution’. Klinkt misschien zeer zwaar voor sommigen van jullie, en dat is het ook, maar de mensen hier zijn het beu dat ze leven in een land waarin veel armoede heerst (hoewel er ook veel mensen zijn met veel geld), een land waarin ze geen werk hebben, een land waarin mensenrechtenactivisten vermoord worden. De mensen zijn hier woest. Ze hebben zelfs geen angst meer om vermoord te worden, want ze weten dat opkomen voor hun rechten de enige mogelijke weg is die ze kunnen bewandelen. Ze willen een andere samenleving, waarin ze brood op tafel hebben, hun kinderen naar het onderwijs kunnen laten gaan, waarin ze een goed betaalde job hebben, waarin ze niet vermoord worden wanneer ze strijden voor een betere wereld, waarin mensenrechten heersen. Waneer je de situatie hier bekijkt is een ‘revolutie’ geen term waar je van opkijkt, je kijkt recht voor je en wil er voor gaan!

Ik las dus Philippine society and revolution .. Er kwam een ferme madam binnen in de bibliotheek: DJ. De leidster van Gabriela Youth aan de PUP (Universiteit van de Filippijnen, de minst elitaire. Onderwijs is hier namelijk een ‘business’, geen recht). Ze vertelde me over de strijd tegen de sexual harassment van proffen tegenover studentes, de mobilisatie voor 21 september (de herdenking van de Marcial Law, het moment waarop de president Marcos progressieve mensen begon uit te moorden, gevangennemen.. en ook van de huidige politcal killings die nog erger zijn als onder Marcos),.. Ik hoop echt dat ik ze eind oktober kan ontmoeten! (normaal was het gepland voor nu, maar de flexibele agenda heeft anders beslist ).

Maries kwam me halen met haar prachtige kleindochter (waarvan ze me eerst probeerde wijs te maken dat ze haar dochter was). Met dat kind, Stacey, heb ik de voorbije dagen enorm veel gelachen en plezier gemaakt. Ik heb nog nooit zo’n ‘bloempje’ gezien. Ik voelde me goed.

Op de office had ik een leuk gesprek met Lito, een Filippijnse muzikant die geen geld heeft om zijn progressieve songs op te nemen.. Heel energieke man. Hoewel zijn Engels traag gaat, val je er niet bij in slaap. Hij is van een bijna priester, naar een echte activist veranderd. Het is evenwel niet zo dat priesters hier geen activist kunnen zijn, je hebt ook heel goede priesters, maar met alleen bidden kom je er niet (Lito’s woorden). In de namiddag gingen Anna en ik naar het huis van Emily en Karen, Sephyl-arbeidsters. Zij proberen een vakbond op te richten, maar dat is niet vanzelfsprekend. Niet omdat de mensen niet willen, maar omdat de mensen schrik hebben voor de managers. We praatten over hoe je een vakbond opstart. Van huis tot huis mensen overtuigen, kleine discussies,… Heel interessant. ’s Avonds kreeg ik van Leng een les Filippijnse geschiedenis en sprak ik met Anna over het vrouwenactivisme in Belgie. Leng en ik begonnen een gesprek, wat zorgde voor amper 4 uur slaap: van 00u tot 4u. Op dat (onmenselijke) uur moeten Emily en Karen opstaan. Niet allleen om te/wanneer ze gaan werken, maar ook om water te hebben voor de volgende dag. Ze komen dit namelijk rondbrengen op dat (herhaal:onmenselijke) uur.

Dinsdag was een zalige dag. ’s Morgens/’s nachts gingen we naar het huis van Ceriel en haar actieve 76jarige mama. Goed huis, in vergelijking met anderen. Ceriel was eens een cartoonist, maar is nu ook full time organizer bij Gabriela Silang Displaced Workers Center. Ze maakt nu ook tekeningen voor het nieuwe leerboek van ‘Parental Alternative’: een school voor de kinderen van organizers. Zelfs deze school (en de kinderen) wordt in de Filippijnen als terroristisch bestempeld. Niet te begrijpen.. Na een heerlijk middagmaal, gingen we naar de karavaan van de activisten van Zuid-Tagalog. Deze activisten stappen van Z-T naar Quezon city in 3 dagen om dan op 21 september de actie bij te wonen. In Z-T gebeurde tot nu de meeste political killings. Op dit moment is het in Centraal-Luzon wel nog erger, maar wanneer je de som maakt ‘wint’ Z-T. Ik praatte er met een creme van een kerel.We praatten vele uren en hij heeft me zeer veel bijgebracht. Bijvoorbeeld hoe ‘angst’ in ‘woede’ kan veranderen (zoals ik in het begin van dit bericht schreef). Zelfs de kleinste dieren zouden tegen dit geweld (van de regering) terugvechten. Heel veel van zijn vrienden zijn vermoord. Hij was ook als laatste bij Noel Capulong, die in mei vermoord werd. Hij werd door de overheid als hoofdverdachte aangewezen voor de moord. Degoutant. Ik heb heel veel schrik dat hij een van de volgende zal zijn die vermoord wordt, maar HIJ moet leven met dat gevoel. Een sterke persoonlijkheid. Na deze ‘fantastische’ ontmoeting, gingen we naar Nora. Nora is ook een full-time organizer, maar is momenteel heel ziek. We gingen haar ondersteunen met een bezoekje. Ik praatte vooral met haar man en diens vriend over de KMU, de vakbond hier (naast de yellow union, de vakbond van de managers). Ze gaven me zelfs een vorming op een geimproviseerd bord (een groot blad) tegen de muur van hun woonkamer. Ik kreeg er ook de video van Ka Bel te zien. De vakbondsleider van Z-T , 72 jaar, die sinds eind augustus in de cel zit (Waarom? Omdat hij de rechten van de arbeiders verdedigt..). Misschien kan ik hem 1 vd volgende dagen een bezoek brengen in de gevangenis. Zou een groot genoegen zijn. We (Anna en ik) sliepen in het huis van Jo, een van de werkers van CGC. Haar huis ligt naast de spoorweg, heel haar huis bibbert wanneer een trein passeert (je kan de trein aanraken waneer deze voorbijkomt..). Alweer een sterke persoonlijkheid.

Woensdag bleek inderdaad dat Jo een sterke is. Hoewel haar kleine gestalte, is ze de ‘leider’ van de strijd van de CGC-werkers (zie vorige berichten). Ik ging samen met haar en 17 andere madammen naar de court in Quezon-City. Fantastische ervaring. Ik kende al heel wat vrouwen van de voorbije week en leerde er nog meer kennen. Het was een avontuur: sommige onder hen hadden nog nooit een trein genomen. Alleen het feit van deze vrouwen een hele dag en veel te veel geld willen vrijmaken om naar een hearing te gaan, waarop uiteindelijk niets gezegd werd (al was ik een ‘lucky one’ omdat een representative van de manager voor het eerst opdaagde) is FANTASTISCH. Normaal zijn ze met 30 vrouwen, maar ongeveer de helft bleef thuis. Ze verwittigden niet. Schaamte omdat ze het niet konden betalen. Mama Lisa, waarbij ik de 1e nacht bleef slapen, was een van hen. ’s Avonds had ik mijn solidarity-night. Veel mooier dan verwacht. Ik vertelde over de situatie van de arbeiders in Belgie, ik zong een Filippijne lied (dat Lito me op 10 minuten heeft aangeleerd) en genoot van het gezelschap van de arbeidsters. Verwonderlijk hoe sterk een band kan zijn op zo’n korte tijd. Ik weet alvast enkele adresjes waar ik kan slapen, wanneer ik ooit naar Muntinlupa zou terugkeren.

Donderdag was het DE DAG van de grote activiteit: 21 september. We spraken af tussen de bomen, langs de kant van de straat, om daarna een uur recht te staan in een bus richting quezon city. Ik praatte met Lito, mijne maat, de muzikant. De activiteit zelf was minder overweldigend als verwacht. We bleven op 1 plaats met enkele duizenden (we stapten naar die plaats samen met de mensen van Z-T). Ik ontmoette er Chris , actief op de internationale zetel van de KMU, de vakbond. Hij heeft in de Filippijnen zijn ware liefde ontdekt en is van plan hier te blijven wonen .. Leuke verhalen. Na een ontmoeting met Lengua (Anakbayan) en Emily (Gabriela) werd duidelijk dat Koen ik niet veel tijd met elkaar zullen spenderen.

Dit weekend gaan Koen ik, samen met Joan en Emily van Gab naar een rustige, toeristische, plek buiten de stad. Letterlijk en figuurlijk op adem komen. Daarna gaan we van ma tot woe naar Samakana, de urban poor community. Ik had er vandaag een ‘orientatie’ en het belooft de moeite te worden! Wat een organisatie daar .. je hoort er nog meer van.

Deze avond ging ik naar een actie om de verjaardag van Nicole te vieren, een slachtoffer van een verkrachting door een Amerikaanse soldaat. Deze soldaat is nu, een jaar later, nog steeds niet berechtigd. Nicole is niet het enige slachtoffer van een verkrachting, maar ze wordt zeer erg gesteund. De amerikaanse soldaten zijn hier immers ‘alleenheersers’. Ze hebben precies alleen rechten en geen plichten. Gab en andere organisaties (oa KMU Women, studenten, …) willen daar een einde aan maken. Vandaar de massale steun. Heel symbolische actie met kaarsjes en balonnen op een heel drukke rotonde in quezon city.

Nu ben ik in het center voor women resources, mijn ‘basis’ waar ik altijd naar terugkeer. Als Koen’s vergadering op tijd klaar is, kunnen we hier samen slapen (want er zijn geen andere gasten). We willen nog zoveel mogelijk tijd samen doorbrengen. Nu het nog kan ..

Ik ga echt genieten morgen van de natuur en de rust. Ik voel veel energie/adrenaline om de komende tijd met een glimlach tegemoet te gaan. Ik zie de bright side of life van de Filippino’s en -a’s. Ze zijn immers het 7e meest gelukkige volk ter wereld .

Slaap zacht, Sara.

ps: Ik krijg net een berichtje van Koen dat hij binnen een half uur hier is. Jippie!!!